Wovenhand - Refractory Obdurate (2014)

Nog steeds blijven gelukkig de invloeden van 16 Horsepower hoorbaar bij Woven Hand.
Ondanks dat Woven Hand al jaren kwaliteitsalbums aflevert, blijf ik meer een liefhebber van het geweldige 16 Horsepower, al zijn ze live beide zeker de moeite waard.
Feit is wel dat David Eugene Edwards zijn sound blijft verbreden.
De country invloeden zijn steeds meer naar de achtergrond verdwenen, halverwege Corsicana Clip hoor ik een tornado welke ontaard in een zandstorm en ons weer eens alle hoeken van de wereld laat zien.
Terwijl je probeert om naar adem te happen, krijg je de volgende volle laag al in je gezicht.
Dit blijft natuurlijk een prachtige opener, en ik denk dat dit live best wel eens dezelfde demonische werking kan hebben als American Wheeze.
Refractory Obdurate ligt in het verlengde van The Laughing Stalk, harder en hierdoor misschien wel minder subtiel, maar zeker doeltreffend.
Het bijt meer, en laat diepere sporen achter, terwijl het geluid behoorlijk gangbaar klinkt.
Toen ik Woven Hand in Roepaen hoorde, speelden ze de nummers van The Threshing Floor al harder dan op het album, dus de koersverandering kwam voor mij niet onverwachts.
Nu ben ik blij dat ze al twee albums op deze lijn voort gaan, al ben ik bang dat David Eugene Edwards nu zijn definitieve vorm gevonden heeft en bij het volgende album op zoek gaat naar iets nieuws.
Voor mij zit hij nu op de juiste koers.

Na het uiteenvallen van 16 Horsepower en het verschijnen van hun laatste album in 2002 ging bandbrein David Eugene Edwards verder als Wovenhand. Inmiddels heeft dit project een respectabel oeuvre opgebouwd, waarbij sinds 2004 om de twee jaar een nieuwe studioplaat uitkwam. De werkwijze van Edwards bleek - met donkere folk-noir liedjes met zwartgallige teksten - altijd min of meer hetzelfde. Tot 2012. Met The Laughing Stalk klonk de getergerde Edwards bozer, feller en harder dan voorheen. Met zijn achtste studioplaat Refractory Obdurate wordt die lijn op indrukwekkende wijze doorgetrokken. In nummers als het flink raggende 'Field Of Hedon', het epische 'Hiss' en 'Good Shepherd' wijkt Edwards steeds meer van zijn roots af en speelt heftiger en meeslepender dan voorheen. De tokkelende folk van voorheen gaat anno 2014 gepaard met invloeden uit uiteenlopende genres als industrial, wave en metal. Dat werpt zijn vruchten af. Zeker in onheilspellende nummers als 'Corsicana Clip' en het fantastische 'The Refractory'. Nummers die ten alle tijden herkenbaar zijn als werk van Edwards maar ondertussen vol zitten met spanningen die regelmatig in een stevige bak herrie ontaarden. Niet zelden wordt er een aanval op de trommelvliezen gepleegd. Soms ijzingwekkend dan weer genadeloos hard. Dit komt wel binnen hoor. Refractory Obdurate is zware maar bijzonder indrukwekkende kost van Wovenhand 2.0.

Van: Daans Muziek Blog

Southern psychedelic plaat die onheilspellend en zelfs wat naargeestig klinkt.Ik hou hier wel van.Af en toe hoor je nog een vleugje 16 horsepower terug maar dit is een stuk steviger en soms is het zelfs raggen geblazen.Vooral in the Refractory en Field of Hedon stijgt Wovenhand tot grote hoogten.Ideaal album om het einde van de zomer mee in te luiden.