Ray LaMontagne - Supernova (2014)

Heb je normaal gesproken wel een leuke baan!

wil iedereen hier ophouden met zeuren, last van katertjes ofzo. met koptelefoon op is t gewoon een prachtplaat die toch wel mooi geproduceerd is

Ben nooit een groot liefhebber van Lamontagne geweest, vooral de stem is me te zacht en nikszeggend. Omdat hij toch behoorlijk wordt gewaardeerd, getuige de mooie gemiddelden op zijn voorgaande albums, en qua genre redelijk binnen mijn wijk valt probeer ik het toch maar weer. Maar wat mijnheer mij nu voorschotelt is wel heel bar en boos. Zijn zwakke punt, zijn stem, verpest het al voordat je gek kunt worden van al die galmende geluidjes. Dit is voor mij zowel met als zonder koptelefoon een zware onvoldoende. Een goede plaat is sowieso nooit afhankelijk van wel of geen koptelefoon. Een plaat met kwaliteit herken je vanuit elke slechte geluidsdrager. Dat is voor mij bij dit album niet het geval.

..hee voor de verandering weer eens een hoes met overbelichting, die hadden wij nog niet gezien.
Opener Lavender doet mij meteen denken aan het openen van en fles bier ..it's the time of the season.

Wat een onzin plaats je hier zeg je bent al geen liefhebber zeg je. Hoe kan je dan een objectieve mening hebben. Sorry hoor.

Ach wat leuk toch weer. Ik beoordeel een plaat als zijnde onvoldoende en er doen weer teentjes pijn. Vreemd toch altijd. Als ik zeg "plaat van het jaar" dan is er geen user die er naar kraait, maar geef je een onvoldoende dan is het hek van de dam en is een mening direct niet objectief. Zegt iemand die nog helemaal niks over de plaat heeft gezegd. Lekker makkelijk. Maar als je wilt wil ik de stem heus wel verwijderen voor jou hoor, ik ben de beroerdste niet. Haal ik mijn stem weg en plaats jij 5 sterren terug. Zullen we alleen de echte fans laten stemmen? Dan krijg je pas een objectief beeld van alle meningen.

Zestien keer eens met je, zonder de plaat überhaupt gehoord te hebben. Negatieve meningen, hoe erg ook, bieden nog een beetje evenwicht aan een pagina hier. Ga vooral zo door, dan kan iedereen uitmaken of ze een plaat goed vinden of niet.

Oef wat een laagvlieger is dit geworden zeg. Staat werkelijk geen prikkelend nummer op deze schijf. Soort combi van softrock, blue-Eyes soul en lieve meisjes pop. Helaas Ray is voor mij definitief verleden tijd. O trouwens mijn vriendin vindt 'm 'best' mooi.

Nu kan je veel van Ray Lamontagne zeggen, maar dat zijn stem nietszeggend is: die vlieger gaat niet op. Hij heeft een zeer herkenbare, kwetsbare stem. Een stem die de meeste mensen juist heel mooi vinden. Maar dat 'mooi' is wel persoonlijke smaak.

Het valt Ray te prijzen dat hij op muziekgebied erg innovatief te werk gaat, helaas komt zijn stem nogal vaak achterin de mix van Auerbach. Voor mij en vele anderen is net zijn soulvolle en soms rauwe stem wat de muziek van Lamontagne maakt, voor "gewone" sixtiespop kun je bij veel bandjes terecht.
Ik moet er nog een paar luisterbeurten tegenaan gooien maar ben zeker niet overdonderd...
Sterkte punten de nummers die vooraf al te beluisteren waren, zwakke broeders tot nu toe de weinig uitspringende Pick up a gun / Julia.

West, ik zeg dat de stem ME te zacht en nikszeggend is. Daarmee duidelijk aangevend dat dit voor mij persoonlijk geldt. Ik spreek altijd voor mezelf. Ik heb niet de arrogantie te denken dat ik er verstand van heb. Het komt niet erg krachtig over op mij en ik hou nou eenmaal van krachtige stemmen. Als je wilt weten wat ik bedoel, zet dan de nieuwste Adam Faucett eens op. Die gaat helemaal los. Dat gebeurt hier nauwelijks. Wat Musico Pinjo aangeeft dat de stem achterin de mix terecht komt, dat is de spijker op zijn kop. Dat gebeurde ook bij de laatste Israel Nash Gripka, die mij om die reden ook al zo tegenviel. Het valt Lamontagne te prijzen dat hij iets anders probeert. Het pakt voor MIJ echter niet goed uit.

Mijn punt was alleen dat jij 'niet mooi' (JOUW mening) en 'nietszeggend' door elkaar haalt. Ray Lamontagne heeft een typische, herkenbare, kwetsbare stem: dat kan je moeilijk 'nikszeggend' noemen, lijkt MIJ (daar viel ik over). Maar ja, zo'n belangrijk punt is het niet hoor. Jij vindt het gewoon niet veel.

