Joni Mitchell - Blue (1971)

Het openingsnummer moet wel een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven zijn. Krijg er altijd waterige oogjes van

Sinds kort beschik ik over HDtracks-versie. Klinkt het allemaal nog mooier. De liefhebbers van vinyl zullen het wel niet met me eens zijn.

Blue, wat een wereldnummer, gaat door merg en been.

Yep

Waarom the Last Time I Saw Richard zo weinig stemmen krijgt hier, mij een raadsel. Eén van de mooiste nummers dat Mitchell ooit heeft gemaakt. Wat een tekst ook

The last time I saw Richard was Detroit in '68,
And he told me all romantics meet the same fate someday
Cynical and drunk and boring someone in some dark cafe
You laugh, he said you think you're immune, go look at your eyes
They're full of moon
You like roses and kisses and pretty men to tell you
All those pretty lies, pretty lies

Ik heb er op gestemd hoor, maar soit, 't viel mij ook al op.

Politiekgerelateerde berichten verwijderd.

Joni Mitchell kwam destijds bij mij pas voor het eerst binnen met Hejira. En hoe! Ik vind het nogsteeds verslavend goed. Muziekvrienden wezen me toen op het inderdaad ook niet misselijke The Hissing Of Summer Lawns. Daarna moest Blue eraan geloven. Dat was het echte meesterwerk, zo werd mij verzekerd. Mooi niet; althans niet voor mij. Ik werd een beetje tureluurs van haar uiterst wendbare stem op dit album. En nog. Ze doet er teveel mee op Blue. Op de eerder genoemde albums wordt haar vocale acrobatiek meer in toom gehouden door ritme, arrangementen en de haar omringende musici en ontstaat er voor mij een muzikale meerwaarde. Rijker dan de som der delen. Die synergie heeft Blue voor mij niet.

Voor mij ongeveer hetzelfde verhaal, kistenkuif. Alleen was The Hissing of Summer Lawns mijn eerste kennismaking en vind ik dat nog altijd haar beste. Met Hejira en Don Juan's Reckless Daughter samen op de tweede plaats. Maar met Blue blijft de echte klik uit.

Lees net bovenstaand (oktober 2010). Krek hetzelfde en nog bondiger verwoord. Aan u de eer.

Ah, dank je. Van 2010 alweer. Was helemaal vergeten dat ik er hier iets over had geschreven.

Onlangs heb ik nog eens naar Shadows and Light gekeken. Met Jaco Pastorius op bas en Pat Metheny op gitaar. Schitterend concert. Het dooie gemakje waarmee Joni Mitchell haar aparte gitaarspel en vreemde zanglijnen met onnavolgbare timing brengt is zo verbluffend dat het bijna grappig wordt.

Kistenkuif, ik begrijp je probleem. Je wordt teveel afgeleid door haar stem, die nogal fladdert. Daar heb ik nooit problemen mee gehad. In jouw geval gaat dat irriteren.Wel moest ik enorm wennen, als haar stem heel hoge toonhoogten haalt en aan haar stemkleur an sich. De songs op dit album zijn voor mij zonder meer de mooiste die ze geschreven heeft en haar meest persoonlijke. Maar volgens mij heb je niet zoveel op met scheidingsplaten, gezien je commentaar bij Alela Diane

Mijn eerste kennismaking met Joni was Blue, andere albums van haar hebben me nooit zó weten te pakken (en misschien heb ik ze die kans ook wel niet gegeven). Elk nummer op deze plaat is raak en bij de afsluiter staan de tranen telkens weer in mijn ogen. Prachtig.

Nou ik wel. ik ben net van de cd naar de 24bit versie gegaan en Goddammit wat een album.
Ik heb de vinyl craze nooit zo begrepen met zijn plopjes en krasjes. Ja ik ken de theorie, my ears just don't agree

Mooie plaat, met groeipotentie.
Via Prince bij dit album terecht gekomen. Ik vind het al mooi, maar hetb het gevoel dat het echte muntje nog moet vallen.

