Paolo Nutini - Caustic Love (2014)

Hee leuk, een nieuwe Nutini Op voorgaande albums stonden enkele leuke nummers (Jenny Don't Be Hasty, New Shoes, Coming Up Easy, Candy). Laat maar komen!

Ik kijk hier heel erg naar uit. Zijn vorige album vond ik geweldig en van dit album zijn Scream (Funk My Life Up) en Iron Sky alvast heel erg goed.

Scream (Funk My Life Up): YouTube - Paolo Nutini - Scream (Funk My Life Up) [Official Audio]
Iron Sky: YouTube - Paolo Nutini - Iron Sky [Abbey Road Live Session]

Iron Sky is een meesterlijk nummer. Ik kijk hier heel erg naar uit!

Iron Sky klinkt verdomde goed zeg. Vol passie en emotie net als op zijn vorige plaat. Over ontwikkeling gesproken. Zijn eerste album stond vol mierzoete liedjes en moet je nu zien. Een rasartiest van de bovenste plank.

Leuk, funky, no-nonsens album Ben benieuwd hoe lang het beklijft.

Ik moet zeggen dat het album me toch iets tegenvalt. Scream, Better Man en het uitstekende Iron Sky zijn de duidelijke uitschieters.

Ik ben het na een paar luisterbeurten met je eens. De drie tracks die je noemt waren precies degenen die al bekend waren en daarom waren mijn verwachtingen heel erg hoog. Toch is het zeker niet slecht, behalve Fashion dan met die vreselijk ongepaste rap. Ik verwacht toch dat ik nog een paar luisterbeurten nodig heb om het album volledig op waarde te kunnen schatten.

Scream & Let Me Down Easy klinken heerlijk !

Na zijn lekkere popplaatjes met soulinslag These Streets en Sunny Side Up, komt Paolo Nutini nu met een plaat waarin de soul / funk vaak de basis vormt. Hierop worden weer heerlijke liedjes gebouwd die worden uitgevoerd door de prachtstem van Paolo. De productie is wat rauwer en dat komt zijn stem alleen maar ten goede.

Dit alles zorgt regelmatig ook voor een wat treuriger, in ieder geval meer emotionele toon, wat bijvoorbeeld goed is te horen op het werkelijk prachtige Let Me Down Easy. Daarvoor staat trouwens de heerlijk funky opener Scream (Funk My Life Up). One Day - daarna - is een echt mooi soulnummer met alweer treurnis: 'I'll Be Gone In a While.' Mooie strijkers trouwens.

Wat lichtvoetiger is het mooie Better Man met fraai soulkoor. Iron Sky is juist weer pompeuzer, kent fraaie arrangementen ook voor de mooi blazers. Het levert een prachtnummer op. Diana is tegengesteld hieraan, rustig, relaxed met een opvallend lekker orgeltje.
Twee andere hoogtepunten vinden we op het einde en zijn beiden opvallend lange songs: Looking for Something & Cherry Blossom. De eerste hoort tot mijn favorieten van deze plaat.

Paolo Nutini heeft een stap verder gezet in zijn succesvolle carriere. Na 5 jaar gooit hij het roer enigszins om en maakt een wat rauwer, wat zwaarder aangezet, meer soulfull album. Daarbij bewegen de songs zich van soul, naar pop, naar funk, van rustig naar zwaarder aangezet. Dit zorgt voor de broodnodige variatie. Kers op de pudding is tenslotte natuurlijk de fraaie stem van Paolo Nutini. Dit alles resulteert in echt een prachtplaat.

Paolo Nutini een guilty pleasure? Nou, ik dacht het niet...al zullen sommige muziek-puristen dat wellicht beweren. Nutini wist een van de leukste singles ooit te maken (New Shoes) en is een zomerse, vrolijke en heerlijke karakteristiek gestemde zanger. Toch was het al weer lang geleden (5 jaar is best lang voor iemand die destijds zó groot leek te gaan worden) dat zijn vorige album, Sunny Side Up, uitkwam. Het is dan ook interessant dat hij hier dan weer is met een nieuwe plaat. Want hoe goed was hij dan eigenlijk ook al weer?

