Johnny Cash - American III: Solitary Man (2000)

Vreemd, zo'n hoge score en nog geen enkele reactie.
Weet niet goed wat ik van moet denken, misschien toch maar eerst enkele songs downloaden

Meesterwerkje van Johnny Cash.
Vooral de versie van U2-hit One is meesterlijk.
Desondanks blijft deel IV de beste uit de American Recordings reeks.


4,5* voor deze CD.

De versie van One vond ik eerst 1 van de mindere nummers van het album, maar na tig keren luisteren is de U2-versie overbodig geworden. De A-kant van deze plaat (heb de LP, nummers 1-7 zijn de A-kant) is werkelijk waar fenomenaal. I Won't Back Down en vooral I See A Darkness en The Mercy Seat zijn echt zo geweldig, onovertroffen. De 2e helft van de plaat is iets minder, maar nog steeds heel goed.

Ook de backings op deze plaat zijn sterk, zo dragen onder anderen Tom Petty (op 2 nummers) en de combo wijlen June Carter-Sheryl Crow hun steentje bij.

Wat mij betreft de beste uit de American-serie, maar eigenlijk moet je ze gewoon allemaal hebben!

Inderdaad Casa

Ik vind dit ook de mooiste uit de American Recordings reeks. Misschien ook wel, omdat dit de eerste 'Cash' cd was waarmee ik in aanraking kwam. Het mooiste 'Cash' nummer staat echter op de eerste American Recordings, namelijk 'Redemption'. Kippenvel!

Is er eigenlijk een artiest die zo veel covers heeft gemaakt die beter zijn dan het origineel dan Cash?

Ik wil hier even kwijt dat ik pas de laatste 10 jaar wat meer bekend werd met het werk van deze countrypionier; En dat zijn werk biezonder is; Rick Rubin haalde de man, wiens carrière behoorlijk in het slop geraakt was geheel terug met deze reeks "stripped down" platen. Héél de serie is méér dan de moeite, maar dit deel is mijn favoriet omdat de versie van U2's ONE zo pakkend is dat het origineel er haast bij verbleekt.
Ook I See A Darkness en het schitterende Nick Cave nummer The Mercy Seat zijn onovertroffen ! Als je deze serie cd's voor een mooie prijs kunt pakken, niet twijfelen; aanschaffen die handel. En vààk beluisteren natuurlijk ! Tijdloze klasse is dit !

Oeps, een plaat met covers van 2 artiesten waar ik al veel naar luisterde door een artiest waar ik ook veel naar luister. Dat kan meestal niet veel goeds voorspellen, maar:
Door Cash z'n aanpak waardeer je het orgineel ook nog steeds zonder dat het minder wordt, terwijl de covers van Cash juist iets extra's toevoegen. The mercy seat en I see a darkness zijn niet onovertroffen, maar een reclame opzichzelf voor de orginele artiest (Cave en Oldham).
Cash doet het hierna gewoon nog een keer met hurt.
Wat een artiest (waar haalt zo'n man zulk een repertoirekennis weg)

Solitary Man (Neil Diamond) The Mercy Seat (Nick Cave) en One (U2) zijn maar enkele van de hoogtepunten op een album dat op zich al een hoogtepunt in een serie die op zich een hoogtepunt mag genoemd worden, van een zanger die op zich al een hoogvlieger genoemd mag worden; Als je begrijpt wat ik bedoel.

4.5 sterren voor deze klasbak; En misschien toch de beste uit deze serie ? **** 1/2

Top album. Zo in zo spreken mij de albums van Johnny Cash uit de laatste 10 jaar van zijn leven nog het meeste aan (al maakte hij daarvoor natuurlijk ook erg goede muziek). Prima covers van I Won't Back Down van Tom Petty, One van U2, The Mercy Seat van Nick Cave en Solitary Man van Neil Diamond. I See A Darkness is ook erg mooi.

4,5

Dit zal toch zo een van de laatste cd's van Cash geweest zijn? Hij is mooi, door z'n kaalheid en eenvoud. Ik ben niet een heel erg grote Johnny Cashfan, maar deze cd is gewoon een heel mooie countryplaat met hoofdzakelijk zijn eigen akoustische gitaarbegeleiding en een af en toen een beetje breekbare stem. Veel interessanter dan veel van zijn oudere gelikter klinkende werk. Ik geef er 3,5 *** voor, op z'n minst

Ik schreef het al bij Achtung Baby van U2. Johnny Cash maakt van One een prachtige versie die het origineel overtreft. Bovendien doet hij dat ook nog eens met The Mercy Seat van Nick Cave.