Ik beluister dit album al meer dan twintig jaar, Funky Bookie, en het kwartje is nooit echt gevallen.

Geef mij maar albums als Hejira, Don Juan's Reckless Daughter en The Hissing of Summer Lawns.

Volgens mij was het trouwens vooral laatstgenoemde album waaruit Prince veel inspiratie haalde.

Bij mij was het meteen de eerste keer raak. Ik was meteen verliefd op Joni en dat zal ik denk ik altijd blijven. Zo oprecht en eerlijk en intiem.

Voor mij blijft dit opgaan. Niet A Case of You, River of California maar het titelnummer vind ik het allermooiste nummer. Natuurlijk zijn die drie andere en eigenlijk wel zo goed als alle songs op deze plaat bloedmooi.

Het akoestische gitaarspel is mooi, maar ik kan absoluut niet tegen de hoge zang. Het doet me soms zelfs pijn aan de oren.

Laat dat geen reden zijn om Joni Mitchell op te geven. Misschien eens de albums Hejira en The Hissing of Summer Lawns proberen. Daar klinkt haar stem een pak aangenamer.

Bedankt voor je advies. Ik heb even een nummer van Hejira opgezet en daar klinkt haar stem inderdaad een stuk natuurlijker. Ik heb het idee dat ze op Blue iets te veel forceert.

Op haar latere albums klinkt haar stem ook wat donkerder, misschien bevalt dat ook beter.

Op Blue trek ik haar stem soms ook niet goed. Als ik het album met de koptelefoon (een Sennheiser HD 595) beluister is dat probleem gek genoeg verdwenen. Zo is mijn waardering voor dit album onlangs toch gestegen.

Snap dat wel: meer dan op andere platen legt Joni hier echt haar ziel bloot. En de spaarzame arrangementen bieden haar stem die ruimte ook. Op bijv. Hejira is die ruimte er niet in deze mate, al denk ik daarnaast dat ze op dat moment ook niet meer zo kon zingen als op Blue. Een beetje souplesse verlies je nu eenmaal, zeker als roker.

Klopt. Daarom mijd ik de meeste zangeressen of zangers met kopstem. Met of zonder ziel. Voor het overige vind ik Joni Mitchell, zoals ze klinkt op Hejira, echter geweldig en dat is toch ook een schitterend album! De overige albums ga ik dan ook zeker beluisteren.

Kronoszegt:Voor mij ook diezelfde rangorde, maar toch volgt deze op gepaste afstand. Er staat gewoon geen slecht nummer op -terwijl haar muzikale palet al uitermate uniek is; met die weirde gitaarstemmingen en akkoorden en zo. En die uithalen in de hoogte zijn misschien niet zozeer noodzakelijk maar ook weer niet (te) geforceerd (lag 'gewoon' nog binnen haar stembereik, ondanks haar onhebbelijke rookgewoonte).

Blue is nog steeds één van mijn favoriete albums en voor mij tevens Joni's beste. De weemoed spat ervan af en Joni's stem raakt menig gevoelige snaar. De coming down van de 'love, peace & happiness' van de jaren '60, zo mooi verwoord in de eerste regels van California:

"Sitting in a park in Paris, France
Reading the news and it sure looks bad
They won't give peace a chance
That was just a dream some of us had"

Een album wat in mijn zomercollectie dreigt te komen. Ik ben Mitchell momenteel rustig aan het ontdekken en heb dit album als brongids genomen. Ergens anders heb ik al geschreven dat ik bepaalde albums in de zomer meeneem puur vanwege sfeer. En dit album heeft een sfeer die mij raakt. Het is haar stem gecombineerd met de gitaar die mij de warmte doet omarmen. En ergens hou ik dan ook van die sfeer die het zuiden van Amerika dan uitstraalt. En alhoewel Joni samen met Neil Young uit Canada komt heb ik een iets ander beeld bij deze muziek (ik hou van de sfeer gecombineerd met bepaalde muziek).

