Matching Mole - Matching Mole (1972)

Een samenwerking tussen twee gezichtsbepalende muzikanten van twee van mijn favoriete bands, dat kan bijna niet mis gaan. En inderdaad opent dit album met een zeldzaam ontroerend nummer, met een mooie melodie, prachtige mellotron- en pianopartijen en een aandoenlijke tekst. Helaas is dat wat mij betreft meteen ook het absolute hoogtepunt van de plaat, want daarna komt een nummer waarvan het mooie en sfeervolle arrangement slechts dient als achtergrond voor Wyatts ontdekkingsreis langs de echo- en repeatknopjes op de opnametafel van zijn geluidstechnicus, gevolgd door een liedje met een tekst die zó flauw is dat ik er de eerste keer al van begon te gapen. En dan moet het zeven minuten lange gepiel van Part of the dance nog komen – het dieptepunt van de plaat.
        De tweede kant opent dan weer veelbelovend, want hoewel Instant kitten vervelend begint wanneer Wyatt weer even zijn stembanden openzet, krijgt Dave Sinclair daarna ruim baan om tegen een stevige begeleiding minutenlang de schoonheid van zijn prachtige Caravan-orgeltje te etaleren. Zo hoop ik nog even op een geweldige tweede helft, maar helaas gaat de rest van deze plaat dan ook weer nergens heen, met in Dedicated to Hugh een solo die niet van de grond komt en in Beer as in braindeer alleen maar zinloze geluidsfragmenten die samen een structuurloze geluidsbrei vormen, en tegen de tijd dat de mellotron een hoofdrol in het slotnummer krijgt is het al te laat. Nee, ik had nooit gedacht dat ik als fan van de Soft Machine dit ooit zou zeggen, maar het gefreak op deze plaat zit voor mij echt tegen het onbeluisterbare aan.