Tori Amos - Unrepentant Geraldines (2014)

Een nieuwe Tori en dan ontdaan van de wat zware klassieke invloeden, ook mooi maar een wat luchtiger Tori is iets waar ik toch wel aan toe was en zie...... single Trouble's Lament geeft de richting al aan: frisser en fruitiger dan we de laatste tijd gewend zijn.

America is gelijk al een opener om verliefd op te worden en de piano ballade Wild Way klinkt zo mooi maar het 'I hate you' is niet van de lucht.
Weatherman gaat absoluut terug naar de old days van het debuut. Moeilijk om het allemaal met elkaar te vergelijken natuurlijk want het is geen 1992 meer waar Little Earthquakes echt een soort aardbeving veroorzaakte in mijn muzikale landschap maar het ademt toch wel die sfeer.

Lastiger vind ik 16 Shades of Blue waar ze wat meer het experiment opzoekt zoals ze dat deed op b.v. From the Choirgirl Hotel of To Venus and Back, albums waar ik zelf altijd wat meer moeite mee had.

Maids of Elfen-mere heeft dan wat weg van Midwinter Graces (sorry niet-liefhebbers maar ik vind dat dus wel een leuk album) en Giant's Rolling Pin kan zo terecht op Boys for Pele en het schitterende Selkie had op Under the Pink gekund.

En zo staan er meer van die typische Tori piano nummers op. Ze stapt af van de grote orkestrale nummers die behoorlijk klassiek getint waren en ze keert terug naar de nummers waar de piano centraal staat en het krachtige liedje weer de kern vormt.
Enige nadeel is nog steeds het feit dat Tori het niet aandurft om wat van haar baby's te dumpen om daarmee een korter en krachtiger album te presenteren. Het is nu onder het uur gebleven maar had er nog een stuk of 3 geschrapt en het was perfecter.

Hoe dan ook is het fijn te horen dat Tori naar het verleden kijkt en wat kiest uit haar back-catalogus en daar wederom een tijdloos tintje aan mee weet te geven.
Of dit een klassieker gaat worden is nu natuurlijk niet te zeggen en ik denk ook niet dat we daar op moeten wachten. Tori heeft zich al bewezen en zal nooit meer op dezelfde verpletterende manier een album aan ons kunnen presenteren, kritisch als we zijn.
In dat geval zit er maar 1 ding op en dat is gewoon mooie liedjes geven waar de echte Tori liefhebbers van kunnen genieten en dat gebeurt op Unrepentant Geraldines wel denk ik.

Het zou zomaar kunnen dat afhakers bij dit album weer kunnen aanhaken. Benieuwd of dat gaat gebeuren

Het titelnummer "zwak"? Ik lees via FB juist lovende reacties op dat nummer en ook ik vind het een geweldig nummer. Even lekker wat anders, behoorlijk jaren 80 als je het mij vraagt.
Maar het album zit sowieso vol verrassingen, op de old skool tracks die zo op LE of UTP hadden kunnen staan, of van die prachtige non-album tracks die ze op maxi-singles uitbracht gedurende haar eerste drie albums, omdat ze niet op de albums 'pasten' qua geluid, maar hier dus wel. Een nummer als Selkie is zo'n prachtig voorbeeld. Of het schitterende Weatherman wat soms wat weg heeft van Cooling, een nummer dat grote kans heeft om een nieuwe live-favoriet te gaan worden in de komende jaren.

Het mooie aan dit album zijn de relatief vele luisterliedjes die veel meer diepgang blijken te hebben dan je op het eerste gehoor zou denken. En ook refereren een aantal songs opzettelijk naar andere albums uit het oeuvre van Tori. Oysters doet mij bijv. denken aan de tijd van Scarlet's Hidden Treasures. En Rose Dover is deels BFP en deels ADP.
Maar bovenal zijn het allemaal erg fijne luisterliedjes zonder de handicap dat ze op de radio moeten komen, waar alle schapen naar luisteren die geen eigen smaak of voorkeur hebben.

