Joe Jackson - Mike's Murder (1983)

Is deze nou al eens op CD verschenen?

de eerste vijf nummers zijn te vinden op disc two van de deluxe edition van Night and Day...

Dank je voor de tip. Ik lees net op bol.com dat zij dit album op CD kunnen leveren.
Wel met een afwijkende hoes.

Oh wat ben ik blij dat ik deze op lp heb. Minder blij dat de naald afgebroken is...

Hij is als extra disk uitgebracht bij The Ultimate Collection, maar is nu ook apart te krijgen op een obscuur Russisch label.

Dit is een vrij onbekende plaat van Joe. Niet als aparte cd uitgebracht blijkbaar.
Ik heb hem nog op een heel ouwe cassette staan. Gisteren nog eens geprobeerd te spelen op mijn ouwe cassettedeck. Meevaller: hij klinkt nog heel goed. Helemaal geen verkeerde plaat deze. Wat minder hitgevoelig dan de andere platen die Jackson begin jaren 80 uitbracht, maar wel mooie nummers. vanaf 6 is het alleen instrumentaal. En hoe: Jackson laat zich sterk beinvloeden door de Jazzrock uit de jaren 70, met name Weather Report klinkt door in het fraaie muziekstuk Zemio.
Ik ga komende tijd de andere Jacksonplaten weer eens uit de kast halen of lenen voor zover ik ze niet heb. De man verdient eindelijk de eer die hem toekomt.

Is 'Night and Day' jouw Jackson album?
Dan kun je deze ook gewoon aanschaffen, maar hou in de gaten dat het wel gaat om een soundtrack , wat vooral op kant 2 van het oorspronkelijke vinyl goed te horen is: deze is instrumentaal, aardig, maar breekt nou ook geen potten o.i.d.
Duidelijk gemaakt als ondersteuning bij de beelden.

Maar kant 1, is wel degelijk zeer de moeite waard; de meeste van de eerste 5 songs klonken als 'Night and Day' songs die dat album net niet haalden, of waar geen ruimte meer voor was.
"Laundromat Monday" en "Moonlight" zijn goede songs, "1-2-3-Go", "Memphis" and "Cosmopolitan" vind ik zelfs zeer goed.
Ik houd erg van de sound van deze band, erg mooi in balans, ook weer volgens Joe's credo: "the guitar is through in eighty two" .

Bijvoorbeeld de combinatie van Joe's xylofoon met de conga's van Sue Hadjopoulos op "Laundromat Monday", aangevuld met de altijd smaakvolle bas van Graham Maby: smullen..

Al met al een lekkere plaat: in ieder geval voor Jackson fans wel een must have, voor greenhorns; niet essentieel.

Het hele album brak overigens geen potten als we het daar over hebben.

Niet in verkoopcijfers (die treurig waren) en ook niet in kritieken. Sterker nog, over de hele linie was men niet te spreken over Mike's murder. Vooral omdat het album consequent werd vergeleken met de beroemde voorganger Night & Day.

Het was ook niet zo dat juist vanaf Mike's murder de fans plotseling afhaakten: de opvolgers van deze soundtrack, Body & soul en Big world, wisten weer wel gemakkelijk goede kritieken en afnemers te vinden.

Mike's murder is, met een instrumentale kant 2, minder gemakkelijke kost, maar ook het vocale gedeelte ontbeert elke klantvriendelijke benadering. Het is niet voor niets dat alle singles die van het album zijn getrokken (Cosmopoltitan, Moonlight, Memphis) jammerlijk zijn mislukt.

Ook met eerder (newwave) werk van Joe Jackson laat het zich niet vergelijken.

Toch heb ik er wel een zwak voor en vind ik het ook zeker niet slecht, hoewel ik het album maar weinig draai. Het instrumentale gedeelte laat ik meestal sowieso zitten en dan hou je misschien een minuut of 20 over. Geen reden om er regelmatig naar te grijpen.

Dit is toch wel een hele leuke plaat van de man!

Kant A staat vol met lekkere nummers in de stijl van de voorganger, en kant B is instrumentaal, maar zo duidelijk herkenbaar JJ dat het nog steeds goed te pruimen is!

Helemaal niks mis met deze beetje vergeten plaat..

Zeker geen slecht album maar niet echt bijzonder. Het blijft achter bij Night and Day. Maar ja, zie dat meesterwerk maar eens te evenaren!

Voor alle duidelijkheid, ik bezit het album in de vorm van de extra CD disk uitgebracht bij The Ultimate Collection.
De eerste vier tracks zijn vrij vlot en liggen in het verlengde van wat we van hem kennen, ik noem het 'de betere popmuziek'.
Moonlight is een mooie ballad, waarna in Zemio de nodige jazzinvloeden hoorbaar zijn. Tracks 5-8 klinken wat meer ingetogen dan de eerste vier en nodigen uit om eens lekker bij te relaxen.
Ze fungeren als ondersteuning voor de film (die ik overigens niet gezien heb).

Met het bericht van musician hierboven aarzelde ik om aan Mike’s Murder te beginnen. Onbekend maakt onbemind... Van het album kende ik slechts de hoes.
Hoe kwam dat? Dit was een film zonder hitsingles en bovendien is filmmuziek vaak van een geheel ander kaliber dan “gewone" composities. Voeg daaraan toe dat de film in Nederland geen kassucces was en Jacksons zesde album ging langs mij heen. Net als zijn vierde, dat ook al een zijstapje was.

Door deze zaken was ik op het verkeerde been gezet. Maar man, ik word heel vrolijk van dit album! Hierop klinken namelijk diverse kanten van zijn talent. Op Cosmopolitan en Laundromat Monday hoor ik arrangementen die ik herken van Night and Day; composities gebouwd rond piano met een vrolijke, latin-jazzachtige inslag.
De boosheid uit zijn eerdere dagen als piepjonge newwaver klinkt op 1-2-3 Go! (This Town's a Fairground)).
Memphis is met de synthesizerloop een kruising tussen Steppin’ Out van zijn vorige plaat en de rhythm & blues van Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group of The Blues Brothers (kies zelf uw favoriete versie). Gedurende de A-kant is de sfeer opgewekt en energiek.

De tempo’s op de B-kant (vanaf Moonlight) liggen lager. Op dat lied zingt Jackson na een lange inleiding, de drie navolgende nummers zijn instrumentaal en midtempo. In het aangename, elf minuten durende Zémeo klinken saxofoon en latin ritmes, het meditatieve Breakdown doet warempel aan de tweede plaatkant van übertopper Low van David Bowie en Brian Eno denken, waarna het ingetogen Moonlight instrumentaal terugkeert.

De gehele film staat momenteel op YouTube, ga ik die deze kerstvakantie toch eens bekijken. Voor de muziek doneer ik vier sterren.

Inmiddels de film gezien, eentje in misdaadsfeer. Her en der zitten fragmenten met muziek van dit album van Jackson, soms zacht op de achtergrond, een enkele harder zoals tijdens een rit waarbij de autoradio aan staat. Daarnaast vooral filmmuziek van John Barry, bekend van onder andere James Bondfilms.

De film is geschikt voor hen die van slow cinema houden, zeker in het eerste deel.

Dit is verdorie echt een erg sterke plaat! Altijd zalig om dergelijke ietwat verborgen krenten uit de pap te mogen vissen...