Syd Barrett - The Madcap Laughs (1970)

Dat Syd dit album er nog heeft kunnen uitpersen is echt een wonder. Spijtig dat het nooit echt nog goed gekomen is, 't was toch wel een talent.

Heeft iets dat Pink Floyd zonder Syd Barrett niet had en wat ze effectief jarenlang hebben proberen terugvinden: ik zou het noemen een ongebreidelde creatieve vrijheid. Syd Barrett durfde meer gewoon te doen en te zeggen wat er vanbinnenuit kwam zonder zich daar vragen bij te stellen of het af te remmen. Is misschien ook wel zijn ondergang geweest...

Een plaat die het midden houdt tussen genante opnames en kunst. Feel had eigenlijk niet op de plaat gemogen maar Octopus Golden is eigenlijk een sterk nummer. De stem van Syd Barrett is pijnlijk mooi maar uit alles lijkt dat teveel drugs zijn geest inmiddels heeft verwoest.

Persoonlijk vind ik Feel juist een van zijn meest briljante nummers. Als je goed luistert hoor je dat hij niet zomaar iets doet. Nee, van mij had "If it's in you'' eraf gemogen en ''Opel'' erop gezet moeten worden.

Mee eens, briljant nummer.

Een bijzonder album. Niet iets wat ik dagelijks draai. Dan zou het mij gaan vervelen. Het is aangrijpend, rommelig en boeiend. Jammer dat er geen albums met Pink Floyd meer zijn gemaakt met Syd Barrett in de gelederen, alhoewel? De man had de weelde niet kunnen dragen denk ik zo
Ik vind het eerste deel van het album wel boeiender dan het tweede deel.
Het album scoort een 49e plaats in de 100 Greatest Albums of 1970 en zelfs een 31e in de Best Ever Albuims over dat jaar. Wel terecht denk ik.
Een ruime 3,5*

Ik had vroeger een verzamelplaat van Barrett. Maar ik heb met de komst van de cd al mijn platen weggedaan.
Ik zie nu deze Barrett voorbij komen en een aantal nummers kan ik me nog levendig herinneren.( Terrapin, Octopus ).
Ik ga deze toch maar weer eens aanschaffen. De debuutplaat van PF vind ik nog altijd zeer sterk en zoals hieronder al gezegd ademt deze plaat die sfeer uit.

Syd Barret is terecht voor velen een genie. Veel singer/ songwriters en ook bands zijn niet zo'n klein beetje beïnvloedt door deze ex Pink Floyd oprichter. Het blijft triest dat de man door mentale problemen en drugs de handdoek in de ring gooide. Het was rond deze tijd moeilijk samen werken met hem. Zoals gebruikelijk in de studio hebben songs meer takes en het probleem met Syd was dat ie elke keer iets anders speelde.
Hij was in ieder geval nog in staat om te componeren en dat levert toch wel memorabel materiaal op. Vaak dromerige liedjes met teksten die doorspekt zijn met vage humor en geniale ingevingen.
Hij gaf geen donder om commercie en er is tevens een soort van triestheid te horen. Een man die de realiteit aan het kwijt raken was.
In 1975 was het dan ook echt over. Terug naar Cambridge en de dagelijkse kost voor Syd werd tuinieren en schilderen.

Ooit (een jaar of 10 geleden alweer denk ik) in Londen naar een expositie geweest van Barrett's schilderijen, songteksten, foto's en (liefdes)brieven. Bijzonder interessant, er was ook werk van Storm Thorgerson te bewonderen. Barrett was, muzikaal dan wel, naar de achtergrond verdwenen, maar hij was nog altijd zeer creatief bezig.