Wovenhand - Refractory Obdurate (2014)

Zeer benieuwd naar! Ook naar het concert in de AB Brussel.

Wovenhand heeft tot hier toe alleen maar (ijzer) sterke platen gemaakt.

Op de Facebook pagina van Wovenhand kan je "Hiss" en "The Refractory" beluisteren, klinkt weer erg heftig en hard.

Hij gaat inderdaad verder op de hardere weg die met The Laughing Stalk werd ingeslagen. Een weg die mij erg goed bevalt.

Gehele album te luisteren:
WH - Refractory Obdurate

Hard, heftig...

Wat ik er tot nu toe van hoor; ik ben hier ook erg blij mee. Het album lijkt nog heftiger dan het vorige en is bovendien minder verstikkend geproduceerd (hoewel ik wel groot fan was van die productie). De band wordt steeds minder roots en meer (psychedelische?) rock, maar doet dat wel op zo'n manier dat het overduidelijk Wovenhand blijft.

Verbaas me vooral over een nummer als Field of Hedon, dat er zo genadeloos hard in knalt. Kan snappen dat veel fans dat te ver vinden gaan eigenlijk haha.

De productie is inderdaad veel beter dan op The Laughing Stalk. Deze cd klinkt ook meer als een geheel.
Alhoewel ook hier weer 4 snoei harde nummers op staan (niet mijn ding) zijn de overige nummers van een herkenbaar, hoog Wovenhand niveau.
De banjo is weer nadrukkelijk aanwezig en al is het heftiger dan de begin periode van Wovenhand bevalt me dit prima.
Hoogtepunten "Obdurate Obscura", "Salome" en prijsnummer "The Refractury".

Nog steeds blijven gelukkig de invloeden van 16 Horsepower hoorbaar bij Woven Hand.
Ondanks dat Woven Hand al jaren kwaliteitsalbums aflevert, blijf ik meer een liefhebber van het geweldige 16 Horsepower, al zijn ze live beide zeker de moeite waard.
Feit is wel dat David Eugene Edwards zijn sound blijft verbreden.
De country invloeden zijn steeds meer naar de achtergrond verdwenen, halverwege Corsicana Clip hoor ik een tornado welke ontaard in een zandstorm en ons weer eens alle hoeken van de wereld laat zien.
Terwijl je probeert om naar adem te happen, krijg je de volgende volle laag al in je gezicht.
Dit blijft natuurlijk een prachtige opener, en ik denk dat dit live best wel eens dezelfde demonische werking kan hebben als American Wheeze.
Refractory Obdurate ligt in het verlengde van The Laughing Stalk, harder en hierdoor misschien wel minder subtiel, maar zeker doeltreffend.
Het bijt meer, en laat diepere sporen achter, terwijl het geluid behoorlijk gangbaar klinkt.
Toen ik Woven Hand in Roepaen hoorde, speelden ze de nummers van The Threshing Floor al harder dan op het album, dus de koersverandering kwam voor mij niet onverwachts.
Nu ben ik blij dat ze al twee albums op deze lijn voort gaan, al ben ik bang dat David Eugene Edwards nu zijn definitieve vorm gevonden heeft en bij het volgende album op zoek gaat naar iets nieuws.
Voor mij zit hij nu op de juiste koers.

Ik vind het juist wel mooi dat hij zijn 16HP roots van zich af probeert te schudden. Lijkt me als artiest vrij vervelend om qua sound steeds vergeleken te worden met je vorige band.

De laatste plaat van Lilium klonk ook totaal anders dan wat Humbert en Tola met 16HP maakten.

