Satan - Court in the Act (1983)

Oude schatten opgraven is leuk, en dat is precies wat dit album is. In 1983 uitgebracht, en het kan voor mij gewoon doorgaan voor een album uit 2000 ofzo. Het is echt een heel goed album, de instrumenten worden echt heel goed bespeeld, ontzettend goede solo's die van mij uren hadden mogen duren, verder beheerst iedereen zijn instrument erg goed. Wat is het? Het is een soort mix tussen Heavy en Thrash metal. Dat heavy metal ligt 'm dan vooral aan de vocalen, waren die anders geweest (zoals Metallica bijvoorbeeld) dan was dit pure thrash.

De vocalen dus. Hoewel ze niet echt "thrash" zijn, zijn ze toch ontzettend goed, ze klinken aan het begin een beetje of hij ontzettend zacht zingt en eigenlijk niet durft, maar na een tijdje ben ik de genialiteit gaan inzien.

Dames en heren, Satan!

Wat een originele bandnaam !

Haha, jij komt ook net van het Thrash Metal topic, AGE!
Overigens, deze band is in 1987 al 'overleden', maar er is toch weer een verzamelaar/live uitgekomen in 2004, platenmaatschapijen hè...

Hm, niet alleen AGE, denk ik, niet waar Bob?

Toch niet hoor. Ik was gewoon, zoals elke avond eerst de updates aan het doorbladen, dan de artiesten, dan het forum.

Wat zou je doen als Satan aan je deur klopt? Zou je huilen, zeggen dat het je spijt. Nee natuurlijk niet, je nodigt hem uit om een lekker kopje zwavelthee te drinken en te proosten op het zout van de aarde.
Onder het genot van:
Coroner - Grin
Celtic Frost -Monotheist
Entombed- Left hand path
Devious- Domain

*schuldig*

Ging deze band later niet onder de naam Blind Fury verder?


Enkele jaren gelden was ik op een festival in Duitsland en hoorde opeens 'Trial By Fire' over de velden klinken. Verdomme dit nummer ken ik dacht ik, maar kon niet meer op de band komen. Op zoek naar waar dit nummer gespeeld werd kwam ik uit bij het kleine podium waar Satan dus stond te spelen. Vermakelijk optreden waarin dit hele album gespeeld werd.

De naam van de band veranderde in Blind Fury, dan weer Satan en nog later gingen ze onder de naam Pariah verder.

stond destijds op gelijke voet met Metallica, Maiden en andere metalgoden. Althans bij mij dan...

Nog eens geresulteerd in de aanschaf van een mooi tour-shirt wat de nonnetjes op mijn katholieke schooltje zeer konden waarderen.

Als ik het nu terugbeluister heeft ook deze nwobhm plaat me weinig meer te bieden. Knap klotegeluid, kom niet verder dan 3 nummers.

Deze plaat is ietsje minder dan zijn opvolger, maar deze mag er zeker zijn. De meeste nummers zijn behoorlijk goed, alleen jammer dat de vocalen wat naar de achtergrond zijn gemixt hier en daar.

Een stem volgt later als ik deze cd wat vaker heb gehoord.

Dit is wel een tof album, maar ik heb veel liever de oer oude nummers als bijv. "Kiss of Death", nog met een andere zanger; het geheel klinkt dan nog ietwat primitiever maar ook in tegenstelling tot dit volledige album wat rauwer en mijn inziens ook ontroerender waarbij ik kippenvel krijg. En yep, dan hoor je ook, vooral bij de oude zanger, waar mister Hetfield óók heeft zitten spieken in de good old Metallica days.

Ik vind persoonlijk dat Dave Mustaine heel erg klinkt als de oude zanger van Satan, veel meer nog dan Jaymz.
Ongetwijfeld ook van invloed geweest op J.H.

Luister maar.

Klopt! Mustaine was ik erbij vergeten...helemaal waar! Maar dan wil ik ook nog even vermelden dat de eind jaren 80 Nederlandse Speed/Thrash band Deafen uit Oss klonk als een mix van Satan, Megadeth en oude Metallica. Vooral de zang bij Deafen klonk ook zo.