Daar waar recensenten bij elk nieuw album van Pearl Jam het weer gaan hebben over [i]Ten[/], daar moeten recensenten altijd weer de vergelijking maken met LE en UTP en bij voorkeur legt elk nieuw album van Tori het (onterecht) af tegen deze vroege jaren 90 albums. Ja, het was een geweldig tijdperk met vele, vele geweldige albums, maar vergeet haar betere albums BFP, FTCH en AATS niet. Drie fantastische albums die alledrie heel anders zijn, maar een stuk spannender en avontuurlijker dan haar twee "oefen"albums. En UG komt ongetwijfeld ook in dit rijtje klassiekers terecht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tori Amos - Unrepentant Geraldines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tori Amos werd vorig jaar 50 en is inmiddels 27 jaar actief in de muziekindustrie. Haar debuut met de band Y Kant Tori Read is iedereen (gelukkig) al lang weer vergeten, maar haar solodebuut Little Earthquakes uit 1992 heeft inmiddels de status van klassieker verworven en is een voorbeeld voor menige eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriter.

Na Little Earthquakes maakte Tori Amos in 1994 het minstens even goede Under The Pink, maar sindsdien zijn haar platen wat wisselvalliger, al vind ik ze persoonlijk voor het merendeel de moeite waard.

De afgelopen jaren heeft Tori Amos wat atypische platen gemaakt, waarop de Amerikaanse met name flirtte met klassieke muziek. Vooral Night Of Hunters uit 2011 vond ik redelijk geslaagd, maar als ik heel eerlijk ben is de plaat de afgelopen drie jaar de kast niet meer uit geweest. Twee jaar na de samen met het Metropole orkest opgenomen live-plaat Gold Dust is Tori Amos eindelijk terug met een plaat die weer in het hokje pop past.

Op Unrepentant Geraldines (ik probeer de titel al een tijdje te onthouden maar dat lukt maar niet) staat de piano van Tori Amos weer centraal en maakt ze weer muziek die in het verlengde ligt van haar eerste platen; platen die destijds overigens werden omschreven als een mix van Joni Mitchell en Kate Bush.

Unrepentant Geraldines bevat een flink aantal tracks die met een beetje fantasie ook op Little Earthquakes hadden kunnen staan, maar bevat ook tracks waarin de experimenteerdrift die sterk aan Kate Bush herinnert centraal staat.

Persoonlijk hoor ik Tori Amos het liefst in meeslepende piano ballads met aardedonkere pianoklanken (alleen Fiona Apple speelt nog zwaarder en donkerder) en emotievolle vocalen, al zorgen de wat afwijkende songs met vaak verrassende instrumentale accenten voor de broodnodige variatie en dynamiek. Dat haar dochter weer een nummer meezingt is inmiddels vrijwel standaard, maar ook deze klinkt overtuigender dan in het verleden.

Tori Amos staat zeker niet bekend om mooie cover art en de cover van Unrepentant Geraldines (als ik goed geteld heb al weer haar veertiende studioplaat) is misschien wel de lelijkste van allemaal, maar in muzikaal opzicht ben ik toch aangenaam verrast door deze nieuwe Tori Amos plaat. De afgelopen jaren zag het er niet naar uit dat Amos terug zou keren naar de stijl en naar het niveau van haar vroege werk, maar op haar nieuwe plaat doet ze allebei.

Tori Amos maakt nog altijd muziek waar niet iedereen even goed tegen kan, maar fans van het eerste uur of fans van weleer zullen Unrepentant Geraldines vrij makkelijk omarmen en uiteindelijk snel koesteren. Als ik in mijn geheugen graaf moet ik heel ver terug om een Tori Amos plaat van het niveau van Unrepentant Geraldines te vinden, misschien zelfs wel tot Under The Pink. Tori Amos is zoals gezegd de 50 inmiddels gepasseerd, maar slaat haar jonge soortgenoten nog altijd om de oren met muziek die net wat intenser en avontuurlijker is. Een plaat om heel erg blij mee te zijn al met al. Erwin Zijleman