Agalloch - The Serpent & The Sphere (2014)

Geweldig nieuws, een nieuwe Agalloch! Ik kijk hier alvast erg naar uit. Agalloch heeft eigenlijk alleen maar sterke albums uitgebracht.

Ik kwam gisteren achter het heuglijke feit dat de mannen klaar zijn met de opnames van dit nieuwe album! Ik ben zeer benieuwd!

Celestial Effigy is al te beluisteren en klinkt veelbelovend!

Klinkt inderdaad erg goed. In de lijn van de vorige langspeler, maar iets meer richting de progressieve black metal zoals Enslaved die op hun jongste platen laat horen. Maar toch duidelijk Agalloch, hoor.

Ik heb zojuist ook even de moeite genomen om Celestial Effigy uitgebreid te beluisteren. Het klinkt inderdaad erg goed. Het nummer heeft een mooie opbouw en John Haughm komt met wat fellere vocalen dan wat we meestal van hem kennen. Hij brengt het er goed vanaf moet ik zeggen.

Ik heb hier bijzonder veel zin in. Celestial Effigy klinkt alvast erg goed.

Des te vaker ik naar Celestial Effigy luister des te meer ik hem ga waarderen. Wederom een heerlijk sfeervol Agalloch nummer met een geweldige opbouw. Dit smaakt zeker naar meer! CD versies van het album zijn ondertussen al beschikbaar als pre-order: http://www.eisenton.de/shop/index.php
Kon het weer niet laten om deze blind aan te schaffen.

Agalloch stelt nooit teleur, hier heb ik zin in.

Als The Serpent & The Sphere ook maar een beetje in de buurt komt van Marrow of the Spirit word ik al zielsgelukkig. Dit is absoluut de release waar ik op het moment het meeste naar uit zie, 13 mei komt gelukkig steeds dichterbij.

Nog maar twee weken wachten!

Integraal te beluisteren! First Listen: Agalloch, 'The Serpent & The Sphere' : NPR

Op het instrumentale -Plateau of the Ages- na is het een erg middelmatig album geworden. Zowat alles klinkt hetzelfde, ik mis het spannende waar ze juist zo goed in waren.

Agalloch is niet echt mijn favoriete band, maar deze was wel heel erg saai tijdens de eerste luisterbeurt. Uitgekauwde melodieën, nergens overtuigend voor mij. De klassieke gitaarintermezzo's vond ik eigenlijk nog het mooiste. Hier gaat geen hoge beoordeling uit rollen. Jammer, want ik vond Faustian Echoes een verrassing.

Na een eerste luisterbeurt heb ik het gevoel allemaal wel te kennen...maar heb het gevoel dat het zich allemaal ontvouwd na wat luisterbeurten.

Zojuist deze plaat eens voor het eerst beluisterd. Ze proberen het meteen groots aan te pakken met albumopener "Birth and Death of the Pillars of Creation", maar om de een of andere reden komt de track niet over. Het "kabbelt wat voort" naar mijn idee en nergens weet de track mijn aandacht vast te grijpen. Pas bij het prachtige, spookachtige intermezzo (Serpens Caput), de eerste gastbijdrage van Nathanaël Larochette (Musk Ox), weet de plaat mijn aandacht volledig vast te grijpen. Hierna vervolgt men met het lekker venijnig klinkende "The Astral Dialogue", waarbij de lekker rollende drums van Aesop Dekker mij in positieve zin opvallen. Met "Dark Matter Gods" en "Celestial Effigy" weten de mannen deze intensiteit voort te zetten, om daarna weer een prachtig intermezzo van Larochette te laten weerklinken om de luisteraar de tijd te gunnen om tot rust te komen. "Vales Beyond Dimension" is dan weer een niet zo heel erg opvallende track. Qua geluid had deze track zo op de voorganger "Marrow of the Spirit" kunnen staan.
"Plateau of the Ages" is dan wel weer lekker meeslepend en de lange duur van dit nummer stoort dan ook helemaal niet. Met "(Serpens Cauda)" mag Larochette de boel dan weer afsluiten.
Zo op het eerste gehoor ligt deze plaat wat meer in het verlengde van eerder uitgebracht werk en is er wat minder vernieuwing te horen dan dat we tot nu toe van ze gewend waren. Toch klinkt alles weer als een klok en zal dit zeker weer een prachtige aanwinst zijn op de collectie. Ik kan niet wachten totdat ik deze plaat in ontvangst mag nemen.

Valt mij ook erg tegen eigenlijk. Weet niet waar het precies aan ligt, het kabbelt allemaal maar wat voort zonder echte climaxen.

De plaat haalt het inderdaad niet bij The Mantle of Marrow of the Spirit, maar ik merk toch dat The Serpent & The Sphere langzaam onder mijn huid kruipt. Plateau of the Ages is sowieso al één van mijn favoriete Agalloch-nummers geworden.

Ik ga eens snel wat werk van deze band checken. The Serpent & The Sphere was de eerste Agallochplaat die ik in zijn geheel heb bestudeerd en beluisterd.

Dit was wat ik voor Wings of Death erover tikte:

"Dat in de Verenigde Staten ook melancholisch stemmend herfstweer kan bestaan, maakt het gezelschap dat zichzelf Agalloch noemt ons al ruim vijftien jaar duidelijk. Vooral het album The Mantle uit 2002 wordt over het algemeen breed gewaardeerd. De prachtig aangeklede synthese tussen black, doom, postrock en folk vond ook buiten de metalscene aftrek onder figuren die graag zwelgen in gevoelens van verdriet.