Wayfaring Stranger is indrukwekkend mooi gebracht, net als heel het album

One van U2 wordt hier inderdaad in een schitterende uitvoering aan de luisteraar gebracht. Ontzettend veel emotie zit er in het nummer wanneer Cash het zingt en speelt.

De rest van het album moet nog geluisterd worden.

fantastische plaat dit derde luik in de american series die 5 prachtcd's zou duren toen de man in black zijn pijp aan maarten gaf , de 5 cd's vormen een mijlpaal in iedere muziekcollectie zichzelf respecterend

geef de man een standbeeld !!!!!!!!!

Een halfje erbij, een van de betere Rubin productie van Cash.
American Recordings blijft mijn favoriet.
Solitary Man, One en I See a Darkness zijn mijn beste tracks.

Samenmet z'n opvolger American IV de mooiste in de reeks (Unearthed buiten beschouwing gelaten) De uitvoering van One is net zo mooi als het orgineel.

Cash covered geen nummers van anderen, maar hij maakt tot zijn eigen nummers.

Eén van de grootste artiesten uit de muziekgeschiedenis

Wow @ The Mercy Seat!

die user bestaat niet...

Helemaal in de Johnny Cash mood deze week , dit is een indrukwekkend album met enkel topnummers, was ik nog niet echt onder de indruk van een album als American Recordings ( 1994 ), deze plaat vind ik tezamen met American IV The Man Comes Around weergaloos.
Prachtige covers van I Won"t Back Down & One, maar ook het schitterende I See A Darknesss en The Mercy Seat mogen niet onvermeld blijven.
Hulde aan The Man In Black!!

Solitary man is wel zo machtig mooi voor de rest mooi album

Er is een prachtige korte film gemaakt met The Mercy Seat als 'soundtrack', of misschien wel met The Mercy Seat in de hoofdrol. Wat moet dit op groot scherm indrukwekkend zijn. Ik krijg het er zo al koud van...

http://www.youtube.com/watch?v=ZGGSTiDOjKU

die zal er wel moeten zijn denk ik? ergens in nashville ofzo?

Ben eindelijk eens begonnen aan de American Recordings Johnny 'held' Cash.
Erg onder de indruk, na de eerste paar luisterbeurten. De al zo'n beetje door iedereen aangehaalde tracks "i see a darkness" en "mercy seat" zijn inderdaad parels.
Het mooie aan Cash is zijn typische stem en de manier waarop hij het zingen af en toe laat wegfaden in een soort praten. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Kan hier toch niet geweldig enthousiast van worden. Tis allemaal wel relaxed enzo, maar ik herken de covers te erg in bepaalde nummers en het resultaat vind ik dan gewoon een zwak aftreksel. One en I See A Darkness, daar moet je in principe van af blijven; die zijn te goed om te coveren. Het resultaat vind ik dan ook 'kriebelig'. Originele versies zijn vele fracties beter. Ik ben ook bang dat als ik meer originele versies leer kennen, dat ik deze plaat steeds minder ga waarderen..

bij mij moet deze nog groeien maar in ieder geval de covers van u2-one, solitairy man van neil diamond en I wont back down van tom petty heeft johnny cash toch wel betere versies van gemaakt!

Ik vind Johnny Cash, met zijn oude beverige stem nèt zo ontwapenend prachtig. Zijn versie van U2's One vind ik nèt zo ontzettend doorleefd en daardoor.... eigenlijk nog mooier dan het al prachtige origineel;
héél dit album vind ik daarom zo ontzettend geslaagd. Cash heeft de kracht om van al die gekende en minder gekende songs gewoon de "zijne" te maken, ik blijf dit album koesteren, het moet zowat mijn favoriet in de reeks van American Recordings zijn, een prachtplaat.

