Ik las net dat Ruud en Lennert aan Moxy gaan beginnen eerdaags. Dat deed me gelijk naar de pagina van dit debuut snellen. Tot m'n verbazing zag ik dat ik er nog niet eens op heb gestemd. Gelijk maar doen dan. Dit album werd me ooit, lang geleden aanbevolen door een kameraad. Ik moest er destijds even in komen maar toen het kwartje eenmaal was gevallen was het genieten geblazen. Erg aparte muziek. Beetje psychedelisch, Beetje space, beetje doom. Er komen vele raakvlakken aan bod. De wortels zitten echter vast in de blues. De stem van Buzz Sherman is apart maar daardoor wel uit duizenden herkenbaar. Ik hou er in ieder geval wel van. Na dit album wou ik meer van ze gaan proberen. Moxy II aangeschaft vol goede moed. Echter na 2 á 3 nummers zakte dat album door het ijs voor mij. En zo vergaat het de albums daarna ook. Dit debuut blijft echter fantastisch! Dat Tommy Bolin hierop meespeelt wist ik trouwens niet. Leuke bijkomstigheid.
De laatste paar jaren pak ik dit album er zo nu en dan weer even bij en iedere keer geniet ik. Niet dat het zo'n klassieker is, maar Moxy weet hier een heel fijn geluid neer te zetten, beschikte over een goede zanger en heeft een paar puike songs in de pocket. Dat het wel wat gelikt en commercieel klinkt, doet me niks. Het is namelijk niet te gemaakt. Moxy is hier ontzettend bedreven te werk gegaan. Direct klaar voor de stadions, zij het hier wel als voorprogramma van een grote band uit die jaren.
Het is dus vooral de oprechtheid en bevlogenheid die aanslaat, maar ik zou de band tekort doen om niet een paar nummers te roemen, zoals de prachtige ballad waarmee geopend wordt. Ik verwacht dat LEnnert nog wel een traantje wegpinkt als het "Save me, save me, i am drifting away! You're just a memory from yesterday" ingezet wordt. Ik breek ook graag een lans voor het erg lekkere Still I Wonder. Wat een energie hier!
Van deze band wilde ik al langere tijd graag meer horen, maar volgens mij moet ik ervoor vrezen.. haha. Deze pakken ze me al niet meer af.