Echo & The Bunnymen - Meteorites (2014)

Titelsong Meteorites opent dit nieuwe album van mijn oude helden Echo & the Bunnymen op majestueuze manier, of moet ik zeggen pompeus?

We horen wederom de Coldplay echo die we op de latere albums wel vaker konden horen (ook op de solo-projecten van Ian McCulloch). Coldplay noemt deze band regelmatig als invloed (ja het is heus!).
En de liefhebbers weten dan al wel waar we aan toe zijn: dit album past precies in de lijn van de laatste albums. Nergens urgent, niet echt scherp meer maar nog steeds prima pop/rock nummers. Dat vind ik dan......

Lekker galmende gitaarpartijen, echoënde koortjes en de wat hese stem van McCulloch: alle ingrediënten zijn weer aanwezig. Ingrediënten waar ze geen nieuwe fans mee maken en waar ze ongetwijfeld een hoop oude fans van weleer geen al te groot plezier mee doen.

Maar neem nu zo'n nummer als Constantinople...... dat doet me dan toch echt denken aan één van mijn favoriete nummers ooit: jaren '80 klassieker Tower of Strength van The Mission. Ik hoor dezelfde vreugde en ik waan me weer even in mijn tienerjaren, de jaren dat ook Echo & the Bunnymen groot(s) waren. Niet voor niets valt Ocean rain echt maar net buiten mijn MusicMeter top 10.
Lovers On The Run heeft soms gevoelsmatig een Marc Almond echo ten tijde van The Stars We Are (over jaren '80 gesproken).

Een band die ik altijd wel een warm hart zal toedragen of ze dan nog wel of niet urgent zijn doet er niet toe.
Tien fijne nummers die in het hedendaagse poplandschap nog steeds prima aanslaan bij mij. Dan heb ik echt geen zin om die nukkige ouwe bok uit te hangen die zo graag terugverlangt naar die oude tijd van dit gezelschap. Nee, dit is geen Ocean Rain, Crocodiles of Heaven Up Here.
Dit is Meterorites, een album dat er best mag zijn als je maar niet te veel die klassiekers in je hoofd blijft houden.
En dan vergeef ik ze zelfs het suffe Is This A Breakdown?.

Constantinople is inderdaad van een aardig niveau maar de rest valt mij zeer zwaar, de muziek sleept zichzelf voort met uitgerekte en een vermoeid klinkende zang van Ian.

Kijk aan, een nieuwe Bunnymen.

Hopen dat het enigszins het niveau van het geweldige Siberia kan benaderen, en dat van The Fountain overstijgt.

Die plaat had het niet echt helaas.

En een naam als Coldplay wil ik hier eigenlijk ook niet echt horen. Dat Martin graag bij Ian van achteren erin kruipt prima, maar dat wil niet zeggen dat de man die toch altijd een sterke mening heeft gehad over welke andere acts wel of geen crap zouden zijn hem ook op sleeptouw moet nemen.

Want Coldplay is toch wel crap, ja.

Je kunt er niet mee gezien worden.

U weet wel dat de heren gewoon samengewerkt hebben toch? Of u daar nu wel of niet van gediend bent

Ja, daarom zeg ik, hij moet hem niet op sleeptouw nemen.

Alleen omdat ie zijn kontje kust.

Mac the Mouth moet wel consequent blijven. Zo heeft hij schijnbaar altijd veel commentaar gehad op U2, kan me niet voorstellen dat hij Coldplay daadwerkelijk beter zou vinden.

Verder vind ik hem als artiest en zanger gewoon erg tof en wil ik geen Chris Martin bij hem horen, daar is het mij om te doen.

Dat zou hij moeten kunnen begrijpen.

Ga eens een goed gesprek aan met hem zou ik zeggen

Eerst dit maar eens luisteren en dan eens kijken of er wat te bespreken valt. Want na The Fountain moet dit toch wel flink gaan spetteren eigenlijk.

Ik vrees het ergste voor je.

Ik vind wel dat de mannen een lekker vitale sound op dit album te pakken hebben eigenlijk.

