Paolo Nutini - Caustic Love (2014)

Na zijn lekkere popplaatjes met soulinslag These Streets en Sunny Side Up, komt Paolo Nutini nu met een plaat waarin de soul / funk vaak de basis vormt. Hierop worden weer heerlijke liedjes gebouwd die worden uitgevoerd door de prachtstem van Paolo. De productie is wat rauwer en dat komt zijn stem alleen maar ten goede.

Dit alles zorgt regelmatig ook voor een wat treuriger, in ieder geval meer emotionele toon, wat bijvoorbeeld goed is te horen op het werkelijk prachtige Let Me Down Easy. Daarvoor staat trouwens de heerlijk funky opener Scream (Funk My Life Up). One Day - daarna - is een echt mooi soulnummer met alweer treurnis: 'I'll Be Gone In a While.' Mooie strijkers trouwens.

Wat lichtvoetiger is het mooie Better Man met fraai soulkoor. Iron Sky is juist weer pompeuzer, kent fraaie arrangementen ook voor de mooi blazers. Het levert een prachtnummer op. Diana is tegengesteld hieraan, rustig, relaxed met een opvallend lekker orgeltje.
Twee andere hoogtepunten vinden we op het einde en zijn beiden opvallend lange songs: Looking for Something & Cherry Blossom. De eerste hoort tot mijn favorieten van deze plaat.

Paolo Nutini heeft een stap verder gezet in zijn succesvolle carriere. Na 5 jaar gooit hij het roer enigszins om en maakt een wat rauwer, wat zwaarder aangezet, meer soulfull album. Daarbij bewegen de songs zich van soul, naar pop, naar funk, van rustig naar zwaarder aangezet. Dit zorgt voor de broodnodige variatie. Kers op de pudding is tenslotte natuurlijk de fraaie stem van Paolo Nutini. Dit alles resulteert in echt een prachtplaat.

Paolo Nutini een guilty pleasure? Nou, ik dacht het niet...al zullen sommige muziek-puristen dat wellicht beweren. Nutini wist een van de leukste singles ooit te maken (New Shoes) en is een zomerse, vrolijke en heerlijke karakteristiek gestemde zanger. Toch was het al weer lang geleden (5 jaar is best lang voor iemand die destijds zó groot leek te gaan worden) dat zijn vorige album, Sunny Side Up, uitkwam. Het is dan ook interessant dat hij hier dan weer is met een nieuwe plaat. Want hoe goed was hij dan eigenlijk ook al weer?

Die vraag kunnen we al snel beantwoorden: heel goed. Dat blijkt al meteen uit de briljante openings-song, Scream (Funk My Life Up). Funky als de titel, heerlijke blazers, en een super-knaller die zich waarschijnlijk al direct kan meten met zijn meest opzwepende nummers als Jenny Don't Be Hasty of New Shoes zelf. Of het de rest van het album zo goed wordt als deze opener weet ik nog niet. Wel weet ik dat het hele album wordt gekenmerkt door een veel soulvoller geluid dan zijn vorige twee albums. Zo is bijvoorbeeld op de twee volgende nummers veel ruimte voor soul. Op de bijna naar Marvin Gaye klinkende Let Me Down Easy (met Betty LaVette samples) en One Day klinkt Nutini geïnspireerd door voorbeelden Marvin Gaye, Curtis Mayfield en ook Sam Cooke. Maar het echte soul-hoogtepunt is het tweeluik Better Man en Iron Sky in het midden van het album. Better Man is een heerlijk langgerekte song met lekkere orgel, zwoele baslijntjes en een hypnotiserende sfeer. Iron Sky kent een stevige opbouw, indringende blazers, een Nutini op zijn emotioneelst, en een band op de toppen van hun kunnen (zie ook in deze mooie Abbey Road sessie). Met deze eerste helft van het album hebben we eigenlijk al een geslaagde plaat te pakken, maar tegen het eind aan komt daar nog een leuke gast-artiest om de hoek kijken: Janelle Monae kleedt Fashion lekker vet en funky aan. Daarna zijn ook de langgerekte retro-liedjes Looking For Something en Cherry Blossom fijne afsluiters.