Na het uiteenvallen van 16 Horsepower en het verschijnen van hun laatste album in 2002 ging bandbrein David Eugene Edwards verder als Wovenhand. Inmiddels heeft dit project een respectabel oeuvre opgebouwd, waarbij sinds 2004 om de twee jaar een nieuwe studioplaat uitkwam. De werkwijze van Edwards bleek - met donkere folk-noir liedjes met zwartgallige teksten - altijd min of meer hetzelfde. Tot 2012. Met The Laughing Stalk klonk de getergerde Edwards bozer, feller en harder dan voorheen. Met zijn achtste studioplaat Refractory Obdurate wordt die lijn op indrukwekkende wijze doorgetrokken. In nummers als het flink raggende 'Field Of Hedon', het epische 'Hiss' en 'Good Shepherd' wijkt Edwards steeds meer van zijn roots af en speelt heftiger en meeslepender dan voorheen. De tokkelende folk van voorheen gaat anno 2014 gepaard met invloeden uit uiteenlopende genres als industrial, wave en metal. Dat werpt zijn vruchten af. Zeker in onheilspellende nummers als 'Corsicana Clip' en het fantastische 'The Refractory'. Nummers die ten alle tijden herkenbaar zijn als werk van Edwards maar ondertussen vol zitten met spanningen die regelmatig in een stevige bak herrie ontaarden. Niet zelden wordt er een aanval op de trommelvliezen gepleegd. Soms ijzingwekkend dan weer genadeloos hard. Dit komt wel binnen hoor. Refractory Obdurate is zware maar bijzonder indrukwekkende kost van Wovenhand 2.0.

Van: Daans Muziek Blog

Misschien een leuk feitje; De Europese release van dit album zit gewoon op Glitterhouse, maar de wereldwijde release gaat via Deathwish, een label dat normaal bekend staat door zijn metal releases van onder andere Converge en Deafheaven.

Prima album zit erg goed in elkaar en de zang van Edwards pakt heerlijk uit tussen het gitaar geweld. Groei album.

Prima plaat weer van Edwards en co. Het geluidsniveau wordt deze keer nog wat opgeschroeft en Wovenhand lijkt zich steeds meer richting de hard rock en metal-kant te begeven. Het is af en toe zelfs headbangen geblazen. Toch staan de nummers weer als een huis, hoewel Refractory Obdurate haar schoonheid pas na meerdere luisterbeurten prijs lijkt te geven. Een typische groeiplaat dus.

Zeer zeker een stevig album, het rockt en schuurt van alle kanten. Ook de duistere kant van Edwars komt weer naar boven, maakt het album ook weer zeer vertrouwd. Verlang toch wel een beetje terug naar de 16 paarden, heb dit album 3 sterren gegeven denk toch wel dat dit album bij mij nog wel zal groeien.

Geweldig album, fijn dat de gitaren weer overduidelijk aanwezig zijn. Volgend album mag wel weer een andere richting uit wat mij betreft. En de 16 paarden zullen wel niet meer terugkomen, volgens mij was DEE daar helemaal klaar mee. Helaas, want hoe goed Wovenhand ook is, 16 Horsepower blijft vooralsnog onovertroffen.

Zo, die trekt van leer op Refractory obdurate. Heel veel subtiliteit die de muziek van David Eugene Edwards kenmerkte door de jaren heen, is ingeruild voor een laag of wat gitaren van het elektrische soort. Daar is niets mis mee overigens, want het niveau van de songs op deze cd ligt erg hoog. Wat mij betreft een zeer geslaagde oefening.

Je kunt het hele verhaal lezen op de site van WoNo Magazine.

Wo.

Southern psychedelic plaat die onheilspellend en zelfs wat naargeestig klinkt.Ik hou hier wel van.Af en toe hoor je nog een vleugje 16 horsepower terug maar dit is een stuk steviger en soms is het zelfs raggen geblazen.Vooral in the Refractory en Field of Hedon stijgt Wovenhand tot grote hoogten.Ideaal album om het einde van de zomer mee in te luiden.

Wat een album! Lekker hard en het heeft me een aparte sfeer. Good Shepherd en Field Of Hedon springen er momenteel voor mij uit. Maar dat kan over een week weer anders zijn.

Zaterdag 17 december 2016 : 2.639.659 stemmen op Musicmeter - slechts 104 voor dit album
Het beste dat Edwards ooit gemaakt heeft. Wat een dreiging, onheil en beleving, zelden gehoord.
Dit blaast alles omver.

In 6 jaar tijd slechts 9 stemmen erbij. Tja, veel gebruikers missen veel.

