Pixies - Indie Cindy (2014)

Het heeft even geduurd sinds Trompe le Monde uit 1991 maar het is er dan toch: een nieuw Pixies album Indie Cindy genaamd.

Huh?! Dat nummer kennen we toch al? En zien we daar Bagboy ook niet tussen staan? Wacht eens........ drie EP's nu gebundeld op 1 album (verkrijgbaar op vinyl en cd) plus een bonus in de vorm van 13 live nummers.
Er hangt een wat raar luchtje aan. De kritieken waren al niet mals, de EP's werden neergesabeld en dan nog eens de perikelen rondom Kim Deal; de heren kregen het aardig te verduren.

Is dat terecht? Wel als je dit album gaat vergelijken met een album als Surfer Rosa of Doolittle en ook Bossanova en Trompe le Monde steken hier ver bovenuit. Dan kun je je gaan afvragen of de mannen geld nodig hadden.....

Dit soort albums pakken zelden goed uit voor een band die na jaren weer eens met een (reünie) album komt, het is voor Pixies al niet anders.
Indie Cindy staat vol liedjes die de vurige puntigheid van weleer missen maar tegelijkertijd besef ik ook dat ik zelf veranderd ben. Ik ben niet meer de 19-jarige tiener die liep te stuiteren op Debaser.
Indie Cindy klinkt vooral als een nieuw Frank Black album (nog steeds de belangrijkste man in de band). Nog altijd die even nonchalante 'kan mij het schelen' ietwat arrogante houding op het podium (ik zag in oktober Breaking Bad's Hank Schrader die niet meer van mijn netvlies te branden was).
Het driftkikkertje kan nog steeds brullen maar het is een wat uitgebluste leeuw geworden. Hier en daar wat futloos maar soms toch ook nog best venijnig genoeg indien nodig.

En dat had ik ook met veel solo albums van Black. Albums waar ik na verloop van tijd ben gaan afhaken. Het boeide me niet meer. Had op dit album zijn naam gestaan dan had ik de moeite niet eens meer genomen maar kom aan.... het zijn toch wel de Pixies!

Goed, niet hun beste album; laten we gerust zeggen hun slechtste maar als je die naam probeert weg te denken, ja ik weet dat dat moeilijk is, ook voor mij, krijgen we toch 12 alleraardigste indie-rock liedjes die niet zo beroerd zijn als sommigen ons willen doen laten geloven het is alleen gewoon een heel stuk minder sterk dan toen en vergelijken is onvermijdelijk.

Hadden ze ook maar geen Debaser of Gigantic moeten schrijven

De nieuwe Pixies-plaat heeft zijn dramatische entree alvast niet gemist. Niet alleen is Indie Cindy hun eerste album in 23 jaar, de plaat werd bovendien opgenomen zonder legendarisch Pixies-lid Kim Deal, en als klap op de vuurpijl waren op drie na alle nummers al een aantal maanden bekend en verkrijgbaar. Je zou voor minder de muziek links laten liggen en mee op de barricades moord en brand schreeuwen. Alhoewel dat in het geval van Indie Cindy niet echt eerlijk is…

De band moet tegenwoordig dus niet alleen opboksen tegen haar eigen legendarische status (de muziek uit hun hoogtijdagen heeft de hele rockscene beïnvloed, van Nirvana tot Weezer), een snelcursus ‘omgaan met kritiek’ lijkt stilaan ook een noodzaak. Die kritiek is in ieder geval niet onterecht. Sinds vorige zomer heeft de band namelijk een single en twee ep’s met nieuw materiaal uitgebracht. Deze worden nu verzameld op Indie Cindy, samen met drie nieuwe nummers die op hetzelfde moment apart zullen worden uitgebracht als de derde ep. Muzikale bloedarmoede gecombineerd met zakkenklopperij dus, en al helemaal erg wordt het als je weet dat de ep’s door de meeste recensenten keihard werden neergesabeld. De combinatie van dit alles zorgt er in ieder geval voor dat er nu al een vies grafgeurtje rond deze cd hangt.

Het is natuurlijk niet eerlijk om de band af te rekenen op haar zakelijke keuzes of rijke muzikale verleden. Zo vreselijk slecht als links en rechts wordt beweerd is dit album in ieder geval niet. Zanger, frontman en liedjessmid Black Francis is een rasartiest, die verleert echt niet opeens hoe je een goed nummer schrijft. Wel is de magie van vroeger weg, de magie die ervoor zorgde dat platen als Surfer Rosa en Doolittle zo’n invloedrijke meesterwerken zijn geworden. De band is ouder geworden, en ergens onderweg hun x-factor kwijtgeraakt.