Ik had het niet verwacht. Paolo Nutini wist twee lekkere platen uit te brengen die hem internationale faam brachten. Dat waren tamelijke no-nonsens albums; niet enorm bijzonder maar wel erg lekker. Caustic Love echter is een emotievolle retro-plaat. Funky, veelzijdig en volwassen. Paolo Nutini heeft zichzelf overtroffen en bovendien vernieuwd. Wellicht wel de pop-klassieker van het jaar.
Pat-sounds: Album Paolo Nutini - Caustic Love (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Hij had al veel leuke hitjes en zijn populariteit was ook blijvend. Dat bewijst in ieder geval het feit dat zijn concertkaartjes snel uitverkocht zijn. New Shoes kan iedereen ook zo mee zingen. Lekker makkelijk in het gehoor liggende popliedjes dus, met kwaliteit: 100%. Een kleine verrassing was de nieuwe single Scream (Funk My Life Up) dan ook wel. Het nummer dat deze plaat opent liet een andere sound van Paolo Nutini horen. Maar was dat met maar één single, of trekt hij dat het hele album door?

Soulvol, funky, dat is de stijl die Nutini met die single gepakt lijkt te hebben en dat trekt hij zeker door op de rest van deze plaat. Zo valt Let Me Down Easy op door de prominent geplaatste Bettye LaVette sample. Erg cool gedaan, geeft het nummer een mooi vintage gevoel mee. Funky met Janelle Monae op Fashion. Cool op Diana. Intens op Iron Sky en prachtig klein op afsluiter Someone Like You. En niet alleen soul viert hoogtij op deze plaat. Nee ook de blues is af en toe goed terug te horen bij Paolo Nutini. Neem het ruigere Cherry Blossom aan het einde van de plaat, of One Day. Dit nummer is doorleeft gezongen, mooi en rustig bluesy.
Wat dan ook nog te denken van wat gospel en countrysoul. Paolo Nutini trekt op deze plaat dus een breed palet aan invloeden uit de kwast en schildert er een prachtig plaatje omheen. Oké, misschien niets wereldschokkend of superorigineel. Maar zolang het zo vakkundig en sterk opgebouwd wordt als op deze plaat kunnen we daar geen problemen mee hebben. Nutini bewijst hier simpelweg een bijzonder muzikale jongen te zijn die zich niet graag vastklampt aan één stijl. Hij benut allerlei stijlen en hij laat horen deze alleen te beheersen.

het beste album sinds jaren! Wat, zelfs een van de beste albums allertijden!
Wat nu lang... als er slechte songs op stonden zou dat zo kunnen zijn, maar er staat geen een slecht nummer op dit album! Paolo is enorm gegroeid, songs hebben vaak meer diepgang en zijn stem heeft een bereik waar je bang van wordt. Van liefelijk tot raspend en alles wat daartussen zit. Paolo Nutini laat zien dat ie hard op weg is een van de beste singer songwriters allertijden te worden.
Dat gekoppeld aan zijn fabelachtige live optredens, maakt hem een van de grootste artiesten van het huidige millennium.
Aan iedereen die twijfelt aan mijn recensie, neem eens de moeite om het album nog een paar keer te luisteren. Je zult versteld staan, maar dit is echt zo'n juweel dat na elke keer luisteren nog mooier wordt. It really funked my life up!

Werkelijk heerlijk album! Echt top. Alleen Cherry Blossom had er van mij niet opgehoeven.

En dan ineens, als uit het niets, volgt de aankondiging van een nieuw 70-minuten durend album op 1juli waarvan de eerste twee vrijgegeven tracks werkelijk prachtig (Through The Echoes) en spannend (Lose It) klinken. De zwanenzang wordt op overtuigende wijze uitgesteld schat ik zo in.