Die vraag kunnen we al snel beantwoorden: heel goed. Dat blijkt al meteen uit de briljante openings-song, Scream (Funk My Life Up). Funky als de titel, heerlijke blazers, en een super-knaller die zich waarschijnlijk al direct kan meten met zijn meest opzwepende nummers als Jenny Don't Be Hasty of New Shoes zelf. Of het de rest van het album zo goed wordt als deze opener weet ik nog niet. Wel weet ik dat het hele album wordt gekenmerkt door een veel soulvoller geluid dan zijn vorige twee albums. Zo is bijvoorbeeld op de twee volgende nummers veel ruimte voor soul. Op de bijna naar Marvin Gaye klinkende Let Me Down Easy (met Betty LaVette samples) en One Day klinkt Nutini geïnspireerd door voorbeelden Marvin Gaye, Curtis Mayfield en ook Sam Cooke. Maar het echte soul-hoogtepunt is het tweeluik Better Man en Iron Sky in het midden van het album. Better Man is een heerlijk langgerekte song met lekkere orgel, zwoele baslijntjes en een hypnotiserende sfeer. Iron Sky kent een stevige opbouw, indringende blazers, een Nutini op zijn emotioneelst, en een band op de toppen van hun kunnen (zie ook in deze mooie Abbey Road sessie). Met deze eerste helft van het album hebben we eigenlijk al een geslaagde plaat te pakken, maar tegen het eind aan komt daar nog een leuke gast-artiest om de hoek kijken: Janelle Monae kleedt Fashion lekker vet en funky aan. Daarna zijn ook de langgerekte retro-liedjes Looking For Something en Cherry Blossom fijne afsluiters.

Ik had het niet verwacht. Paolo Nutini wist twee lekkere platen uit te brengen die hem internationale faam brachten. Dat waren tamelijke no-nonsens albums; niet enorm bijzonder maar wel erg lekker. Caustic Love echter is een emotievolle retro-plaat. Funky, veelzijdig en volwassen. Paolo Nutini heeft zichzelf overtroffen en bovendien vernieuwd. Wellicht wel de pop-klassieker van het jaar.
Pat-sounds: Album Paolo Nutini - Caustic Love (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Caustic Love duurt te lang. Jammer, want tot en met Iron Sky zet Nutini een fantastische plaat neer waarin zijn rauwe soulstem ontzettend goed tot zijn recht komt in combinatie met de stoffige instrumentatie. Een nummer als Diana vind ik ontzettend zeverig.

Ik noem het niet in mijn recensie, maar inderdaad, de plaat is wel wat aan de lange kant.

Kom op mensen, dan zouden we het briljante Looking For Something & het lekkere retro nummer Cherry Blossom missen. En natuurlijk de mooie ballad Someone Like You. Nummers die ook goed passen op Caustic Love.

Ja die laatste nummers zijn wel goed ja, maar het totaal is te lang. Een nummer als Numpty had er best uitgekund en sommige nummers hadden wel wat korter gemogen

Ik vind hem minder dan zijn voorgangers, te lang inderdaad en ook die 2 tussenstukjes voegen niks toe

Bus Talk bestaat uit 2 geweldige oude soul samples: jammer dat er geen compleet nummer van is gemaakt.

Iron Sky, wat een nummer zeg!

Klinkt een stuk volwassener, voller en interessanter dan zijn vorige album.

Omdat toppers zoals Al Green, Bobby Bland, Bozz Scaggs, Jess Roden, Frankie Miller en nog zo wat in mijn kop staan gebrand, is dit album voor mij in vergelijking daarmee te dunne retrosoep om aan te schaffen. Zo simpel is het.

Wat een live uitvoering van Iron Sky zeg: YouTube - Paolo Nutini - Iron Sky [Abbey Road Live Session]. Benieuwd of de rest van het album ook dat niveau haalt.

Ben ik de enige die hier ook een klein beetje de rustige kant van The Black Keys in terughoort? Klinkt wel verdomde goed dit! Iron Sky!!

