Pendragon - Not of This World (2001)

Dit is de eerste Pendragon-plaat die ik leer kennen, maar aan de stem zal het in ieder geval niet liggen. Sommige mensen hier noemen dat randje aan zijn stem bluesy, ik vind het zelf wat meer folky; op de een of andere manier doet het me vaak denken aan Mike Scott van de Waterboys, niet omdat hun stemmen op elkaar zouden lijken maar omdat ze allebei aan hun muziek een mooi rauw randje geven. Bovendien vind ik het ook wel een mooi contrast, zulke romantische progmuziek met zo'n directe en emotionele stem erbovenop, en voor wat Barrett op het einde van deze versie van King of the castle durft neem ik mijn hoed af.
        Eerder heb ik wat moeite met dat galmende dameskoortje dat regelmatig op de achtergrond opduikt (Faithless, Give it to me, And finally), dat doet mij toch wel héél erg aan Dark side of the moon denken. En hoezeer de gitaarsolo's ook hun best doen, al met al kan dit album toch niet de volle speelduur mijn aandacht vasthouden, zonder dat ik daar een duidelijke verklaring voor heb. Hoogtepunten zijn voor mij If I were wind en A man of nomadic traits, met een eervolle vermelding voor het instrumentale (en tamelijk Marillionesque) intro van het titelnummer.