Het in mei verschenen The Serpent & The Sphere borduurt rustig voort op de koers die de band al die jaren gevaren heeft. In die zin zullen avonturiers en doorgewinterde fans wat minder geprikkeld worden dan de toevallige passant, waartoe ik mijzelf even reken in dezen. Het wonderschone tapijt van akoestische gitaarklanken dat zorgvuldig als een bedje dorre takken op een drassige woudbodem gelegd wordt, vormt in vrijwel elk nummer de basis waarop de treurakkoorden vakkundig opgetuigd worden. De melodieën die daardoor gevormd worden, doen onmiddellijk herinneren aan Katatonia ten tijde van Brave Murder Day en zelfs de oude Anathema. Desondanks is er voldoende ruimte voor Agallochs eigen karakteristieke stempel.

Agalloch neemt de tijd om het tranendal rustig tot de rand te vullen. Openingsnummer Birth And Death Of The Pillars Of Creation is meteen een ruim tien minuten durende trip die je meevoert langs een grillige natuurzoom dat zich langzaam voorbereidt op de komst van een gure winter.

Tegenover deze dromerige houding worden in de vorm van The Astral Dialogue en het welhaast kosmische Celestial Effigy ook wat zwaardere elementen gezet. Een woest om zich heen hakkende black metaltirade blijft weliswaar uit maar sommige passages bieden heftig tegenwicht aan het doomy geluid dat net wat dominanter is. Altijd zijn er de prachtige gitaarharmonieën die soms abrupt onderbroken worden om een open blik te werpen op de akoestische ondergrond.

Iets meer moeite had ik met de weinig scherpe screams van John Haughm. Die hangen eigenlijk meer tussen het fluisteren en het schreeuwen in. Als geheel had er wat mij betreft wel iets meer kracht in gemogen. Zeker als het gaat om de passages waarin het tempo iets opgeschroefd wordt.

Desondanks is Agalloch zeer wel in staat om een flinke dosis sfeer mee te geven aan het album waardoor het uur voorbij vliegt. Een prachtige en dromerige reis langs verdriet en treurnis, aangekleed met zorgvuldig afgewogen noten. The Serpent & The Sphere is een kwalitatief sterke release dat eigenlijk alleen maar de strijd met de albums uit Agallochs eigen oeuvre moet voeren om de fan te overtuigen. Passanten zoals ik zijn voor die tijd al lang verkocht."

Mooi stukje, Edwynn. Naar aanleiding van jouw enthousiasme ga ik me toch ook maar aan dit album wagen. Het gemiddelde en aantal stemmen maakte nou niet echt nieuwsgierig, maar Ashes Against the Grain was toch wel een klein meesterwerk dus wie weet.

Toch wel een goeie van Agalloch, ze stellen me wederom niet teleur. Dat velen daar anders over denken, laat zich wel merken in het gemiddelde dat de plaat tot nu haalt. Akkoord, het is zeker niet hun beste, en vernieuwend is het ook niet bepaald, maar wat de Amerikanen ons hier voorschotelen, lust ik wel. Melancholische doom met scheuten black, en het unieke stemgeluid van Haughm, dat niet iedereen evenzeer kan bekoren.

'Celestial Effigy' vond ik al een erg veelbelovende voorbode; nu blijkt het hele album gewoon erg goed te zijn. Wordt vervolgd.

Weinig stemmen en reacties hier zeg, ik dacht dat Agalloch onderhand toch wel enigszins was doorgebroken op deze site?

Verder doet het album me nog niet zo heel erg veel. Ik hoor meteen dat dit Agalloch is en dat ze hun best hebben gedaan, maar het weet me allemaal nog niet zo te raken om een of andere reden. De nummers missen misschien wat spanning af en toe. Of misschien heb ik bij Agalloch eigenlijk wel genoeg aan de eerste drie albums, en is de vernieuwing er onderhand een beetje uit (Marrow of the Spirit vond ik ook al minder). Al kan het natuurlijk ook gewoon aan mij liggen en moet alles gewoon nog wat meer groeien, zal niet de eerste keer zijn bij deze band.

Volgens mij zag ik laatst in een eisenwald newsletter dat ze de Europese lp uit gaan brengen (of die is er misschien al). Ik ga maar eens kijken of ik die op de kop kan tikken. Dit vind ik wel een plaat die wat minder beklijvend is dan de rest en ik moet ook toegeven dat van de langspeelplaten deze het minst vaak de weg naar mijn cd speler vind. Toch vind ik hem nog steeds goed genoeg voor een ruime 3,5*.

Ik kon het toch weer niet laten om hier de LP ook van te kopen. Die is nu als pre-orderhier te bestellen. De mailorder editie bevat nog een bonus 7" met de bonus tracks Sigma Serpentis en Omega Serpentis. Uiteraard moest ik die editie bestellen. Ik hoop dat ik er 1 krijg, ze moeten nog een bevestigingsmail sturen.

Deze doet mij eigenlijk een stuk meer dan de voorganger, die wel goede stukken heeft, maar minder constant is. Op The Serpent & The Sphere zit Agalloch ergens tussen postrock en black metal en steekt zelfs het atmosferische van Ashes Against the Grain af en toe de kop op. Mist wel de urgentie en originaliteit van die plaat, maar dat heb ik eigenlijk met hun hele oeuvre.