Hij had al veel leuke hitjes en zijn populariteit was ook blijvend. Dat bewijst in ieder geval het feit dat zijn concertkaartjes snel uitverkocht zijn. New Shoes kan iedereen ook zo mee zingen. Lekker makkelijk in het gehoor liggende popliedjes dus, met kwaliteit: 100%. Een kleine verrassing was de nieuwe single Scream (Funk My Life Up) dan ook wel. Het nummer dat deze plaat opent liet een andere sound van Paolo Nutini horen. Maar was dat met maar één single, of trekt hij dat het hele album door?

Soulvol, funky, dat is de stijl die Nutini met die single gepakt lijkt te hebben en dat trekt hij zeker door op de rest van deze plaat. Zo valt Let Me Down Easy op door de prominent geplaatste Bettye LaVette sample. Erg cool gedaan, geeft het nummer een mooi vintage gevoel mee. Funky met Janelle Monae op Fashion. Cool op Diana. Intens op Iron Sky en prachtig klein op afsluiter Someone Like You. En niet alleen soul viert hoogtij op deze plaat. Nee ook de blues is af en toe goed terug te horen bij Paolo Nutini. Neem het ruigere Cherry Blossom aan het einde van de plaat, of One Day. Dit nummer is doorleeft gezongen, mooi en rustig bluesy.
Wat dan ook nog te denken van wat gospel en countrysoul. Paolo Nutini trekt op deze plaat dus een breed palet aan invloeden uit de kwast en schildert er een prachtig plaatje omheen. Oké, misschien niets wereldschokkend of superorigineel. Maar zolang het zo vakkundig en sterk opgebouwd wordt als op deze plaat kunnen we daar geen problemen mee hebben. Nutini bewijst hier simpelweg een bijzonder muzikale jongen te zijn die zich niet graag vastklampt aan één stijl. Hij benut allerlei stijlen en hij laat horen deze alleen te beheersen.

het beste album sinds jaren! Wat, zelfs een van de beste albums allertijden!
Wat nu lang... als er slechte songs op stonden zou dat zo kunnen zijn, maar er staat geen een slecht nummer op dit album! Paolo is enorm gegroeid, songs hebben vaak meer diepgang en zijn stem heeft een bereik waar je bang van wordt. Van liefelijk tot raspend en alles wat daartussen zit. Paolo Nutini laat zien dat ie hard op weg is een van de beste singer songwriters allertijden te worden.
Dat gekoppeld aan zijn fabelachtige live optredens, maakt hem een van de grootste artiesten van het huidige millennium.
Aan iedereen die twijfelt aan mijn recensie, neem eens de moeite om het album nog een paar keer te luisteren. Je zult versteld staan, maar dit is echt zo'n juweel dat na elke keer luisteren nog mooier wordt. It really funked my life up!

Wat stelt hij me weer teleur. Na het verschrikkelijke Sunny Side Up waar hij met geforceerde stem een weg was ingeslagen die ik niks vond heb ik het hier toch weer aangedurfd.
Wederom een makkelijk album. Paolo heeft een fantastische stem, dat stat buiten kuif.. Maar los van een handjevol nummers trekt dit me weer niet zoals het weergaloze debuut. Het klinkt vaak gemaakt, eerder gehoord, niet fris.

Helaas.

Smaken verschillen gelukkig, ik heb de vorige plaat overgeslagen, ik vind 'Caustic Love' juist een klasse album dat in mijn ogen erg fris geproduceerd is. Maar dat is natuurlijk een persoonlijk dingetje. Prima soul-pop-funk plaatje is het geworden, ik geloof hem wel, in de zin dat het oprecht klinkt ipv gemaakt. Gaat nog vaak gedraaid geworden deze zomer.

In het zonnetje in de auto is dit wel een errug lekkere plaat hoor...

Iron Sky is voor mij misschien wel een van de allerlekkerste songs die ik ooit heb gehoord.

Werkelijk heerlijk album! Echt top. Alleen Cherry Blossom had er van mij niet opgehoeven.

Wie zegt dat dan?

Mijn blog-genootje vooral