Serieus? Dat vind ik dus niet. Maar lekker is ie wel (maar ik had ook niet zo heel veel te klagen over de laatste albums).

Is dit nog interessant? Zo te zien aan de cijfers best wel. Het album hiervoor is geheel aan mij voorbij gegaan. Het album daar weer voor Siberia vind ik dan best goed. Lijkt het enigszins daarop? Zo ja misschien toch eens checken hier of daar.

Toch stem je vier. Lijkt me een vrij vitale beoordeling.

Ik vind het wel weer lekker sprankelend klinken na het vrij lauwe The Fountain. Het is ook weer geen Siberia die ik geweldig vond toen die uitkwam, maar misschien was dat gewoon mijn beleving van toen want deze plaat heeft naar mijn idee zeker potentie.

Zelfs het door jou benoemde Is This a Breakdown vind ik wel een lekker nummertje.

Dus ik ben er best over te spreken ja.

Ben sowieso wel een liefhebber van de tweede fase Bunnymen. Ook altijd een zwak gehad voor What Are You Going to Do With Your Life? en Ian's solowerk.

Dit album past wel weer gewoon heel redelijk binnen dat plaatje denk ik.

Zeker maar ook ik ben wel liefhebber van de latere albums en vind zijn solo-albums prima.

Maar ik vind ze niet echt vitaal klinken als ik vergelijk met de beginjaren maar dat hoeft voor mij ook niet waardoor ik er rustig 4* aan kwijt kan

Met de beginjaren is het natuurlijk niet te vergelijken maar dat waren Siberia en de platen daarvoor ook niet.

En Ian is niet meer de meest vitale zanger misschien maar dat is ook alweer jaren zo.

Dit is wat het nu is en in dat opzicht is het heel redelijk.

We zijn het gewoon eens. Hoera!

Kreeg vandaag wat nummers te horen en het viel me niet tegen. Ik vergelijk het al 20 jaren niet meer met de hoogtijalbums en dan valt het alleszins mee. Het is op de kop af 30 jaar geleden dat Ocean Rain uitkwam, ongelofelijk

Ouder worden is een normaal biologisch verschijnsel, al zou je soms willen dat je even de biologische prikklok in mocht drukken. Ik bedenk wel eens dat sommige van die oude mannen beter niet meer op een podium kunnen klimmen (vanwege looks, bierbuik en zo); dan bedenk ik tegelijkertijd dat om dezelfde reden sommige leeftijdsgenoten ook beter niet meer voor (het podium) kunnen gaan staan. Hoop dat deze kwalitatief vergelijkbaar is met de laatste Magazine - die viel niet tegen.

8 mei Tivoli: zijt gij erbij?

Present! Ondanks looks.

Helaas, ben in Hellas met gezin

Net voor de 2e maal beluisterd. Ik wil geen ouwe zuurpruim zijn, maar ik hoor het even niet in dit album. Constantinople en Grapes Upon the Vine springen er voor alsnog *iets* uit, maar welk nummer op een volgende "best-of" zou kunnen komen? Ik weet het echt niet... Vrij vlak plaatje.

Toch wel razend nieuwsgierig naar dit album , en 8 mei Tivoli hou ik in gedachten.

Zelfs als je dit niet vergelijkt met de oude releases, kan je er niet omheen dat dit gewoon erg slecht is. Noch in de songs, noch in de lyrics valt er een spatje creativiteit of originaliteit te ontwaren.

Ook live blijven deze nummers stuk voor stuk tenenkrullend en bedroevend. Gisteren zij oa. 'Constantinople', 'Lovers on the run', en 'Mozes' gepasseerd tijdens het live optreden... Ik geef toe, ik ben niet tot het einde van de cd geraakt, maar dat zou niets hebben veranderd aan het eindoordeel.

