Pendragon - Not of This World (2001)
mijn stem
82 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Toff
-
If I Were the Wind (And You Were the Rain) (9:23)
-
Dance of the Seven Veils, a) Faithless (4:09)
-
Dance of the Seven Veils, b) All Over Now (7:30)
-
Not of This World, a) Not of This World (7:20)
-
Not of This World, b) Give It to Me (2:23)
-
Not of This World, c) Green Eyed Angel (6:41)
-
A Man of Nomadic Traits (11:43)
-
World's End, a) the Lost Children (10:46)
-
World's End, b) and Finally (7:13)
-
Paintbox [Acoustic Version] * (4:25)
-
King of the Castle [Acoustic Version] * (4:45)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
1:07:08
(1:16:18)
Links
iTunes
1
geplaatst: 26 oktober 2016, 00:14 uur
Ik vond Fudge Smith -die op dit en een groot aantal van de voorgaande albums drumt - beduidend beter. Nog steeds de beste drummer die Pendragon heeft gehad.
0
geplaatst: 17 mei 2018, 22:13 uur
De beste van de "3-luik" The Window of Life/The Masquerade Overture/Not of This World maar net niet de beste van Pendragon. Dat blijft voor mij toch nog steeds Pure. Daarom een 4,5. Beste nummers nummer 1 en 7 maar de rest mag er ook zijn.
1
Mssr Renard
geplaatst: 31 oktober 2023, 14:06 uur
Gek genoeg was dit mijn eerste album van de band. Volgens mij ook gekocht ten tijde van uitkomen.
Direct al verkocht toentertijd. Ik vond het heel erg op Pink Floyd lijken (tja, dat intro van If I Were the Wind), maar dan wel wat steviger. Ik draaide deze echt heel vaak, en op een paar stukken na, vond ik dit een geweldige plaat.
Ik was ook erg tevreden bij de bijzondere stem van Nick Barrett, een soort working class-hero van de progrock. De toetsenpartijen van Clive Nolan (mij al bekend via Shadowland, Arena, Casino en miljoen andere bands) waren mij al bekend. Niet de meest inventieve toetsenist, maar aan de andere krijg je altijd wat je verwacht.
De kracht van Pendragon ligt vooral bij Nick Barrett. Zijn stevige versie van David Gimouresque gitaarsolo's en zijn wat rauwe stem die niet altijd loepzuiver is, maken dat je Pendragon direct herkent.
Pendragon heeft ook altijd wel een goede drummer gehad, die het midden wisten te houden tussen hard door hakken en wat meer dynamische rustige stukken.
Leuk weetje: Karl Groom van Threshold was de knoppenman bij deze plaat. Een fijne samenwerking tussen Groom, Barrett en bassist Peter Gee. Zonder al teveel op Threshold te lijken, ligt het ook wel weer wel een beetje in het zelfde straatje. Ander weetje: zangeres Tina Riley die op Threshold's Clone meezingt, zingt hier ook op mee.
Na deze plaat het voorgaande werk tot mij genomen, maar dat wist me niet te overtuigen. De platen die hierna kwamen dan weer wel. Steeds werd de sound wat steviger en ging Barrett meer riffs spelen, zodat de vergelijking et Threshold meer hout gaat snijden.
Deze plaat is dan een soort overgangsplaat van nietszeggende neoprog naar stevige progrock die volgens mij ook erg goed ontvangen wordt.
Direct al verkocht toentertijd. Ik vond het heel erg op Pink Floyd lijken (tja, dat intro van If I Were the Wind), maar dan wel wat steviger. Ik draaide deze echt heel vaak, en op een paar stukken na, vond ik dit een geweldige plaat.
Ik was ook erg tevreden bij de bijzondere stem van Nick Barrett, een soort working class-hero van de progrock. De toetsenpartijen van Clive Nolan (mij al bekend via Shadowland, Arena, Casino en miljoen andere bands) waren mij al bekend. Niet de meest inventieve toetsenist, maar aan de andere krijg je altijd wat je verwacht.
De kracht van Pendragon ligt vooral bij Nick Barrett. Zijn stevige versie van David Gimouresque gitaarsolo's en zijn wat rauwe stem die niet altijd loepzuiver is, maken dat je Pendragon direct herkent.
Pendragon heeft ook altijd wel een goede drummer gehad, die het midden wisten te houden tussen hard door hakken en wat meer dynamische rustige stukken.
Leuk weetje: Karl Groom van Threshold was de knoppenman bij deze plaat. Een fijne samenwerking tussen Groom, Barrett en bassist Peter Gee. Zonder al teveel op Threshold te lijken, ligt het ook wel weer wel een beetje in het zelfde straatje. Ander weetje: zangeres Tina Riley die op Threshold's Clone meezingt, zingt hier ook op mee.
Na deze plaat het voorgaande werk tot mij genomen, maar dat wist me niet te overtuigen. De platen die hierna kwamen dan weer wel. Steeds werd de sound wat steviger en ging Barrett meer riffs spelen, zodat de vergelijking et Threshold meer hout gaat snijden.
Deze plaat is dan een soort overgangsplaat van nietszeggende neoprog naar stevige progrock die volgens mij ook erg goed ontvangen wordt.
1
Mssr Renard
geplaatst: 31 oktober 2023, 14:18 uur
Ik zei Pink Floyd, maar ik moet natuurlijk ook Camel zeggen, want het eerste stuk van Not of This World heeft wel wat geleend van Echoes van Camel. Intense drum- en baspartij trouwens.
* denotes required fields.
* denotes required fields.