Slade - The Amazing Kamikaze Syndrome (1983)

Hoe leuk de band in de seventies, en lees dan vooral in de eerste helft van de seventies, ook was.... zo slecht en inspiratieloos klonk de band hier.
Run Runaway en dat slijmerige My Oh My zijn slechts flauwe schaduwen van grootse glamrockhits van enkele jaren hiervoor.
Een album om gauw te vergeten, een hoes té spuuglelijk voor woorden, jammer, want ik ben zo'n grote Sladefan van het eerste uur....dit deed pijn!

Een redelijk album van Slade! Run runaway is een meesterlijk nummer vind ik. Super catchy en commercieel. My oh my is inderdaad wel een wat slijmerige ballad maar zo rond kerst doet ie het prima! Slam the hammer down en Readt to explode zijn ook prima. De rest is redelijk maar niet noemenswaardig.

Die Run runaway is me toch een kermisnummer. Kan zo in het rijtje Quo medleys. En dan kant B openen met het bijna epische (ik overdrijf wat) Ready to explode. Raar plaatje

Dit begint nog wel goed met een geluid dat praktisch heavy metal is. Eerlijk gezegd rekende ik daar ook wel een beetje op, omdat Slade duidelijk een wat hardere band is geweest. De eerste songs zijn daarom niet heel verrassend gelukkig, al blijft de partysound erg hardnekkig. Run Runaway is dan een behoorlijke omslag met een overheersende eighties keyboardsound. My Oh My is inderdaad een verschrikkelijke ballad. Cocky Rock Boys (Rule Ok) zal ongetwijfeld humoristisch zijn, maar dat ontgaat me dan compleet. Dit is toch wel vrij pijnlijke materie. Gelukkig keert de goede sound op het eind weer wat terug en is Slade verrassend experimenteel op Ready To Explode. Het wisselt wat tussen metal en rock-n-roll. Sommige stukken zijn best goed. De B-kant is sowieso wel een beetje hit and miss. Meer hits dan missers, maar Slade weet me ook hier niet te overtuigen.


Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. The Amazing Kamikaze Syndrome.
7. Till Deaf Do Us Part
8. Whatever Happened To Slade?
9. Nobody's Fools
10. Slayed?
11. Return To Base

Slade goes heavy metal deel 2. De herkenbare Slade-partysound is nog steeds aanwezig, maar met de voortgang in de jaren '80 mag het toch nog steeds allemaal net iets steviger klinken. Hitsingle My Oh My doet me eigenlijk vooral denken aan hoe Gamma Ray op hun debuut de ballad 'The Silence' neerzette, terwijl Run Runaway nog een Keltisch sausje a la Big Country eroverheen gooit. Op lekkere stampers als Slam The Hammer Down, Ready To Explode en Razzle Dazzle Man valt ineens het kwartje waar ik de sound op deze songs van ken: Running Wild. Na een kleine controle online geeft zanger Rock N Rolf inderdaad in een interview aan dat hij als kind dol was op Slade (samen met T-Rex), waardoor de links naar een paar andere bands wederom meer zichtbaar worden. Het is de manier hoe de gitaarmelodieën en zang hier klinken wat het allemaal weg gaf.

Tijdens het beluisteren merkte ik dat het album steeds verder naar boven schoof in de ranglijst om uiteindelijk voor In Flame te staan. In Flame had Far Far Away en stond daarmee sterk in de schoenen, maar ik merkte dat deze plaat eigenlijk alleen maar songs had die ik gaaf vond. Ongekend spelplezier van een band die terecht een tweede jeugd heeft gekregen. Fuck it, kom maar op een, jij knotsgekke plaat!

Tussenstand:
1. The Amazing Kamikaze Syndrome
2. In Flame
3. Till Deaf Do Us Part
4. Whatever Happened To Slade
5. Play It Loud
6. Nobody's Fools
7. Old New Borrowed And Blue
8. We'll Bring The House Down
9. Slayed?
10. Beginnings
11. Return To Base

Dit album kan mij niet zo bekoren evenals Keep Your hands off my power Supply.
Het ontgaat mij een beetje, waarom ze van deze twee albums geen 1 album hebben gemaakt.
De meeste nummers staan op beide albums.

Tussenstand:

1 Whatever Happened to Slade 1977
2 Slayed? 1972
3 Play it Loud 1970
4 In Flame 1974
5 Nobody's Fool 1976
7 We'll Bring the House Down 1981
8 Till Deaf Do Us Part 1981
9 Return to Base 1979/Old New Borrowed and Blue 1974
11 The Amazing Kamikaze Syndrome 1983
12 Beginnings 1969/Keep Your Hands Off My Power Supply 1984

Ben geen echte Slade kenner, maar ik vind My Oh My een geweldig nummer, als ik hem beluister dan vaak 2 of 3x achter elkaar. Na 3:12 begint het instrumentale gedeelte wat prachtig is. Wel met m'n op. Ik denk dat deze in de categorie foute muziek valt.

Foute muziek bestaat niet. Het is een dubieuze term die is bedacht door even dubieuze mensen die denken dat plaatjes draaien het moeilijkste werk ter wereld is.

Wat betreft My oh my; zeker geen slecht nummer. Vind het alleen echt zo'n nummer dat het lekker doet in de donkere maanden.