1* (

Ik vond de eerste luisterbeurt op spotify een beetje bloedeloos en ongeinspireerd, terwijl ik toch een Bunnymen adept ben.
Uiteindelijk toch maar niet naar Tivoli afgereisd, terwijl ik dit album over enkele weken misschien wel op waarde weet te schatten.
Constantinople springt er voorlopig bovenuit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Echo & The Bunnymen - Meteorites - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Crocodiles, Heaven Up Here, Porcupine en Ocean Rain. Echo & The Bunnymen had tussen 1980 en 1984 nog geen vier jaar nodig om vier platen af te leveren die een onuitwisbare invloed op de ontwikkeling van de popmuziek in het algemeen en de post-punk in het bijzonder zouden hebben. Het zijn vier platen die inmiddels zijn uitgegroeid tot onbetwiste klassiekers. Het zijn bovendien vier klassiekers die in geen enkele platenkast mogen ontbreken.

Na vier prachtplaten op rij was de fut er helaas wel wat uit bij Echo & The Bunnymen, al heeft de band sindsdien nog een aantal bovengemiddeld goede platen gemaakt (en vind ik de titelloze plaat uit 1987 persoonlijk een ultiem 80s statement). De band uit Liverpool is sinds de oprichting in 1978 altijd blijven bestaan en is, nog altijd met zanger Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant in de gelederen, ook altijd platen blijven maken, al waren de tussenpozen soms lang.

Het laatste wapenfeit van de band dat ik me herinner is het al weer uit 2005 stammende Siberia. Deze zeer geslaagde plaat werd in 2009 gevolgd door The Fountain, maar die plaat heb ik gemist (en volgens de critici hoef ik daar niet rouwig om te zijn).

Vijf jaar na de zoveelste mogelijke zwanenzang van de band, keert Echo & The Bunnymen terug met Meteorites. Is er iets veranderd? Nee, eigenlijk niet., althans niet wanneer ik kijk naar de grote lijnen. Ook Meteorites is niet zo goed en urgent als Crocodiles, Heaven Up Here, Porcupine of Ocean Rain, maar het is net als Siberia en enkele van zijn voorgangers wel een plaat die er mag zijn.

Echo & The Bunnymen is de afgelopen decennia wat opgeschoven in de richting van een net wat toegankelijker geluid, maar ook op Meteorites hoor je nog altijd de invloeden die de band uiteindelijk inspireerden tot het maken van vier klassiekers op rij. Net zoals in het verleden prefereert de band de donkere wolken boven de zonneschijn en net als in het verleden zijn het stemgeluid van Ian McCulloch en het breed uitwaaierende gitaarspel van Will Sergeant uit duizenden herkenbaar.

Toch is Meteorites niet meer van hetzelfde. Zelden waren de teksten van Ian McCulloch zo persoonlijk en hiernaast experimenteert de band op haar nieuwe plaat hier en daar voorzichtig met een net iets ander geluid, waarin zelfs ruimte is voor een vleugje roots en aan de andere kant van het spectrum voor toegankelijke rock die doet denken aan The Verve of zelfs Coldplay (al is dat tegenwoordig nauwelijks een aanbeveling meer). In grote lijnen is Meteorites echter een typische Echo & The Bunnymen plaat. Het is een plaat die voortborduurt op platen die inmiddels al weer 33 tot 34 jaar mee gaan, maar desondanks verveelt Meteorites geen moment.

De critici zullen ongetwijfeld roepen dat Meteorites geen Crocodiles, geen Heaven Up Here, geen Ocean Rain en zelfs geen Porcupine (toch de minste van het legendarische viertal) is. Daar hebben ze natuurlijk gelijk in, maar Meteorites is zeker geen slechte plaat en een veel betere plaat dan die van alle jonge honden die zich tot op de dag van vandaag laten inspireren door de band uit Liverpool. Bij vlagen klinkt Meteorites onweerstaanbaar; voor de rest scoort Echo een dikke voldoende. Een hele dikke voldoende. Genoeg om een krent uit de pop genoemd te worden. Ja, dat vind ik wel. Erwin Zijleman

Even off-topic. Ik kom recensies vaak tegen en lees ze regelmatig. Wat mij opvalt is dat je het album altijd wel goed vindt. Review je geen albums die je niet waardeert? Je hebt namelijk 2 stemmen van 3* en geen enkele stem onder de 3* uitgebracht. Zoek je ze daar op uit zodat het een krent uit de pop is? Of vind je gewoon alles leuk?