Eén van de mooiste metal nummers (vind ik) allertijden "Kiss of Death" van Satan klinkt naarmate het nummer vordert VALS! De gitaar! Hoe waanzinnig geweldig deze single uitvoering met die vorige zanger ook is en YES, inderdaad tegen de Thrash aanleunt, feitelijk een PRE-Thrashnummer is. Maar de gitaar klinkt steeds valser op het laatst, goed luisteren en je hoort het! Het supertoffe nummer is er geen seconde minder om.

Kwam deze video op youtube tegen, ik wil hem de Satan fans niet onthouden:

YouTube - Satan '' Trial by fire '' = Dynamo Open Air 1986

mooie tijd. Joshua was toen hoofdact als ik me niet vergis.

Dit album wordt in zijn geheel live ten gehore gebracht door Satan tijdens de Zwarte Cross in Lichtenvoorde. De huidige bezetting ken ik niet, maar dit lijkt mij een must voor alle liefhebbers.

Het waren dezelfde vijf mannen die ook dit album inspeelden. En het optreden was erg sterk. De band had wel een beetje heimwee, want ook Hell trad datzelfde weekend aan. Ook al een sterk optreden.

Daar kwam ie natuurlijk niet voor, maar laat me weten of ie erin zal trappen! Vind deze net iets fijner dan de opvolger, vooralsnog. Lekker 'ouwerwets', meer richting rocknrollNWOBHMenzo dan naar de thrash (al is er met thrash op zich niets mis...). Heerlijk.

Net als LLs Master Control een kleine 4,5 of een dikke 4.

Ik ontdek nu dit album naar aanleiding van het interview in de recente Aardschok (mei '13). Ik vind het best een boeiend album met aparte wendingen. Doet ook denken aan de snelle nummers van de eerste Iron Maiden albums. Het intro Into the fire is lekker onheilspellend. Het songmateriaal is af en toe wel wat hak-op-de-tak, en de basdrum valt nog wel eens weg in de matige productie.

Hoewel de Aardschok het nu erkent als een cult-klassieker , is het wel grappig om de recensie van 30 jaar terug te lezen: Ik vond de recensie in het nummer van nov. '83, het album wordt maar matigjes ontvangen: "composities die als los zand in elkaar zitten", "zwakke productie", "matige, onpersoonlijke vocalen". De beide gitaristen krijgen nog wel een pluim voor hun talenten met de aantekening dat hun enthousiasme soms ten koste gaat van hun spel waardoor de nummers rommelig worden...

Daarom dat je recensisten met een korrel zout neemt. Al had de de schrijver niet helemaal ongelijk wat betreft de productie, maar hij vergat waarschijnlijk het totaalplaatje aan sfeer mee te nemen.

Ik ben zo'n beetje de enige hier volgens mij maar ik kan me wel vinden in de recensie waaruit SPEEDROCK citeert. Ik vind het muzikaal niet echt beroerd (het is wat complexer dan de gemiddelde Britse metal uit die tijd), maar het rammelt idd behoorlijk en de zang vind ik al helemaal om te janken. Ik ben van het NWOBHM tijdperk en kon me deze band niet echt meer herinneren maar nu ik dit enkele malen beluisterd heb, snap ik goed waarom niet en snap ik ook het feit dat de band geen lang leven beschoren was (ook niet toen ze onder een andere naam verder gingen) Dit behoort m.i. duidelijk tot de vele B-categorie NWOBHM-bandjes die je begin jaren 80 had en lag (ligt) mijlen en mijlen achter bij de grootheden zoals Maiden, Priest, Saxon e.d.

Geen lang leven beschoren? Ze gingen toch mee tot ver in de jaren negentig hoor. Dit debuut klinkt inderdaad nogal rommelig en de zanger wat zeurderig, maar daar zou verandering in komen bij de volgende albums. En nee, een grootheid als Maiden, Priest en Saxon is het nooit geworden, maar wie in die tijd wat verder keek dan alleen de bekendste bands volgde met veel kans ook Satan/Blind Fury/Pariah met belangstelling en hoefde bij hun huidige release, Life Sentence, niet herinnerd te worden.