En toch kwam plotseling de warmte uit een totaal andere hoek. Laat ik eerst stellen dat ik soms graag zomaar met een onbekende vrouw mag omgaan. Prima en netjes getrouwd met mijn lief maar soms kom je weleens een bijzondere ander tegen. En dat allemaal met de muziek van dit album. Ook de vrouwelijkheid van het album.

Ik zat vorige week ergens in het zuiden van een Grieks eiland te genieten van de warmte, de Middellandse zee en ook de Griekse keuken in het plaatsje Mirtos. Zittend op een stoel had ik trek om wat te drinken. Dus ik loop naar een vrouw toe die met haar rug naar mij toestond. Ik tik haar op de rug, ze draait zich om en de meest mooie glimlach werd op haar gezicht getoverd. Ik kon alleen maar terug lachen. “What a nice shirt you have” zei ze. Brutaal als ik was vroeg ik “How about the man in it ?”. “Even better” zei ze.. Ik verkocht.

En elke keer ik in deze vakantie naar de zee ging ben ik vaak op het terras van haar restaurantje gaan zitten. Gewoon soms even praten en altijd weer die bijzondere momenten. Maar ja, ik 51. Ik schat zij een jaar of 25. Hell, ik had haar vader kunnen zijn. En dan weer terug naar het strand. De oortjes op met Blue en gewoon wat staren over blauwe zee. Blue...

Blue
Here is a shell for you
Inside you'll hear a sigh
A foggy lullaby
There is your song from me

En alhoewel het bijna op een goedkope roman gaat lijken liep ik op de laatste dag langs haar toen ze mij vroeg om even bij haar te komen zitten. Samen een sigaretje roken. Soms elkaar even aankijken. En plots zei ze zachtjes dat ze die avond na haar werk naar een aantal grotten verderop zou gaan. Een oud verblijf waar ooit hippies zaten en zij die avond met wat vriendinnen. Ze noemde het de Matala Caves. En of ik zin had om mee te gaan..

Stilte.

I am an old man, a singer in the park
I’m a walker in the rain
I’m a dancer in the dark
Keeping away my blues

Ik heb haar verteld dat ik dat graag zou willen maar ik moest weg. Dit kon niet..

En langzaam ben ik naar mijn vrouw gelopen. Gezegd dat we weg moesten en we hebben onze spullen ingepakt en het vliegtuig genomen wat ons mee nam naar huis.

Dat Joni en Ilya (zoals de vrouw heette) een connectie hadden was het meest bijzondere voor mij. Kijk maar: The Hippie Caves of Matala that housed Joni Mitchell . Daar kwam ik vandaag achter..

Daar geweest zijn die avond had dit verhaal compleet gemaakt..

‘Blue...’. Ja, zo voel ik mij deze dagen. Soms zie ik haar gezicht nog voor mij als ik naar de muziek van dit album luister.

Gaat wel weer voorbij...

Oh, you know it sure is hard to leave here Ilya
But it’s really not my home
My fingernails are filthy, I got beach tar on my feet
And I miss my clean white linen and my fancy French cologne

Prachtig album. Eerste kennismaking met Joni Mitchell voor mij en ook een genre dat ik niet snel vrijwillig opzet. Met 35 minuten weet het echter de gehele linie te boeien en weet die mooie, verhalende stem me mee te nemen in haar wereld. Hoogtepunt voor mij is 'The Old Man', zowel qua melodie als qua tekst. Hier ga ik meer van luisteren denk ik.

Zeker doen!
Joni Mitchell behoort voor mij nog tot de onbezonnen tijd, de wereld was overzichtelijker, goed en kwaad was duidelijk, er waren alleen papieren agenda's en vaste telefoonlijnen. Bij feestjes zat je op de grond, er waren 3 of 4 platen, je dronk een biertje, rookte een joint en besprak de maatschappij. Joni Mitchell vond iedereen mooi en we zongen alle nummers van Blue mee. Kom daar nog maar eens om!