Matching Mole - Matching Mole (1972)

De Franse vertaling van Soft Machine is machine molle, verbasterd in het Engels levert dat Matching Mole op.

Matching Mole is in October 1971 geformeerd rond Robert Wyatt, de voormalige drummer van Soft Machine. Na zijn vertrek uit Soft Machine vormde Wyatt een band met Phil Miller op gitaar, Dave Sinclair (Caravan) op keyboard en Bill McCormick op basgitaar. Wyatt kende Sinclair nog van de tijd van The Wilde Flowers

In Nederland wordt in september 1972 onder meer opgetreden in de Doelen in Rotterdam en in het Concertgebouw in Amsterdam.

Ze hebben in 1972 nog een tweede plaat opgenomen met de titel Little Red Record

Matching Mole heeft maar kort bestaan. Al in September 1972 hield de band op te bestaan. Wyatt besloot te stoppen, omdat het organiseren van alles rond de band hem even te veel werd. De andere bandleden gaven aan dat het met name Wyatt’s beslissing was.

De muziek van Matching Mole is een typisch Canterbury sound met jazz, avant en progressieve art rock met Soft Machine invloed

Briljant. En bijna nog beter dan welk Soft Machine of Wyatt album dan ook maar.

Had het album echt in geen tijden meer gehoord maar zit het nu te luisteren en dit bevalt me prima. Met name het door Phil Miller geschreven Part Of The Dance wijst al duidelijk in de richting van wat Hatfield & The North later zouden gaan doen.

Signed Curtain daarentegen vind ik behoorlijk irritant door de werkelijk te simpel voor woorden tekst : "This is the first verse and this is the chorus ..." etc.

Echt briljant nummer (en dan vooral de tekst)

Instant Pussy .

O Caroline is echt prachtig, jammer dat ze niet meer van dat soort nummers hebben gemaakt

Ik viel onmiddellijk voor het soulfulle O Caroline, en had aanvankelijk moeite met het vervolg van dit album. Er wordt echter zo heerlijk op gemusiceerd, dat na enkele luisterbeurten (zo'n 10 jaar geleden) het kwartje al snel viel. Vooral op een mooie, zonnige dag laat ik me graag betoveren door het muzikale web dat er gewoven wordt. Dave Sinclair (toetsen) en Robert Wyatt (mellotron) schitteren. Ik zet de bas altijd wat harder, die wil ik ook graag horen, evenals Dave McRae op electric piano.

Vooral Signed Curtain vind ik schitterend, maar eigenlijk is het gehele album erg fijn. Vandaag 3 maal gedraaid, dat zegt genoeg.

Inderdaad Soft Machine 'a-like', alleen dan zonder het echte moeilijk doen, waar het bij de latere Soft Machine zelfs een beetje onnodig moeilijk doenerij wordt.

Ik kan niet anders dan dit een briljante plaat vinden. Eén van de meest essentiële Canterbury platen met alle elementen: humor, melodie, hoogstaand muzikantschap.

Bezetting: Phil Miller / Dave Sinclair / Robert Wyatt / Bill MacCormack.

Een samenwerking tussen twee gezichtsbepalende muzikanten van twee van mijn favoriete bands, dat kan bijna niet mis gaan. En inderdaad opent dit album met een zeldzaam ontroerend nummer, met een mooie melodie, prachtige mellotron- en pianopartijen en een aandoenlijke tekst. Helaas is dat wat mij betreft meteen ook het absolute hoogtepunt van de plaat, want daarna komt een nummer waarvan het mooie en sfeervolle arrangement slechts dient als achtergrond voor Wyatts ontdekkingsreis langs de echo- en repeatknopjes op de opnametafel van zijn geluidstechnicus, gevolgd door een liedje met een tekst die zó flauw is dat ik er de eerste keer al van begon te gapen. En dan moet het zeven minuten lange gepiel van Part of the dance nog komen – het dieptepunt van de plaat.
        De tweede kant opent dan weer veelbelovend, want hoewel Instant kitten vervelend begint wanneer Wyatt weer even zijn stembanden openzet, krijgt Dave Sinclair daarna ruim baan om tegen een stevige begeleiding minutenlang de schoonheid van zijn prachtige Caravan-orgeltje te etaleren. Zo hoop ik nog even op een geweldige tweede helft, maar helaas gaat de rest van deze plaat dan ook weer nergens heen, met in Dedicated to Hugh een solo die niet van de grond komt en in Beer as in braindeer alleen maar zinloze geluidsfragmenten die samen een structuurloze geluidsbrei vormen, en tegen de tijd dat de mellotron een hoofdrol in het slotnummer krijgt is het al te laat. Nee, ik had nooit gedacht dat ik als fan van de Soft Machine dit ooit zou zeggen, maar het gefreak op deze plaat zit voor mij echt tegen het onbeluisterbare aan.

Oei, wat staan wij hier lijnrecht tegenover elkaar BoyOnHeavenHill

Ik vind dit echt van kop tot staart een briljante plaat.

Ja, vaak zijn wij het eens, maar hier scheiden zich even onze wegen, ik loop bovengronds terwijl jij de passende mol volgt...

Ik sluit mij aan bij de mening van BoyOnHeavenHill. Een fraaie start, maar daarna stuit ik op een serie molshopen. Met Maching Mole krijg ik geen match in elk geval.
Het kostte me moeite (aandachtig) te blijven luisteren, behalve inderdaad het orgeltje in Instant Kitten.
De titel Dedicated to Hugh, But You Weren't Listening is dan ook de spijker op zijn kop.
En dan krijg je er op Spotify nog een bonusversie van 20 minuten van Part of the Dance bij. Die heb ik maar geskipt.
Op 86 in de 100 Greatest Albums of 1972. Op 194 in de huidige lijst over 1972 van Best Ever Albums.
2*

Ik heb mij altijd afgevraagd waar de songtitel "Absolutely Curtains" van Pink Floyd's Obscured By Clouds op slaat. Zou het misschien een link hebben met de twee Curtain songs op deze plaat? Matching Mole is ongeveer 2 maanden voor Obscured By Clouds uitgebracht.