Lantlôs - Melting Sun (2014)

Aha, een nieuw album van deze fijne band uit Duitsland, vooral opgebouwd rond duivel-doet-al Herbst (tot 2013 maakte Neige van Alcest hier ook deel van uit). 'Agape', de vorige, is meer dan de moeite waard; deze komt ook bij op m'n lijstje!

Melting Sun zal geen schreeuwen of blastbeats bevatten en daarmee kwam natuurlijk Shelter van Alcest naar boven. Neige is inmiddels vertrokken bij Lantlôs en de eerste track genaamd Melting Sun I: Azure Chimes is al te beluisteren. Erg sterk, deed me behoorlijk denken aan Junius en het dromerige materiaal van Deftones.

Wat een prachtige hoes, trouwens!

Dit staat op de site van Prophecy te lezen:

Het eerste nummer kan mij voorlopig nog niet echt overtuigen. Ik vind het ietwat saai.

Ik heb wat moeite met het nieuwe nummer en ik weet nog niet precies waarom. Meestal vind ik dit soort muziek wel tof. Ik zal er binnenkort nog wat luisterbeurten aan wagen.

Inmiddels heb ik al een paar keer naar het album in zijn geheel geluisterd en het is een echte groeiplaat die even tijd nodig heeft om in te zinken. Binnenkort volgt een uitgebreidere mening.

Maar wel enthousiast tot dusver?

Ik ben in ieder geval wel enthousiast. Het album heeft inderdaad twee luisterbeurten nodig om echt binnen te komen. In het begin had ik namelijk het idee dat de muziek veel op hetzelfde stramien lag, maar dat is helemaal niet het geval. De muziek is ontzettend dromerig, maar het heeft nog wel genoeg body en heerlijke grooves, ook komt de stem van Markus (Herbst) heel mooi in de muziek uit. De laatste track is echt hemelse shoegaze.

Oke nice, kan niet wachten. Ik had via hun label nog een flink aantal postkaarten gekregen om te verspreiden in mn stad. Paar zelf gehouden en verder overal in de stad verspreid.

Dit is een aangename verrassing. Toen ik het eerste nummer hoorde was ik niet direct enthousiast omdat het helemaal niet was wat ik verwachtte. Maar ik heb intussen al veel genoten van deze nieuwe Lantlôs. Lekker wegdromen.

De vergelijkingen met de nieuwe plaat van Alcest vind ik niet vreemd. Beide bands zijn oorspronkelijk sterk geworteld in de black metal hoek, hoewel beide er een andere draai aan geven en visie op hebben. Dit album is net als Shelter een stuk lichter en neemt voor even afscheid van de black metal.

Hun overige invloeden blijven dan over en verrassend genoeg blijft Melting Sun dan een stuk sterker in zijn schoenen staan. Waar Alcest vaak flirtte met shoegaze, deed Lantlos dit niet alleen meer met jazz en shoegaze. Melting Sun is een daardoor een esoterisch geheel geworden. Een plaat zonder echte hoogtepunten of kippenvelmomentjes, zonder echte dieptepunten. Prachtig om een klein uurtje bij weg te dromen en waarbij de gehele reis eigenlijk mooier is dan de aparte stappen.

De cleane zang werkt verrassend goed en staat ook precies goed in de mix, niet teveel op de voorgrond, maar echt versmolten met de overige melodielijnen. Herbst zingt erg traag en zijn woorden zijn vaak amper te verstaan door de echo. Een erg geslaagd album, maar wellicht te eenzijdig om het als echte topplaat te bestempelen. Wel blijft het een aanrader voor iedere shoegaze of metal liefhebber die ook maar een klein beetje openminded is wat muziek betreft.

En een 8.0 op Pitchfork
Hopelijk krijgt dit mooie album nu ook wat meer aandacht.

Deze bevalt me meer dan de nieuwe van Alcest. Beide cd's liggen in hetzelfde straatje, maar deze is harder en meer afwisselend. Knappe structuren en prachtige melodieën passeren de revue.
Toppertje!

Lees mijn recensie van Melting Sun op Zware Metalen.

Markus Siegenhort, ook wel Herbst genoemd, is het brein achter Lantlôs sinds 2005. Hij speelt alle instrumenten (uitgezonderd het debuutalbum) zelf in en op het tweede album genaamd .neon kreeg hij vocale ondersteuning van Neige, natuurlijk bekend van Alcest. Na Agape uit 2012 werd Lantlôs voor het eerst als een echte band neergezet en hier hoorde onder andere ook een optreden op Roadburn 2013 bij. Neige is inmiddels vertrokken om zich te focussen op Alcest, Herbst heeft nu in de studio ook een band om zich heen verzameld en het resultaat is Melting Sun, het vierde album...

Interessante review, ik heb 'm ook maar eens beluisterd. Eerste indruk is iets minder dan de voorganger, maar ik moet 'm uiteraard nog flink wat meer luisteren. De sfeer is wel weer erg goed neergezet, maar daar is Herbst een meester in.

Het heeft mij een paar luisterbeurten gekost voor ik hem echt begon te appreciëren. Op Neon en Agape was ik volledig weg van de korte "jazzy" stukjes die er tussen kwamen (Pulse Surreal bijvoorbeeld). In dat opzicht is deze Melting Sun voor mij alleszins anders, maar daarom niet minder goed. Deze is ook iets meer opgewekt, heeft een andere sfeer dan zijn voorgangers.

Deze was vorig jaar helemaal aan me voorbij gegaan! Zonde, want dit album bevalt me erg goed. Lantlos begeeft zich op Molten Sun naar een dromeriger geluid en een meer 'zomerse' sfeer. Er valt nog wel te horen dat de band haar roots heeft in de metal, maar Molten Sun ligt qua stijl haast eerder bij bijvoorbeeld Cocteau Twins dan bij een willekeurige Black Metal-band. Zeker nu het lente begint te worden een album dat ik nog vaak zal draaien.

Ja, zeer goed album inderdaad, een beetje tussen Alcest en Deafheaven in (ook een roze hoes), maar Lantlôs heeft met gemak ook iets geheel eigens. Ik moet 'm ook nog maar 'ns uit de kast halen!

Prachtige plaat vol weemoed, melancholie en verlangen. Ideaal op een zonnige herfstdag als deze.