Joni Mitchell - Don Juan's Reckless Daughter (1977)

Jaco Pastorius op zijn best.

Nog niet naar beluisterd, maar hoort lp 1 kant 1 en 4 te hebben en lp 2 kanten 2 en 3? Want zo staat dat wel op mijn lp's.

Als groot bewonderaar van haar progressieve jazz-fusion periode vind ik deze CD samen met "The Hissing Of Summer Lawns" en "Hejira" het allerbeste van Joni Mitchell's toch al indrukwekkende oevre.

Die platen moet ik dan ook maar eens op gaan zoeken. Zijn die beter dan deze? Want ik vind deze al geweldig, echt fascinerend soms.

Vooral Hejira is geniaal en hoort thuis in je platencollectie.

Mijn elpee is ook zo. Zal dus wel zo horen. Eerlijk gezegd vind ik dit één van haar mindere albums. Maar Hejira en vooral Hissing of summer lawns daarentegen... smullen! Prince noemt Hissing één van zijn meest favoriete albums ooit en één van zijn grootste inspiratiebronnen. Dat laatste hoor ik toch niet terug in zijn muziek...

Nou, ik ben dan wel benieuwd naar die twee albums, nog twee voor op mijn al veel te lange lijstje...

Deze vind ik net ietsje minder dan Hejira en Hissing maar nog steeds een van haar topplaten. De plaat opent schitterend met Joni's vocalen en een aantal guitaren waarna ineens de bas je speakers (of nog liever je koptelefoon) uitdreunt. Luister ook eens goed naar de bas op het titelnummer. Ik las eens ergens in een recensie dat na afloop van DJRD de bassist wel blaren op z'n vingers moet hebben gespeeld. Voor de rest nog wat wereldmuziek invloeden en Mitchell's langste nummer ooit in de vorm van Paprika Plains, wat je wel een paar keer moet gehoord hebben voordat het klikt. Meelezen met de tekst in het boekje werkte bij mij prima. Ergens hoor je wel dat ze haar geluid bijna geperfectioneerd had en nu niet helemaal wist waar het heen moest, maar dit is meer ala Hejira een roadtrip door Amerika, alleen gaat deze door de zuidelijke staten met veel tequila stops

De bassist is Jaco Pastorius.
Ik vind zijn baslijnen echt prachtig soms, ik heb alleen een probleempje met die wereldmuziek nummers. De teksten staan trouwens bij mij in een prachtig klaphoesje.

Hij heeft echt zoveel bijgedragen op de albums waar ie meespeelt. Mitchell wist precies welk geluid ze wilde in de 70's.

Dit is het album van Mitchell en vooral dankzij de medewerking van Pastorius. Geweldig hoe het album opent: je hoort de basversterker aangaan en dan die toon van Pasorius! eigenlijk draai ik alleen kant 1 van de LP, die vind ik de beste. Laatst kennis gemaakt met een tributealbum voor Joni mitchell waar het nummer "Dreamland" van dit album opstaat. Ook dit origineel mag er zijn.

Ik las ergens een interessante uitspraak van iemand. Beste lezer, nu zul je vast denken “Maar Maarten leest wel eens vaker interessante uitspraken, wat is nu zijn punt?”. Daar heb jij een punt, lezer. Maar deze persoon beschouwt een album als het ware een schilderij. Je wilt toch niet alleen een randje van het schilderij zien? Nou dan, waarom zou je dan losse nummers downloaden?

Ik moest toen aan dit album denken. Wat zou dit dan een abstract, dadaïstisch kunstwerk zijn. Wat is er nu met deze dubbelaar van Joni Mitchell aan de hand? Hij komt dus op twee LP’s, waarvan de eerste LP kanten 1 en 4(!) bevat en op de tweede LP de kanten 2 en 3 te vinden zijn. Dat klinkt omslachtig en draait niet erg fijn, in principe. Hoewel, er schijnt een zekere logica achter te zitten, denk ik.

Don Juan’s Reckless Daughter is als een schilderij. Een vreemd schilderij. Op de randen zie ik een mooie, realistische voorstelling. Kanten 1 en 4 bevatten namelijk folkliedjes met een flinke scheut jazz. Vooral opener “Overture/Cotton Avenue” is heerlijk.
Daar tussen staat een vage dadaïstische compositie. Er is geknipt uit foto’s van Afrikaanse stammen, replica’s van grotschilderingen van holbewoners, jazz-tijdschriften en nog eens een mooi, realistisch schilderij. Op kant 2 en 3 slaat Joni een aantal opmerkelijke paden in.