Ik schrijf alleen over cd's die ik leuk vind. Alleen de krenten uit de pop dus.

Ik vind zeker niet alles leuk :-P

Blijf maar de krenten uit de pap schrijven. Je manier van schrijven ervaar ik als vlot en prettig om te lezen. En waarom een negatieve recensie? Die lezen we al genoeg. Het is toch ieder zijn eigen smaak?!

Het vorige album kon niet echt bekoren. Beetje slapjes. Maar deze klinkt een stuk overtuigender. En ja het is waar. Het is niet meer de Echo van de jaren 80. Ik vind echter de eerste 5 albums klassiekers. Daarbij staat op hun Best of uit die tijd dus ook alleen maar goede nummers op.
Maar nu zijn een aantal jaartjes ouder. Het venijn is er uit. En waarom mogen zij niet Coldplay waarderen?! Ik vind het wel bijzonder en eigenlijk klinkt het niet zo uit de hoogte. Ik hoor wel eens andere verhalen over Ian.
Ik hoop wel dat hij vooral het oudere werk van Coldplay kan waarderen. Wat er tegenwoordig in de top 40 staat vind ik allemaal een beetje van hetzelfde laken en pak. Inclusief U2 en Coldplay. Er staat nauwelijks een echte Rock- of laten we zeggen een Reggae plaat op. Laat staan een sound uit de alternatieve hoek. Daar moet je echt buiten de lijstjes kijken. Dat was tot voor kort anders.

Dan ben ik blij dat ik iets van Echo And The Bunnymen kan beluisteren. Ook al komen de jongere gasten toch met meer interessanter werk aan. Zeker als ze met dit album aankomen. Ik vind alleen Holy Moses en New Horizons echt minder. De rest zit tussen een ruim voldoende (7) en goed (8) in.

Als je vooral voor je plezier reviews schrijft, zou mijn aandacht ook juist uitgaan naar de albums die je leuk vindt. Ik merk aan mezelf ook dat ik nauwelijks meer lage beoordelingen geef hier op MuMe. Als ik een album niet boeiend vind, dan hoor ik dat binnen een paar nummers wel over het algemeen en heb ik ook niet zo'n behoefte om geforceerd verder te luisteren. Vrijwel al mijn lage stemmen zijn ook uit een periode dat ik te veel tijd had, albums van artiesten die ik eerder wel waardeerde of dingen die ik, tevergeefs, geforceerd leuk probeerde te vinden door het vaak te luisteren.

Zometeen dit album maar eens een kans geven.

1 * geven aan een band die je verder wel goed vindt......hoe waardeer je dan een Gordon, Wolter Kroes of Hermes houseband etc.?
De verhouding lijkt wat zoek.

De nieuwste worp van The Bunnymen vind ik een aardig album en krijgt zodoende een ( ruime ) voldoende.
Na de nodige twijfels en diverse luisterbeurten op spotify heb ik toch besloten om het album in huis te halen.
Deze aarzeling heb ik nog niet eerder gehad bij een album van de band.
Ik heb ergens gelezen dat Will Sergeant niet op elk nummer heeft meegespeeld en dat zorgt ervoor dat het karakteristieke gitaargeluid van the Bunnymen steeds minder prominent voorkomt.
Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat McCulloch & Sergeant er bij tijde en wijle moeizame verstandhouding op na houden.
Het vertrouwde gitaargeluid is wel aanwezig bij het nummer Constantinople wat direct ook het hoogtepunt van de plaat is.
Het venijn is ook in Market Town terug te vinden, ook een nummer wat niet onvermeld mag blijven.
Het stemgeluid van Ian McCulloch is dik in orde maar stiekem had ik meer verwacht van deze plaat.