Nadat Life Sentence, dat Satan vorig jaar uitbracht, werd ik wel weer nieuwsgierig naar Court in the Act. Life Sentence klonk heel erg als dit album (en de hoes leek er ook op vond ik), maar ik ben toch meer geinteresseerd in een jaren ’80-album dat in de jaren ’80 uitkwam dan eentje die dertig jaar te laat uitkomt.
Dit album ken ik, afgaand op mijn eerdere bericht, al bijna 5 jaar. In mijn hoofd zat dat dit een aardig album was, minder dan Suspended Sentence, en geplaagd door een slechte productie. Daarom heb ik de afgelopen jaren dit album nauwelijks geluisterd. Misschien ben ik aan slechte producties gewend geraakt, want nu ik het album weer hoor, is dat helemaal geen probleem.
De songs staan namelijk als een huis en dat maakt Court in the Act tot een heel aangename herontdekking. NWOBHM van de bovenste plank met erg lekker gitaarwerk. De plaat begint erg sterk met Trial by Fire, waarna Blades of Steel meteen het eerste wat mindere nummer is. Daarna valt Broken Treaties op: weer een knallend nummer. De tweede kant van de LP begint heel even rustig, waarna drummer Sean Taylor aftikt en vijf minuten uptempo vuurwerk losbarst. De rest van de tweede helft van het album, hoe sterk de nummers ook zijn, staat vooral in de schaduw van de machtige afsluiter Alone in the Dark.

Kortom, een bijzonder aangename herontdekking.

4.0*

Ik heb dit album ooit in de '90-er jaren eens als tweedehandsje opgeduikeld en op aanraden van een vriend meegenomen. Op mijn krakkemikkige audio-installatie destijds viel de matige productie van deze plaat me nog niet zo op, maar naarmate mijn apparatuur evolueerde, ging ik me steeds meer ergeren aan het geluid van de LP.

De productie ten spijt, staan er wel een aantal heerlijke nummers op deze plaat. Dankzij het goede gitaarwerk van Ramsey en Tippins doen de nummers regelmatig denken aan het vroege werk van Iron Maiden (met name Blades Of Steel en het instrumentale The Ritual), maar dan iets rauwer. Ook in de opbouw van de nummers worden regelmatig de blauwdrukken van deze band gevolgd. Toch is Satan op dit album veel meer dan alleen maar een Iron Maiden rip-off. De band klinkt bij tijden een stuk agressiever en schuurt stilistisch af en toe tegen de thrash metal aan.

Met een goede productie had dit album een veel hogere score gehad.

Score: 79/100

Uiterst sympathieke melodieuze heavy / speed metal, een mooie uitbouw van de NWOBHM.
Toch probeer ik deze telkens maar weer even, voor de zekerheid - ik draai 'm te weinig.
Productie niets mis mee, wat mij betreft berecharmant. Bere-charmant, hè, geen bechamelsaus.

Dikke 8, kleine 9.

En langs deze weg ook maar even mijn medeleven aan het VK; gelukkig hebben jullie Satan nog!

grappig om te lezen, ik dacht dat de voltallige Aardschokredactie de band aanbad, ook omdat ze zo populair waren in Eindhoven.

