Magna Carta - Seasons (1970)

Absoluut. Tangerine moet hier erg goed naar geluisterd hebben. Mooie akoestische gitaren, geraffineerde arrangementen. Ik had de eerste 3 LP's. Ga de cd versies ook maar weer eens bestellen. Klinkt altijd beter dan via YouTube.

Het is natuurlijk een kniesoor die zich druk maakt om genrebepalingen, maar in mijn beleving is dit meer fraaie dromerige softpop met folkinvloeden en folky arrangementen, met slechts hier en daar traditionele "volksdans"-momenten, zoals de fluitjes en de vogels tijdens de Spring poem waarbij ik in de vrolijker momenten van mijn verbeelding wel eens in jurken gestoken leden van Monty Python voorbij zie zwieren.
        Van deze band kende ik alleen Airport song, dat ik vroeger via een oud cassettebandje heb leren kennen en dat me altijd is bijgebleven. Nu kwam ik toevallig de CD tegen in een kringloopwinkel, en wat een verrassing om er achter te komen dat de prachtige harmonieën verzorgd worden door drie mànnenstemmen, want ik had er een eed op durven doen dat er een vrouw in het koortje zit. Het lange titelnummer op kant 1 is onvolprezen met z'n mooie afwisselingen (inclusief het grappige psychedelische "Hey Mr Sandman, I'm a paper kite and I'm floating far away"...), de nummers op kant 2 zijn kwalitatief wat onevenwichtiger, met het ietwat zoete Goin' my way en de sitar van Give me no goodbye tegenover het strakke Ring of stones en het mij nog altijd ontroerende Airport song (waarvan de akoestische gitaren me aan het werk van Maury Muehleisen op de nummers van Jim Croce doen denken). Heerlijk in z'n tijd passend, romantisch en zeer fraai geproduceerd en gearrangeerd – ik kan niet zeggen hoeveel plezier ik aan deze ambachtelijke plaat beleef.
        Mooie credits trouwens: het album werd geproduceerd door Gus Dudgeon (die in de jaren 70 de extreem succesvolle albums van Elton John zou produceren), de arrangeur is Tony Visconti (die met tussenpozen zou werken met David Bowie tot en met Blackstar), en bij de muzikanten vinden we onder andere Rick Wakeman (spoedig toetredend tot Yes), Davey Johnstone (een paar jaar later –wellicht via Dudgeon– de vaste gitarist van Elton John) en Tim Renwick (hier fluitist, maar ik neem aan dat dat dezelfde man is die later gitaar zou spelen bij onder andere Al Stewart [Year of the cat ] en Pink Floyd).

Op zijn tijd heb ik behoefte aan de over het algemeen wat zachtere kant van folk/pop. Dan draai ik wat platen van Al Stewart, van Simon & Garfunkel of van America. En dus nu weer Magna Carta. Soms kies ik daarbij voor een verzamelaar. Maar soms ook gewoon de studio-albums. Zo ook deze week, te beginnen bij Seasons.

En ja, het mag af en toe wat zoetig zijn, maar als ik er zin in heb lust ik wel pap van. Zeker dit keer. De suite Seasons is natuurlijk wel een beetje obligaat. Maar ja, velen in de kunst hebben zich aan de wisselende jaargetijden 'vergrepen'. Kan me zelfs herinneren dat ene Vivaldi hier zelfs een erg grote hit mee heeft gehad . Waarom Magna Carta dus niet? Daar ben ik blij mee, want iedere keer als ik het hoor is het weer genieten.

Hoewel dit nummer veel aandacht naar zich toe trekt mogen de songs op kant B er beslist ook zijn. Fijn album, onverslijtbaar.