Wat zijn Corsicana Clip en The Refractory toch mooi...

Jazeker, en de rest van het album wat mij betreft!

In 2011 speelde Wovenhand op Roadburn, het festival voor extremere metalstijlen. Een verrassende keuze van de organisatie, aangezien David Eugene Edwards met zijn groep en voordien met Sixteen Horsepower in de hoek van folk en country zat, zij het steevast met een zeer eigenzinnige invulling. Daarbij was de invloed van stevige postpunk opvallend.
Met het debuut van Wovenhand keerde Edwards terug naar akoestische instrumenten, om net als bij Sixteen Horsepower op de navolgende albums geleidelijk luider en elektrischer te worden. Stijlbenamingen als Gothic Americana en Southern gothic duiken op.
In 2014 zag ik de groep in het Paard in Den Haag. De muziek was overhard, een geluidsmuur zoals ik niet eerder bij Edwards meemaakte. Alhoewel ik gewend ben aan harde gitaren, verdwenen de liedjes in de geluidsbrij.

Onlangs heb ik dan toch Refractory Obdurate aangeschaft, nadat de voorgangers goed smaakten. De woorden in de titel betekent respectievelijk iets als 'onmogelijk te beïnvloeden' en 'zeer koppig'. Woorden die hardheid uitstralen, met de hoes als contrast: te zien is een patchwork, waar oude lappen een tweede leven krijgen.
Enerzijds hard en anderzijds oog voor het kwetsbare. Om de hoes is een grijs karton geschoven, dat je eraf moet schuiven om het album open te kunnen klappen. Liedteksten staan aan de binnenzijde. In de linkerzijde van het klaphoesje een kaartje met op de ene kant kunst in de stijl van de oorspronkelijke Amerikanen en op de andere een Europees-Middeleeuwse afbeelding van de wederkomst van Christus, naar Wovenhand toe getrokken. In de rechterzijde zat de cd, die nu luid vanuit mijn speler klinkt.

Net als voorganger The Laughing Stalk live in de studio opgenomen, klinken hier - anders dan in het Paard - wel degelijk nuances. De hoes vermeldt niet welke instrumenten Edwards (op de hoes als dee aangeduid) speelt, maar regelmatig duikt een mandoline op. Live in de studio opgenomen met vaste drummer Ordy Garrison, bassist Neil Keener en gitarist Chuck French; de laatste stond overigens afgelopen op het podium in Paradiso bij Sixteen Horsepower.

Eigenlijk verschilt de muziek op Refractory Obdurate niet zoveel van die van het concert. Een akoestische basis wordt met een dikke laag postpunkgitaren overgoten, zoals in opener Corsicana Clip gebeurt met mandoline. Spoedig volgt Edwards' kenmerkende zang en op twee derde is daar een muzikale climax.
Als een profeet is Edwards overdonderd door hetgeen hij proeft van de Eeuwige: "High above the praises of the people, unapproachable light". Tegelijkertijd is het zoeken in zijn teksten die poëtisch zijn maar niet per se een duidelijk verhaal bevatten. Zoals in Masonitic Youth: "This darkness does not want me, it refuses to hold me". Kort voor het slot krijgt het een luide versnelling.

The Refractory en Obdurate Obscura zijn de twee titelnummers. In Good Shepherd, Salome en King David zijn de Bijbelse verwijzingen extra prominent, zoals de messiaanse verwijzing in de opening van de eerste van dit drietal: "From the house of bread and battle, come the raising of the dead".
Muziek om je in onder te dompelen. Soms met verrassende riffs, te weten in Good Shepherd en Field of Hedon, dat een grommend Lemmy-basintro heeft. Hiss biedt hoopvolle verwachting op het oordeel én tempowisselingen, met extra effect op Edwards' stem. Slotlied El-Bow is het enige nummer dat door de vier groepsleden gezamenlijk werd geschreven,

Alvorens ik doorga naar opvolger Star Treatment is daar een album waar David Eugene Edwards te gast was: het eveneens in 2014 verschenen Where Neon Goes to Die van Magnus, het muzikale kind van Tom Barman van Deus met CJ Bolland.