Daar ben ik het niet mee eens, geen enkel nummer is zo goed/heilig dat iemand er van af zou moeten blijven. Daarbij ben ik de mening toegedaan als er al een persoon is die grote nummers, groots neer kan zetten, dan is het Cash wel. In al zijn eenvoud, kracht en charisma, kan hij als geen ander een emotie neerzetten. Immers hij hoeft daarvoor niet diep in zijn eigen levensbuidel te tasten. Los nog van het feit dat ik ervan overtuigd ben dat Bono al knielend zijn hand kussend, hem bedankt dat hij dit nummer van U2 heeft vertolkt.

De American recordings I t/m V zijn misschien wel de mooiste en intiemste reeks opnames ooit. Niet alle covers zijn altijd direct een schot in de roos, maar uniek is deze serie wel, hoe je het went of keert. Een man aan het eind van zijn leven, op dit album nog samen met zijn zielsverwant. Robuust, een ruwe diamant, die geslepen is door het leven zelf. Zet hier een evenwichtige score neer van covers en eigen nummers. Dat Rick Rubin naar mate de American Recordings vorderde een grote vinger in de pap kreeg qua uitkiezen van nummers, wil ik best geloven. Maar Rick deed dat vanuit een groot respect naar Cash toe en het zijn dan ook niet zomaar covers. Alle gekozen songs, reflecteren op e.o.a wijze het karakter/leven/lijden van Cash.

De American Recordings zijn een parel in mijn collectie.

@ Madjack71: ik ben wel zeker dat Bono erg blij was met JC's versie van U2's One. Weke artiest zou zich nu niet gevleid voelen als een levend monument - toen toch nog - zijn nummers aanpakt en een prachtige doorleefde sobere uitvoering meegeeft? Niemand toch?

De serie American Recordings zijn ook in mijn collectie pure parels, die ik erg koester; Muziek die ik vaak tegen de avond aan opzet, vaak als het al flink donker is buiten, ik vind dat iets hebben voor lange donkere winteravonden....

Naar mijn mening is zo'n artiest niet te vinden; ben er in ieder geval nog geen tegengekomen. Heb een keer een interview gelezen met Trent Reznor, die toch niet bepaald bekend staat om zijn bescheidenheid. Daarin vertelt hij over het feit dat Johnny Cash 'Hurt' had gecoverd. Zijn eerste reactie was er één van woede: hoe durft iemand mijn nummer te coveren (in zo'n andere stijl? - mijn toevoeging). Hij zei dat hij min of meer de tent afbrak toen hij het nieuws hoorde. Maar toen hij eenmaal de clip had gezien was hij helemaal om. Door die intensiteit en emotie besefte hij dat Hurt niet meer zijn nummer was, maar dat het vanaf dat moment een nummer was van Johnny Cash. Dat je zo'n compliment krijgt van Trent Reznor zegt al iets, maar het is ook een perfecte illustratie om jouw vraag ontkennend (en gezien het retorische karakter tevens bevestigend) te beantwooden: de covers van Johnny Cash zijn vaak zo sterk en zo eigenzinnig dat je het eigenlijk nauwelijks meer covers kunt noemen. Dat is misschien nog wel zijn grootste verdienste. Wat overigens niet wegneemt dat veel van zijn eigen werk ook absoluut niet misselijk is. Voor mij is Johnny Cash door dat alles in ieder geval één van de weinige echte legendes in de muziekwereld, hoewel ik American III nooit zo erg heb kunnen waarderen als de andere releases uit de reeks. Op de één of andere manier sijpelt hier teveel de oude, van energie gespeende Cash door en te weinig zijn (mede door het naderende einde gevoede) energieke en krachtige. Die komt op de andere delen beter naar voren.

Dát heb ik dus absoluut niet. Ik hoor een mindere versie van One. En een mindere versie van I See A Darkness. Ook vind ik de verhouding tussen Bono en Cash die Madjack schetst redelijk belachelijk. Want, hoe je het wend of keert; was Rick Rubin er niet geweest dan had Cash nooit aan de American Recordings begonnen en dan zou zijn discografie er vooral een van kwantiteit zijn geweest. Geef mij maar Achtung Baby en de I See A Darkness-plaat. Hoewel ik 1 van de Americanplaten (wss de eerste) ooit nog eens voor een schappelijk prijsje zal aanschaffen. Puur omdat je wel íets van de man op je plank moet hebben staan..