“Paprika Planes” is natuurlijk het meest opvallende nummer. Het beslaat heel kant 2 en bestaat voornamelijk uit geïmproviseerd pianospel. Het heeft eigenlijk een redelijk hoog tingeltangel-gehalte, maar zodra de drums gaan klinken en de complete orkestratie eroverheen gaat, komt het nummer echt op gang. En is dan ook bijna alweer afgelopen, dat is dan wel weer jammer.

Kant 3 bevat dan weer lichtelijk folky liedjes en één uitbarsting van Afro-percussie. Dat laatste, het nummer “The Tenth World”. Ik stoor me er stiekem een beetje aan. Dat is vast leuk, allemaal getrommel en oerschreeuwen, het doet me hier alleen niets. Een lelijke vlek op het schilderij. “Otis and Marlena” en zeker “Dreamland” zorgen er voor dat er nog prima liedjes staan op deze plaatkant.

Verdorie. Joni heeft lef, veel lef. Dat pakt geweldig uit in de combinatie van folk en jazz (Jaco Pastorius is hier zeker op zijn plek), maar zo ongeveer de helft van de plaat ligt iets onder niveau. Dat halve punt boven op de vier die ik sowieso al gaf, moet je dan maar zien als extra, diepe waardering voor Joni’s lef.

Erg goede, vaak onderschatte, dubbel-elpee met onder meer het prachtige 'Paprika Plains'. Geen "Hejira", maar wel een waardige opvolger.

'Otis And Marlena', 'Talk To Me', 'Dreamland' en 'Off Night Backstreet' zijn trouwens enkele van Joni's allermooiste nummers.

De opvolger van Mitchell's twee fraaiste albums "Hissing" en "Hejira" heb ik altijd een beetje een teleurstelling gevonden. Tot gisteren.

Na een draaibeurt (en nog eentje vanmorgen) ontdekt dat dat eigenlijk onterecht is. Het is nogal eigenzinnig (maar dat past wel mooi) in de zin dat Joni de traditionele song structuur in een aantal nummers verder achter zich laat. In nummers als 'Tenth World' pakt dat verkeerd uit (terwijl de percussie nummers op "Hissing" voor mij een schot in de in de roos waren). De laatste twee nummers zijn gewoon nogal onopvallend. Op 'Paprika Plains' is alles wellicht wat (te) lang uitgesponnen, maar komt een schitterende finale.

Nummers als 'Cotton Avenue' en vooral de titeltrack zijn songs in het verlengde van "Hejira". Met name die titeltrack betoverde mij nu tweemaal. Nog niet voldoende voor een herziening van de score, maar wel een paar door mij te veel genegeerde parels herontdekt.

Het is absoluut waar, en die ferme plaat van jouw avatar, màn die zoek ik al zo lang, Llowel George net voor hij stierf, niet?

Deze Don Juan's roekeloze dochter valt voor mijn gevoel qua stijl en inspiratie tussen Heijra en "Hissing". M.n ook door het weergaloze spel van Jaco Pastorius. Tegelijkertijd komt het soms wat stuurloos over en voelt het niet als 1 geheel.
Het begint wel heel relaxed met Cotton Avenue waar Joni's stem mij -zoals zo vaak- betovert en het spel van Jaco de toon zet.
Talk to me en Jericho zijn aangenaam om naar te luisteren, maar m.i is dat op Heijra beter uitgewerkt.
Paprika Plains kan ik wel waarderen, maar over de gehele linie vind ik de compositie niet alle 16 minuten even boeiend, het sleept zich soms wat voort vind ik.
Daarna zet de sfeer van "Hissing" in met het mooie Otis and Marlena, waarbij de Moslims marchin' in in Washington..laat Geert het maar niet horen.
De overgang naar The Tenth World is goed gedaan en ik vind het een prettig intermezzo...van bijna 7 minuten, dat dan weer wel.
Dreamland is het meest compacte en in het oor springende nummer, dat blijft hangen voor mijn gevoel, van dit album.
De terugkeer qua sfeer komt bij Don Juan's wel heel dicht bij Heijra's Coyote. Het heeft er veel van weg.
Off night Backstreet en The Silky Veils of Ardor geven deze roekeloze dochter een prima einde, zonder al teveel stof te doen opwaaien.
Heijra en "Hissing" verdienden van mij allebei 5*, maar dat zou ik bij dit album wat te flatteus vinden.
4* vind ik een mooie en verdiende score. En het zou denk ik het voorlopige hoogtepunt worden uit Joni's oeuvre, na die geweldige voorgaande jaren, tot Night Ride Home uit 1991

zeer jazzy album dat maar moeilijk went , jaco is subliem als altijdd , lange moeilijke nummers ,maar na een tiental draaibeurten geeft joni haar geheimen prijs , paprika plains is zeer lang maar zeer mooi echter moet ik hier ook toegeven dat je beter hejira of the hissing binnenhaalt omdat ze veel beter zijn en vooral toegankelijker !

