Echo & The Bunnymen - Meteorites (2014)

Titelsong Meteorites opent dit nieuwe album van mijn oude helden Echo & the Bunnymen op majestueuze manier, of moet ik zeggen pompeus?

We horen wederom de Coldplay echo die we op de latere albums wel vaker konden horen (ook op de solo-projecten van Ian McCulloch). Coldplay noemt deze band regelmatig als invloed (ja het is heus!).
En de liefhebbers weten dan al wel waar we aan toe zijn: dit album past precies in de lijn van de laatste albums. Nergens urgent, niet echt scherp meer maar nog steeds prima pop/rock nummers. Dat vind ik dan......

Lekker galmende gitaarpartijen, echoënde koortjes en de wat hese stem van McCulloch: alle ingrediënten zijn weer aanwezig. Ingrediënten waar ze geen nieuwe fans mee maken en waar ze ongetwijfeld een hoop oude fans van weleer geen al te groot plezier mee doen.

Maar neem nu zo'n nummer als Constantinople...... dat doet me dan toch echt denken aan één van mijn favoriete nummers ooit: jaren '80 klassieker Tower of Strength van The Mission. Ik hoor dezelfde vreugde en ik waan me weer even in mijn tienerjaren, de jaren dat ook Echo & the Bunnymen groot(s) waren. Niet voor niets valt Ocean rain echt maar net buiten mijn MusicMeter top 10.
Lovers On The Run heeft soms gevoelsmatig een Marc Almond echo ten tijde van The Stars We Are (over jaren '80 gesproken).

Een band die ik altijd wel een warm hart zal toedragen of ze dan nog wel of niet urgent zijn doet er niet toe.
Tien fijne nummers die in het hedendaagse poplandschap nog steeds prima aanslaan bij mij. Dan heb ik echt geen zin om die nukkige ouwe bok uit te hangen die zo graag terugverlangt naar die oude tijd van dit gezelschap. Nee, dit is geen Ocean Rain, Crocodiles of Heaven Up Here.
Dit is Meterorites, een album dat er best mag zijn als je maar niet te veel die klassiekers in je hoofd blijft houden.
En dan vergeef ik ze zelfs het suffe Is This A Breakdown?.

Zelfs als je dit niet vergelijkt met de oude releases, kan je er niet omheen dat dit gewoon erg slecht is. Noch in de songs, noch in de lyrics valt er een spatje creativiteit of originaliteit te ontwaren.

Ook live blijven deze nummers stuk voor stuk tenenkrullend en bedroevend. Gisteren zij oa. 'Constantinople', 'Lovers on the run', en 'Mozes' gepasseerd tijdens het live optreden... Ik geef toe, ik ben niet tot het einde van de cd geraakt, maar dat zou niets hebben veranderd aan het eindoordeel.

1* (

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Echo & The Bunnymen - Meteorites - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Crocodiles, Heaven Up Here, Porcupine en Ocean Rain. Echo & The Bunnymen had tussen 1980 en 1984 nog geen vier jaar nodig om vier platen af te leveren die een onuitwisbare invloed op de ontwikkeling van de popmuziek in het algemeen en de post-punk in het bijzonder zouden hebben. Het zijn vier platen die inmiddels zijn uitgegroeid tot onbetwiste klassiekers. Het zijn bovendien vier klassiekers die in geen enkele platenkast mogen ontbreken.

Na vier prachtplaten op rij was de fut er helaas wel wat uit bij Echo & The Bunnymen, al heeft de band sindsdien nog een aantal bovengemiddeld goede platen gemaakt (en vind ik de titelloze plaat uit 1987 persoonlijk een ultiem 80s statement). De band uit Liverpool is sinds de oprichting in 1978 altijd blijven bestaan en is, nog altijd met zanger Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant in de gelederen, ook altijd platen blijven maken, al waren de tussenpozen soms lang.

Het laatste wapenfeit van de band dat ik me herinner is het al weer uit 2005 stammende Siberia. Deze zeer geslaagde plaat werd in 2009 gevolgd door The Fountain, maar die plaat heb ik gemist (en volgens de critici hoef ik daar niet rouwig om te zijn).

Vijf jaar na de zoveelste mogelijke zwanenzang van de band, keert Echo & The Bunnymen terug met Meteorites. Is er iets veranderd? Nee, eigenlijk niet., althans niet wanneer ik kijk naar de grote lijnen. Ook Meteorites is niet zo goed en urgent als Crocodiles, Heaven Up Here, Porcupine of Ocean Rain, maar het is net als Siberia en enkele van zijn voorgangers wel een plaat die er mag zijn.

Echo & The Bunnymen is de afgelopen decennia wat opgeschoven in de richting van een net wat toegankelijker geluid, maar ook op Meteorites hoor je nog altijd de invloeden die de band uiteindelijk inspireerden tot het maken van vier klassiekers op rij. Net zoals in het verleden prefereert de band de donkere wolken boven de zonneschijn en net als in het verleden zijn het stemgeluid van Ian McCulloch en het breed uitwaaierende gitaarspel van Will Sergeant uit duizenden herkenbaar.

Toch is Meteorites niet meer van hetzelfde. Zelden waren de teksten van Ian McCulloch zo persoonlijk en hiernaast experimenteert de band op haar nieuwe plaat hier en daar voorzichtig met een net iets ander geluid, waarin zelfs ruimte is voor een vleugje roots en aan de andere kant van het spectrum voor toegankelijke rock die doet denken aan The Verve of zelfs Coldplay (al is dat tegenwoordig nauwelijks een aanbeveling meer). In grote lijnen is Meteorites echter een typische Echo & The Bunnymen plaat. Het is een plaat die voortborduurt op platen die inmiddels al weer 33 tot 34 jaar mee gaan, maar desondanks verveelt Meteorites geen moment.

De critici zullen ongetwijfeld roepen dat Meteorites geen Crocodiles, geen Heaven Up Here, geen Ocean Rain en zelfs geen Porcupine (toch de minste van het legendarische viertal) is. Daar hebben ze natuurlijk gelijk in, maar Meteorites is zeker geen slechte plaat en een veel betere plaat dan die van alle jonge honden die zich tot op de dag van vandaag laten inspireren door de band uit Liverpool. Bij vlagen klinkt Meteorites onweerstaanbaar; voor de rest scoort Echo een dikke voldoende. Een hele dikke voldoende. Genoeg om een krent uit de pop genoemd te worden. Ja, dat vind ik wel. Erwin Zijleman