En toch en toch en toch, Indie Cindy telt genoeg sterke momenten om een luistersessie te rechtvaardigen. Greens And Blues en Another Toe In The Ocean zijn heerlijk relaxte Bossanova-achtige nummers, Ring The Bells is in één woord schattig, het licht elektronische Bagboy een bezwerende oorwurm, Magdalena 318 is ook dik in orde, en het titelnummer knuffelrock-met-een-hoek-af. Helaas bevinden zich op dit album ook wat richtingloze niemendalletjes (Silver Snail, Jaime Bravo) en irritante schreeuwnummers (What Goes Boom, Blue Eyed Hexe). Maar ach, ook de zon schijnt niet altijd.

Conclusie is dus zoals eerder gezegd: geen slecht, maar wel een ietwat overbodig album. Want dit mag dan een vrij degelijke collectie liedjes zijn, er is geen mens die deze zal verkiezen boven bijvoorbeeld Doolittle. In dat opzicht is de band gewoon het slachtoffer van haar eigen vroegere successen. Maar dat is nu eenmaal de vloek van legendarische bands die na jaren weer met nieuw materiaal komen.

Wat een overbodig album, en toch heb ik het gekocht. Ga ik het opzetten vraagt u? Waarschijnlijk niet maar soit, ik heb dan blijkbaar mijn jeugdhelden hun pensioenfonds gesteund. Spijtig, waar ik hoopte op een Pixies 2.0 krijgen we nu een band die probeert om The Pixies te zijn. Ze doen dat met verve, en lang niet altijd slecht, maar Francis zijn geschreeuw klinkt wat gezapiger, de snerpende solo's van Joey missen wat vuur, de drums die ons voort jaagden klinken wat rustiger. En ik weet het, op Trompe Le Mondeklonken die ook al rustiger, maar die staat dan in mijn lijstje maar net boven deze. En die had dan tenminste nog de verdienste dat de ritme sectie (dus de drummer + zij die niet meer vernoemd mag worden) er knal op zat. Luister maar eens naar The Navajo Know.

Maar dit is dus dat niet. Ik ga het niet afbreken, maar persoonlijk vond ik Bluefinger van Frank Black een betere plaat dan deze Pixies, en dat ander groepje van hem Grand Duchy, wel die hun Petits Fours vond ik ook beter. Dus mijn mening : steun The Pixies hun oude dag, koop de nieuwe single van mevrouw Deal (die wel goed is), en download de Grand Duchy plaat.

En live vind ik ze wel nog te pruimen.

Ik heb altijd gedacht dat ik een groot liefhebber was van Pixies, maar als het op albums aankomt, dan vind ik eigenlijk vooral Doolittle erg goed.
Dit is een prettige adrenaline stoot, genot van begin tot einde.
Van andere albums vind ik vooral losse nummers erg goed, zoals Gigantic, Dig For Fire en Alec Eiffel.
Dat heb ik ook bij The Breeders met Cannonball en Divine Hammer en Franks Blacks Los Angeles.
Hiermee behoren ze echt tot de top, maar het niveau van Doolittle wordt nergens gehaald.
Ondanks de wat negatieve geluiden bij Indie Cindy, heb ik mij toch aan dit album gewaagd.
Kim Deal ontbreekt, en ik verwachtte dus dat dit een veredeld solo album van Frank Black zou zijn; uitgebracht onder de naam Pixies, want dat verkoopt beter.
Dat Frank Black eigenlijk een irritant ventje is, welke schijt heeft aan zijn platen kopend publiek, heb ik live eens mogen ervaren bij een optrden waarbij alle interactie met de zaal ontbreekt.
Ondanks zijn genialiteit, want die bezit hij wel degelijk.

Indie Cindy overtuigd gelijk al vanaf What Goes Boom.
De agressie is terug, en ook de baspartijen klinken als vroeger.
Je zou denken dat Kim Deal deze heeft ingespeeld, en natuurlijk is de vrouwelijke tweede stem een stuk minder op de voorgrond dan die van Deal, ze bezit wel dezelfde sensualiteit.
Bagboy, Bagboy, Bagboy.
Andere Kim, bijna hetzelfde gevoel.
Verder zijn de space geluiden aanwezig, ik denk ook nog altijd dat Astronaut van Spinvis een ode is aan Frank Black.
Bij Greens and Blues heb ik beelden voor me van een te zware Black, net zwevend boven de grond in een wit ruimtepak.
Indie Cindy klinkt een stuk meer geordend dan de oude albums, de gekheid en chaos is hier onder controle.
Het is niet meer zo fris als vroeger, maar verder is dit voor mij een volwaardig Pixies album.

Begrijp die lage waardering ook niet. Ondanks dat het allemaal niet meer zo spannend en geniaal is als de oude Pixies-albums is dit op zich toch 'n hele fijne plaat geworden met hoofdzakelijk redelijk goede tot prima nummers.
Ruim voldoende kwaliteit en variatie voor 'n hele aangename luisterervaring. Nummers als What goes Boom, Silver snail, Magdalena, Greens and Blues en Indie Cindy , daar word ik gewoon blij van.
Another toe in the ocean is 'n heerlijk zomers niemandalletje dat zich meteen in je brein nestelt.