Die fantastische hoes en dito tekst;

I'm Don Juan's reckless daughter
I came out two days on your tail
Those two bald-headed days in November
Before the first snowflakes sail
Out on the vast and subtle plains of mystery
A split tongue spirit talks
Noble as a nickel chief
Striking up an old juke box
And he says:
"Snakes along the railroad tracks"
He says, "Eagles in jet trails "
He says, "Coils around feathers and talons on scales
Gravel under the belly plates "
He says, "Wind in the Wings "
He says, "Big bird dragging it's tail in the dust
Snake kite flying on a string"

Wie dit snapt mag het zeggen!

De muzikale ontwikkeling die Joni Mitchell vanaf haar debuut t/m dit album heeft gemaakt is erg indrukwekkend, ook al is het voor sommigen misschien niet hun ding. Deze plaat is erg veelzijdig, wat ook een klein beetje leidt tot een soms wat incoherent geheel.

Toch heb ik bewondering voor de inventieve composities. Wereldmuziek, folk en jazz wisselen elkaar af of versmelten met elkaar. Ook ritmisch is het geheel vaak interessant. Wel is Mitchells stem verder achteruit gegaan. Haar klank is nog erg aangenaam, maar de vocale acrobatiek is verleden tijd.

Inderdaad ook complimenten voor Jaco Pastorius.

Jarenlang een haat-liefde verhouding met dit album. Er zijn dagen dat het binnendringt als een helder licht en er zijn dagen dat ik er geen bal van begrijp en het klinkt als het resultaat van iets teveel jaren 70 experimenteer drang gebaseerd op schrihfsessies met iets teveel verboden chemische substanties in haar bloedbaan.

Tot ik een nieuw geluidsreproductiesysteem in huis heb en de alles laagjes kristalhelder boven elkaar liggen. Wat eerst een brij percussie was klinkt ineens als een volslagen logisch patroon van ritmes. En als je dan ineens hoort hoe alles in elkaar grijpt en het spel van alleen maar topmuzikanten de complexe composities van Mitchell naar ongekende hoogten stuwt, dan kan ik dit niet anders beschouwen dan misschien wel het beste album van Mitchell. Blue, Hejira, Both Sides Now, het zijn stuk voor stuk parels, maar nergens is de balans tussen rauw en raffinement zo spannend op Don Juan's Reckless Daughter.

Ik moet deze dubbel-elpee nog ergens hebben. Ik heb 'm gekocht in het jaar dat-ie uitkwam, maar ik denk dat ik die muziek toen nog niet begreep. Of dat nu, bijna 40 jaar later, wél zo is...... ik heb de cd van iemand geleend en ik heb mezelf bijna gedwongen om dat ding zeer binnenkort eindelijk 's helemaal te beluisteren, want al kan ik me er bijna geen seconde van herinneren, er gaat een onduidelijke aantrekkingskracht van uit. Ik meld me weer als ik 'm beluisterd heb. Wordt vervolgd......

Deze behoort voor mij bij het supertrio, met Heijira en Hissing... Doet er zeker in de basale songs niets voor onder. Lp-plaatkanten 2 en 3 zijn wel experimenteler, Paprika plains, een mini symfonie van een hele plaatkant is daarin zeer geslaagd - de uitzondering op de regel daar ik normaal bij popmuziek zweer bij het song-formaat van 3-5 minuten. De percusieve tracks Dreamland en the Tenth world vormen niet het hoogtepunt van het album maar zijn goed uit te zitten en passen in de sfeer en het concept van het album.

"In a RS interview with Cameron Crowe in July 1979, Joni recalled the genesis of "Paprika Plains."
After recalling an earlier conversation with Bob Dylan, that indicated he had "been taking art lessons," she continued:
"The next time we had a brief conversation was when Paul McCartney had a party on the Queen Mary, and everybody left the table and Bobby and I were sitting there. After a long silence he said, "If you were gonna paint this room, what would you paint?" I said, "Well, think. I'd paint the mirrored ball spinning, I'd paint the women in the washroom, the band..." Later all the stuff came back to me as part of a dream that became the song "Paprika Plains." I said "What would you paint?" He said, "I'd paint this coffee cup." Later he wrote "One More Cup of Coffee."