1 van de vele mijlpalen van de NWOBHM in het jaar dat de leiders van de NWOBHM Iron Maiden en Saxon ook 2 mijlpalen op de markt heeft gebracht. Respectievelijk Peace of Mind en Power and the Glory. Overigens zijn deze 3 albums totaal niet met elkaar te vergelijken laat dat helder zijn. In een jaar wat voor de rock en metal fans een vrij duur jaar was. We werden behoorlijk op kosten gejaagd in 1983, het ene mega album volgde het andere mega album in rap tempo op. Had ik op zaterdag het krantengeld (handje contantje) geïncasseerd dan rond 9 uur naar de platenwinkel om weer een album te kopen. Echter Court in the act was destijds beperkt verkrijgbaar en heb ik 2 jaar later op de kop weten te tikken in een andere stad.
Satan heb ik voor het eerst gehoord op de Metal Battle verzamelalbum. Ik dacht eerst dat het een hobby bandje was van Status Quo zanger Francis Rossi, maar dat was niet zo. Over Court in the act kan ik in 5 woorden omschrijven : heavy, meeslepend, meedogenloos, moddervet en snel. Enig kritiek punt is dat de productie nogal wat steken laat vallen. Het lijkt wel alsof bij de gitaren de treble knop volledig open zijn gedraaid en de bas knop bijna helemaal dicht. Hadden ze top producer Martin Birch achter de mengtafel gezet dan had dit album veel beter geklonken, anyway!!!! je moet deze zwakke productie maar voor lief nemen. Het meeslepende instrumentale Into the fire bouwt de spanning al flink op, het mooie is overigens wel dat Into the fire en Trial by fire naadloos in elkaar overgaan. By Trial by fire breekt de herrie los en vliegen de snelle gitaarrifs van het gitaartandem Ramsey/Tippins je om de oren. De gitaartandem draait in dat nummer al gelijk op volle toeren en dat zal op het gehele album ook zo blijven. Het hardere Blades of Steel en No turning back liggen ook lekker in het gehoor. Broken treaties is bij vlagen moddervet evenals Break Free waarin de dubbele gitaarrifs Break Free tot een prachtig nummer maakt. Met Hunt you down nemen ze even wat gas terug maar zit ook weer vol met gitaarrifs. Het meedogenloze en meeslepende instrumentale The Ritual is ook een prachtig nummer wat bij vlagen snel en moddervet is. Darkside of Innocence is een prachtig akoestisch instrumentaal stukje wat ook naadloos overgaat naar het meedogenloze en meeslepende Alone in the dock waar ook weer mooie gitaarrifs in zitten. Bij dit album zit het venijn in de staart, het begint meeslepend en het eindigt meedogenloos. Het beste nummer van dit album vind ik moeilijk, zelf neig ik naar Alone in the dock, maar Break free en trial by fire zijn ook goede nummers. Het ligt allemaal heel dicht bij elkaar. + punt is dat alle nummers naadloos in elkaar overgaan. 5 jaar later zou Queensrÿch dat ook doen met het ijzersterke Operation Mindcrime album. De matige productie van Court in the act is de reden dat ik dit album geen 5.0 geef maar een 4.0.

De recensisten destijds van Aardschok in de jaren tachtig moet je niet serieus nemen. Heel veel goede albums werden toen de grond in geschreven. Vaak ten onrechte, ik was het alleen maar met hun eens vanwege de slechte productie. Gelukkig is dat nu bij Aardschok allemaal verbeterd.

Het is natuurlijk helemaal niet gek dat er gedurende de tijd andere inzichten ontstaan. Soms zijn platen of niet direct begrepen of bouwen ze mettertijd een cultstatus op die zich pas later uitbetaald in credits.

Uiteindelijk is een recensie ook maar een mening van één redacteur. Zo haalde Stephan Gebédi in datzelfde Aardschok bij zijn recensie van Earth Infernal Court In The Act nog aan als één van de absolute NWOBHM-klassiekers ooit.

Zelf ben ik gek op het 'ambachtelijke' geluid. Ik kan mij Court In The Act met een gelikt(er) geluid totaal niet voorstellen. Dit is gewoon van dat archtetypische spul waar je via de verzamelaars zoals Metal Battle of Metal Massacre langzaamaan mee dieper de metal in werd gezogen. Mag het dan ook alsjeblieft een beetje lelijk klinken?

Ik ben het wel eens met de kritiek op de zang. Dat klinkt bij vlagen echt als een moetje. Dat had best wat geïnspireerder gemogen. En dat had wel gekund want op het eerder aangehaalde Earth Infernal lukte hem dat heel goed. En ook bij Blitzkrieg kon hij het al.

Het is verder maar een detail want zoals gezegd: hier moet je niet teveel sporen aan vuil willen maken. Dat gaat allemaal ten koste van de echte charme van een band als Satan.

Het kwam wel vaker voor dat een album bij de verkeerde redacteur terecht leek te komen en om die reden een (te) lage waardering kreeg. Zo las ik in een oude AMH nog een interview terug met Helstar waar de interviewer voortdurend bezig is over dat die nieuwe plaat (Nosferatu) op niks trekt want een hoop moeilijkdoenerij is met te weinig aandacht voor het nummer. Een totaal respectloos interview met Doro herinner ik me ook. Maar over het algemeen was het geen slecht blad.