menu

Johnny Cash - American III: Solitary Man (2000)

mijn stem
4,18 (512)
512 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: American

  1. I Won't Back Down (2:09)

    met Tom Petty

  2. Solitary Man (2:25)

    met Tom Petty

  3. That Lucky Old Sun (Just Rolls Around Heaven All Day) (2:35)
  4. One (3:53)
  5. Nobody (3:14)
  6. I See a Darkness (3:42)

    met Will Oldham

  7. The Mercy Seat (4:35)
  8. Would You Lay with Me (In a Field of Stone) (2:41)
  9. Field of Diamonds (3:15)

    met June Carter Cash en Sheryl Crow

  10. Before My Time (2:55)
  11. Country Trash (1:47)
  12. Mary of the Wild Moor (2:32)

    met Sheryl Crow

  13. I'm Leaving Now (3:07)

    met Merle Haggard

  14. Wayfaring Stranger (3:19)

    met Sheryl Crow

totale tijdsduur: 42:09
zoeken in:
avatar van popstranger
4,5
De beste uit de reeks en al de andere zijn al zo goed...

avatar van deric raven
4,5
Johnny Cash back stage, klaar om het podium te betreden.
Nog eventjes een moment in stilte.
Waar brengen zijn gedachtes hem op dit moment?
Het besef dat elk optreden zijn laatste kan zijn?
Na vergeten te zijn in de jaren 80 eindelijk weer erkenning?
Cash staat er met grote letters op de voorkant.
De American Recordings was een grote gok.
Nu, een paar albums verder overheersen de dollartekens.
Niet voor Johnny himself.
Niet voor zijn echtgenote.
Beide hebben niet meer de tijd om van het verdiende geld te verdienen.
De klokt tikt.
Een nalatenschap voor zijn kinderen.
Producer Rick Rubin die nog even flink wil verdienen.
Prince gaf een paar jaar eerder al aan een slaaf van de platenmaatschappij te zijn.
Hij zat niet tot aan zijn dood hieraan verbonden.
Maar ook ik ben een groot liefhebber van deze breekbare Johnny Cash.
Hoe dicht kun je komen bij een artiest.
Ik heb het geluk gehad om ooit Bono tijdens een concert een hand te kunnen geven.
Toch voel ik mij hier staande naast Johnny Cash.
Een nummer inspelen, om vervolgens weer op adem te komen met een extra dosering zuurstof.
Bij Field Of Diamonds zie ik een oud, gelukkig echtpaar voor me.
Twee gerimpelde trillende handen die elkaar, zo mogelijk, stevig vast houden.
Sheryl Crow als privé zuster een beetje op de achtergrond.
One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

U2 maakte samen met Johnny Cash The Wanderer.
Ze hadden toen echter niet het besef dat ze een paar jaar eerder een klassieker voor Johnny Cash hadden geschreven.

avatar van Kos
4,0
Kos
Country Trash is echt zo'n geniaal nummer. .

avatar van Sir Spamalot
4,5
Sir Spamalot (crew)
Na een pauze van vier jaren pikken Johnny Cash en producer Rick Rubin de draad opnieuw op om uit te pakken met deze bijzonder indrukwekkende American III: Solitary Man, dat ten eeuwige dage met zijn opvolger American IV: The Man Comes Around strijd voert ten huize Spamalot om de titel “Favoriete Cash album”. Maar ik ga nooit kunnen kiezen, waarom zou ik?

Het duurde vier jaren omdat Johnny Cash die tijd op de sukkel was geweest met zijn gezondheid en je hoort dat terug in de lichte verandering in zijn fragieler geworden stem. Deze keer komt er geen begeleidingsgroep meespelen maar diverse gastartiesten, op een album dat die speelsheid van American II totaal ontbeert. Johnny Cash lijkt meer terug te kijken op zijn leven na een moeilijke periode.

Wat onthoud ik vooral van dit album? Dat je hier maar drie nummers kunt aanduiden als favoriete tracks en dat is best wel hartverscheurend, net zoals de muziek en de titels van de eerste twee nummers. De teksten van I Won't Back Down en Solitary Man ken ik ondertussen van binnen en buiten. Maar er is nog meer moois door die grotere breekbaarheid in zijn stemgeluid, getuige The Mercy Seat met dat memorabel eindstuk op piano, die lichte aarzeling tegen het einde aan in Country Trash.

En waarom niet eens mijn rode draad qua hoezen verderzetten in deze reeks? Johnny Cash staat met zijn gitaar klaar in de coulissen, wachtend op een sein of op iemand om zich naar het podium te begeven. Hij straalt rust uit maar ook de eenzaamheid van het muzikantenbestaan.

avatar van Pietro
4,5
Het verhaal over de totstandkoming van de American Recordings-albums van Johnny Cash is bekend. In de herfst van zijn toch al bijzonder indrukwekkende loopbaan liet Cash nog vijfmaal horen waartoe hij in staat was, dit alles in samenwerking met producer Rick Rubin. We leerden een andere kant kennen van de man die hier – nog meer dan voorheen – een bijzonder intieme, gevoelige kant van zichzelf laat zien.

Eerder schreef ik al een lovend stuk bij het eerste deel, dat een jaar of tien geleden mijn kennismaking was met het plaatwerk van Cash. Uiteraard was ik wel al bekend met zijn hits uit met name de jaren ’50 en ’60, maar dit klonk toch wel heel anders. Niet lang na het beluisteren van dat eerste deel, ben ik me in de rest van de American Recordings gaan verdiepen. Daar waar op het eerste deel de sobere, sfeervolle akoestische set enkel door Cash zelf wordt ingekleurd, zijn op dit derde deel getiteld Solitary Man diverse gastmuzikanten actief. Die weten de tracks – vaak covers – een extra dimensie te geven waardoor ik deze plaat eigenlijk nog beter vind.

Een nummer als I Won’t Back Down bijvoorbeeld was al een van mijn favorieten in de versie van Tom Petty, maar samen met deze ondergewaardeerde, veel te vroeg gestorven muzikant weet Cash dit nummer naar mogelijk nog grotere hoogte te brengen. Hetzelfde geldt voor zijn bijdrage van U2’s One die ik zelfs een stuk beter vind dan het origineel. Ik moest in eerste instantie wel even wennen aan het feit dat een groot deel van dit album uit covers bestaat, maar daar ben ik nu wel overheen. Van The Mercy Seat bijvoorbeeld moet ik bekennen dat ik het origineel van Nick Cave niet kende, zo goed past Cash bij deze track. Inmiddels ben ik me ook in de muziek van Cave gaan verdiepen en die bevalt me ook prima.

Graag had ik Cash deze tracks eens live ten gehore willen zien brengen en dan hadden die gastmuzikanten er wat mij betreft niet eens bij hoeven te zijn. Het is er helaas nooit van gekomen. Het doet niets af aan zijn grote muzikale klasse die hier wederom getoond wordt: 4,5*.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Op dit album staan veel covers die het origineel volledig om ver blazen. One is daar een heel duidelijk voorbeeld van. Hij weet daar veel meer gevoel in te leggen. Het hoogtepunt van dit album is I See a Darkness.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:12 uur

geplaatst: vandaag om 21:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.