Inderdaad 'Paprika plains' klinkt als een droom, met prachtig pianowerk van Joni. Zeer mysterieus album dit. Begon al met de hoes. Ik altijd maar denken dat Jaco Pastorius een ranke neger was. Blijkt de 'blackface' (niemand die Joni van verkeerde referenties zou beschuldigen) gewoon Joni zelf te zijn.

loek57: Dit was mijn instapalbum, dus was ik later na het horen van 'Heijira' verrast dat ze daarmee ongeveer een even goed album had afgeleverd in ongeveer dezelfde stijlvormen. Deze is alleen iets weerbarstiger en nog desolater. Ik dacht dat onderschatting van Joni Mitchell vooral een Hollandse trek was, maar zag dat Rolling Stone destijds slechts 3 sterren voor dit album over had: het had een enkel album moeten zijn en men had zelfs commentaar op de teksten -waar ik mij niets, maar dan ook helemaal niets bij voor kan stellen. Ik geef toe dat 12 minuten overwegend percussie op kant 3 wel wat lang is, al kunnen we toch vaststellen dat met name 'Dreamland' ondanks het ontbreken van melodie-instrumenten (als we de stem van Chaka Khan niet als zodanig mogen bestempelen) toch een 'klare' melodielijn heeft. Ik zou dus geen komma of seconde van dit album willen missen!

Daarna kwam nog Mingus en het live-album dat een soort terugblik was op de periode waarin Mitchell samenwerkte met de grote jazz(/fusion) jongens uit die tijd: Pat Metheny, Michael Brecker, Lyle Mays, Don Alias en natuurlijk Jaco Pastorius. Van dat Shadow & Light-album is ook ooit een DVD verschenen met daarin o.a. een glansrol voor Pastorius, die in de vanaf Heijira Mitchell zo de weg heeft gewezen. De albums die in de tweede helft van de jaren '70 verschenen blonken nu niet uit in toegankelijkheid, maar blijken jaren later tijdloze parels te zijn. Zo ook dit album: geen gemakkelijke kost en zet je ook niet even op om daar met een half uur naar te luisteren. Nee, dit album start met kant 1 en eindigt met kant 4. En alles wat daartussen gebeurt moet in één keer worden ondergaan. Nog steeds een meesterwerk en zeker vergeleken met de albums van Mitchell die aan het begin van de jaren '80 verschenen, is dit verplichte kost. En potdomme ... wat was Pastorius toch een talent. Alleen jammer dat zijn psyche zich daar steeds tegen verzette....

Don Juan's Reckless Daughter was in 1977 zo ongeveer mijn eerste kennismaking met Joni Mitchell, afgezien natuurlijk van de folky hitjes uit haar beginperiode: Woodstock en Big Yellow Taxi.

Nou, die eerste kennismaking viel niet mee, want het is natuurlijk best een moeilijk album om mee te beginnen. Maar na een aantal luisterbeurten viel het kwartje en ben ik me in een snel tempo in de eerdere albums gaan verdiepen.

Nu, na vele jaren weer eens het album beluisterd. En dat beviel prima. Afwisselend, uiteraard niet haar beste werk, maar toch erg sterk.

Zeker een moeilijk album om mee te beginnen en sowieso om in te komen. Voor wie na Hejira hoopte op een soort deel twee komt erg bedrogen uit. Maar goed, daar is Joni sowieso nooit echt van geweest.

Iets heel anders. WTF heeft dat achterlijke artwork op de vinyl reissue uit 2024 te betekenen? Want Joni als donkere man op de albumcover kan anno nu niet meer? En dan nog, waren er geen mooie foto's uit de tijd van dit album beschikbaar? Waarom een outtake van Dog Eat Dog gebruiken? Dat album kwam pas acht jaar na dit album uit. Heel bijzonder en vooral zeer teleurstellend.

Is dit serieus of ben je aan het trollen? Hoewel Charles Mingus en Chaka Kahn blijkbaar geen probleem hadden met de albumcover, snap ik heel goed dat de associaties met de - op zijn best onnozele, op zijn slechts door en door racistische - blackface-traditie niet goed vallen. Ik ben een behoorlijke Joni Mitchell-fan, maar ik denk dat ze op dit punt heel naïef was.

Ja, ik ben serieus en nee, ik ben niet aan het trollen. Het is algemeen bekend dat Joni respectvol was en dan moet zoiets gewoon kunnen. We zijn helaas in deze tijd een beetje aan het doorslaan met wat allemaal niet meer mag.
Het originele artwork is fantastisch prachtig en ontzettend mooi. Maar daar mag jij uiteraard iets anders van vinden.