Ik ben een liefhebber van zowel Ray's eerdere werk als het werk van Dan Auerbach, maar deze mix doet me vooralsnog niets. 'Julia' is duidelijk het best, samen met 'She's the One'. En het zegt ook veel dat de slechte, in vergelijking met zijn eerdere werk, single 'Supernova' een van de betere nummers is. Geef mij maar gewoon Ray met de Prairie Dogs!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Supernova - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Je zou maar een debuut als Trouble maken. Ray LaMontagne hikt er inmiddels een jaar of tien tegenaan en voert keer op keer een ongelijke strijd. Till The Sun Turns Black uit 2006 en Gossip Grain uit 2008 waren objectief beschouwd prima platen, die absoluut nieuwe wegen in probeerden te slaan, maar aan de vergelijking met het tot een klassieker uitgegroeide debuut ontsnapten ze met geen mogelijkheid. Objectief bekeken waren de tweede en derde plaat van Ray LaMontagne misschien zelfs wel beter dan Trouble, maar tegen de magie van het debuut konden ze niet op. Vier jaar geleden gooide Ray LaMontagne het over een andere boeg. Voor het eerst werkte hij zonder topproducer Ethan Johns en koos hij samen met zijn band The Pariah Dogs voor een rauwer geluid op God Willin’ & The Creek Don’t Rise. Wederom een prima plaat (die zelfs een Grammy in de wacht wist te slepen), al vond ik dit keer Trouble echt een klasse beter. Na een pauze van vier jaar keert Ray LaMontagne terug met Supernova. De plaat werd geproduceerd door Black Keys voorman Dan Auerbach, die Ray LaMontagne heeft voorzien van een wat lastig te plaatsen geluid. Het is een geluid dat wat meer mainstream lijkt dan de muziek die we van Ray LaMontagne gewend zijn, maar Ray LaMontagne is niet opeens een popzanger geworden. Supernova klinkt vooral een stuk psychedelischer dan zijn voorgangers. In de openingstrack zweef je zo mee terug naar de jaren 60 en dat is een periode waarin Supernova lange tijd blijft hangen. Ik vond het in eerste instantie een verrassende keuze, want in de zweverige en bij vlagen behoorlijk galmende productie van Dan Auerbach is de stem van Ray LaMontagne een stuk minder imposant dan op zijn vorige platen. Supernova klinkt meer dan eens als een psychedelische plaat van The Kinks of als een vergeten plaat van The Zombies en dat verwacht je niet van een rootsmuzikant als Ray LaMontagne. Hetzelfde geldt voor een aantal van de aanstekelijke popliedjes op de plaat, die zo lijken weggelopen uit een top 40 uit de jaren 70 en maar moeilijk zijn te relateren aan Ray LaMontagne. Na een paar keer horen vond ik Supernova een leuke plaat, maar baalde ik er eigenlijk van dat Ray LaMontagne hem heeft gemaakt. Van Ray LaMontagne verwacht ik immers rootsy popmuziek met zang die uit de tenen komt en overloopt van emotie en melancholie. Een beangstigende ervaring, want sinds wanneer bepaal ik wat voor muziek Ray LaMontagne moet maken. Dat bepaalt hij natuurlijk gewoon zelf en dit keer heeft hij gekozen voor een luchtigere plaat met toegankelijkere songs en een flinke dosis psychedelica. Een andere Ray LaMontagne dan we gewend zijn, maar als je daar eenmaal overheen bent is Supernova een erg lekkere plaat, zeker als de zon een beetje gaat schijnen en aan het eind toch ook nog een prachtig rootsliedje voorbij komt. Conclusie: luister vooral zelf en oordeel niet te snel. Erwin Zijleman

hoppa halfje erbij, hij groeit bij mij!~pick up a gun, dat begin prachtig stereogeluid. tja psychedelica is in de mode, eerst dybdahl, jurado nu montagne....valt op dat dat nooit in de smaak valt bij de meeste maar niet bij mij vind dat juist prachtig

Ray, watdefuckman. Waarom moet je ineens van die suffe zoutloze muziek gaan maken? Oppervlakkig, dat is het. Niet per se slecht, maar aan één Donavon Frankenreiter hebben we wel genoeg. Ray kan meer dan deze strandmuziek. Ik moet toegeven dat ik nog niet zo veel van dit album heb gehoord, maar de reacties hier lezende denk ik dat ik liever Trouble of Till the Sun Turns Black nog eens opzet.



Ik kan een caramel cappuccino stiekem wel waarderen, maar dit album laat ik denk ik maar voor wat het is.

