Joni Mitchell - Court and Spark (1974)

De eerste probeersels op For the Roses zijn Joni waarschijnlijk prima bevallen. Reden om haar zoektocht voort te zetten op Court and Spark. Een wat moeilijker te doorgrond album, dat vele luisterbeurten nodig heeft voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

On Robbery, Raised On Robbery.

En daar dit eerder was, is het dus meer alsof je bij Eurythmics invloeden van Joni hoort. Iets dat nog kan kloppen ook, Annie Lennox heeft het feit dat ze zich door Mitchell heeft laten beïnvloeden nooit onder stoelen of banken geschoven.

Een bijna twee jaar lang mijn ontdekkingsreis van Joni even losgelaten. Soms luisterde ik wel naar wat nummers (of een album) als het er tijd voor was, een moment of een gevoel van even bepaalde herinneringen ophalen die gerelateerd zijn aan bepaalde nummers van haar. Maar nog even geen 'nieuw' werk (albums van haar die ik nog niet echt bewust heb beluisterd). Waarom ? Omdat ik echt de tijd wil nemen om haar te ontdekken omdat Mitchell een diepgang heeft in haar werk wat echt aandacht verdient. Ik wil met haar meegroeien en niet even snel consumeren. Haar muziek en stem komen altijd ergens onderhuids bij mij binnen. Gaat dieper dan veel andere muziek die ik beluister. Deze dame heeft een grootsheid in zich waar ik alleen maar respect voor kan hebben.

Ik ben ongeveer een 17 jaar geleden begonnen met Both Sides Now (2000) toen een vriendin mij wist te betoveren met de teksten, sfeer, de diepe lage zang en de enorm relaxte (bijna crooner) benadering van haar 'oudere' nummers. We luisterden samen.. Maar ik vermoed dat ik ergens sinds 2019 pas echt begonnen ben door Blue (1971) echt te gaan beluisteren.

Twee/drie jaar geleden mezelf volledig ondergedompeld in Hejira (1976) en dat was vrij heftig. Ook een heftige periode wat elk mens wel eens kan overkomen. Misschien dat ik haar daarom een tijd ook heb losgelaten.

Bijzondere is dat de muziek van Joni voor mij aansluit bij zomerse periodes en gisteren was zo'n dag dat de zomer op de loer lag en mij een zonnestraal toe blies waar Joni zachtjes op meekwam.

Dus dit album gisteren opgezet. Wel eens eerder een kleine poging gedaan maar zette het snel (of gedachteloos) weer af. Het was nog geen tijd voor dit album. Jodi's hofmakerij riep nog geen vonken bij mij op. Maar gisteren wel. Eerst luisterde ik weer wat gedachteloos tot Down to You voorbij kwam en ik het steeds opnieuw opzette, herhalend.

De aankomende tijd dus (waarschijnlijk want je weet het nooit) wordt dit mijn zomeralbum en een nieuwe ontdekkingsreis van een album van een zeer bijzondere muzikante, vrouw en persoon. Maar, heel eerlijk, ik hoop niet dat deze net zo'n periode van diepgang zal krijgen waarin ik teveel mee ga in de emotionele beleving van haar muziek, als bij Hejira.

We zullen zien..