Op zich is het heel goed dat artiesten veranderen en vernieuwen, maar dit is precies de verkeerde kant op. Geef Ray terug.

Gekker moet het niet worden Manuel, commentaar geven op een album waarvan je het meeste niet gehoord hebt.

Ik zou toch echt eerst zelf eens luisteren...

Ik kan me de teleurgestelde reacties wel voorstellen, het is best een drastische koerswijziging t.o.v. van zijn vorige platen. Het klinkt allemaal meer geproduceerd, minder puur dan op zijn vorige platen. Ik heb de vooraf gereleaste nummers de afgelopen maanden goed in de gaten gehouden, dus ik wist al enigszins wat me te wachten stond. Heb me dus misschien wat beter mentaal kunnen voorbereiden dan de meeste mensen hier. De stem ligt ook een stuk verder naar achteren in de mix. Ik ben een groot fan van het pure Ray geluid; veel meer dan een akoestische gitaar en wat steel-guitars voor extra begeleiding en sfeer heeft de beste man in potentie niet nodig om een wereldnummer uit zijn mouw te schudden. In de context van de nummers op dit album en de duidelijke 60s feel past de vocale mix echter perfect. Het is een bewuste keuze geweest van Ray/de producer. Op Spotify kun je op Ray's profiel een lijst met zijn inspiraties vinden voor dit album. Een John Lennon en Otis Redding komen voorbij, maar ook bijvoorbeeld het laatste album van PJ Harvey (dat ook zo'n heerlijk moderne psychedelische productie heeft - dat lucide gevoel). Zelf hoor ik ook nog The Zombies terugkomen, en een meer poppy Tame Impala is ook nooit ver weg op sommige nummers. Als je je verwachtingen op basis van Ray's vorige werk loslaat en de plaat met een fris perspectief beluistert is het gewoon weer erg fijn allemaal.

En voor de mensen die de genialiteit van Ray überhaupt niet snappen, zijn stem maar zwak vinden in een meer rockende setting etc., luister eens naar de volgende live opnames: YouTube - Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - Live From the Artists Den (2011)

Ik heb denk ik de helft van de nummers gehoord. In combinatie met de reacties hier denk ik dat ik een redelijk beeld heb van de richting die dit album inslaat. En daar reageerde ik op. Ik ga natuurlijk (nog) geen stem geven voor dit album.

Wat veel mensen niet weten is dat Ray vóór Trouble nog een aantal demo's (The Green Demo, Acre of Land en One Lonesome Saddle) heeft uitgebracht die zeker voor een volwaardig Ray album uit kunnen gaan. Dus de mensen die z'n recente koerswijziging niks vinden, zou ik dan aanraden om hier eens wat van op te zoeken.

Voor de stem van Ray heb ik een zwak. Ondanks dat ik liever een van z'n vorige albums opzet vind ik Airwaves, Pick Up a Gun en Ojaj gewoon weer meer dan goede nummers.

Paar weken af en toe geluisterd, ik snap gewoon niet waarom Ray dit album heeft gemaakt.

Edgar cayce fantastisch nummer op blind water. Het voordeel van de laatste israel nash plaat is ondanks dat zn stem wat achterin op de tracks ligt, dat er enorm lange en goede solos in zitten wat dat wel compenseert voor mij.

Geef hem dan geen 3,5 sterren mallerd.

Iets kan groeien, ik heb zo'n tic om mijn verzameling compleet te houden, dus deze ook maar gekocht. Een totaal andere plaat dan alle anderen van Ray, maar ik merk dat ik alle nummers zit mee te zingen in de auto.
Een niets aan de hand plaatje, lekker voor op een warme avond of in gezelschap. Misschien niet de plaat die ik verwachte of wilde horen van Ray, maar toch niet helemaal onaardig.

Eerlijk hoor Ducoz: ik heb trouwens precies hetzelfde. Lekker meezingplaatje!

Ik heb naar aanleiding van jouw eerdere posts dit album links laten liggen. Zou je voortaan je incontinente gespetter binnen willen houden om in plaats daarvan de nuance op te zoeken?

Dat dit album te koop is bij Starbucks, zegt denk ik genoeg over het publiek waar Ray opmikt.. nieuw geluid, nieuw uiterlijk, nieuwe hipster band.. wat dat betreft veranderd er niets aan mijn eerdere commentaren. Kan er nu alleen best naar luisteren zonder de auto direct tegen een boom te parkeren.

Coffee lovers?

Is Starbucks tegenwoordig niet voornamelijk toegespitst op hippe tieners en twintigers die voornamelijk koffie komen drinken voor de 'Image' ?

Ik vond de laatste keer hun koffie er niet op vooruit gegaan en ook Ray LaMontagne is dat niet echt met deze toch wel alleraardigste plaat. Zou er een verband zijn?