The Robert Cray Band - Bad Influence (1983)

Toch een beetje het urgentste werk van Robert Cray. Nadien zou hij toch wat verglijden in grootwarenhuis- of salonblues, hoe je het ook wil noemen, in elk geval wat gladder en gepolijster werk.
Ik verkies hem zoals hij hier klinkt; wat rauwer en indringender;
**** (4)

Bad influence is echt een heerlijk nummer die Eric Clapton later zou coveren voor zijn album August

Goed album

De eerste en de meest 'pure' bluesplaat van Robert Cray 'ver' voordat hij ontdekt werd door het grote publiek en zijn muziek meer de popkant opzocht. Aanrader.

Niet zn eerste, maar hier heeft Cray wel meer zn eigen sound.
Lekker album.
Deze en False Accusations vind ik persoonlijk de beste Cray albums. Nog lekker met een been in de rauwe blues.

Perfecte blues/plaat, maar niet de meest pure bluesplaat van Cray. Dat was Who's been talking. Maar zeker een plaat waarin hij een unieke sound ontwikkeld met Bad influence als hoogtepunt. Altijd een van mijn favoriete nummers ooit gebleven Phone Booth swingt ook de pan uit, the Grinder is een echt blues nummer. De rest is te upbeat voor echte blues, maar hoe cares.

Ja , Who's been talking is Cray's eerste werkstuk en ligt het dichtst bij de pure blues. Bad Influence is de eerste Cray plaat waarmee ik kennismaakte. Samen met False Accusations m.i. zijn sterkste werk.
Zoals EvansHewson ( wat was dat voor iemand?) memoreert : nadien werd het allemaal gepolijster . Hij bereikte daarmee wel een veel groter publiek - het is hem gegund- maar ik haakte af.

Ik ook George, al vond ik persoonlijk Strong Persuader dus wel een sterk album. Zoals hij het nummer smoking gun opbouwt, vind ik echt geweldig. Geen blues, wel kwaliteit. Met dont be afraid of the dark heeft hij echt crap gemaakt en heeft ook het grote publiek afscheid genomen vrees ik...Zonde.

Als je ziet dat zo'n man nummers als Bad Influence en I've slipped her mind, maar ook Phone Booth, kan maken...Kan me bijna niet voorstellen dat de inspiratie daarna gewoon op is. Aan de andere kant, bij de meeste artiesten is het soms gewoon op.

@Grashoppert , ik kan me weer volledig in jouw verhaal vinden.
Strong Persuader , is in zijn soort zeker een sterk album. Het verkocht bovendien aanzienlijk beter dan zijn voorgangers. Sterker : Persuader bezorgde
Cray zijn grote doorbraak. Toen heb ik het album met redelijk plezier gedraaid. Op de achtergrond. Echt raken deed het album mij namelijk niet.
Cray maakte een knieval voor de commercie en de druk van zijn platenmaatschappij. Zoals het zo vaak talentvolle artiesten vergaat. Ik neem het Robert niet kwalijk. Hij blijft een fantastische gitarist.

Deze is een stuk mooier dan Strong persuader. Die popkant spreekt me minder aan. Bad influence is een prima blues plaat en een aanwinst voor mijn collectie.

Robert Cray was toen nog niet zo bekend en bracht die tijd nog vrij pure blues al dan niet vermengd met Stax-soul en net als de andere users verkies ik dit album boven zijn gladdere werk waarmee hij succesvol werd. In de jaren '90 keerde hij (baserend op een compilatie van hem) geleidelijk weer terug naar de pure en rauwere blues maar daarmee nam zijn succes terug af.
Zijn zang en zijn gitaarspel zijn fenomenaal (dat verdween niet op zijn latere albums) maar de songs spreken hier - mede door het pure en ongedwongen karakter - mij het meeste aan.

Persoonlijk hoor ik het verschil niet zo tussen dit album en bijvoorbeeld Strong persuader of Don't be afraid of the dark, dus die knieval voor de commercie ontgaat mij. Ik vind Bad influence ook niet echt rauwer dan het latere werk klinken, maar dat neemt niet weg dat dit een lekker album is met een prettige sound. Toch kan ik dit niet een echt heel goede plaat vinden, daarvoor zijn bijvoorbeeld The grinder en Got to make a comeback te nietszeggend, en bovendien is So many women, so little time echt een verschrikkelijk nummer met die laffe nepfunk en die stompzinnige tekst. Hoogtepunten zijn voor mij de eerste twee nummers (hoewel het titelnummer dan weer ontsierd wordt door een overbodige en flauwe sax) en Where do I go from here, en van de bonusnummers had de cover Share what you've got, keep what you need (een R&B-hit voor William Bell in 1966) naadloos op het album zelf gepast. Ik twijfel tussen 3 en 3½ sterren, maar uiteindelijk trekken de heerlijke sound, de altijd lekkere solo's en Cray's gloedvolle stem me toch over de streep.

Ik ben altijd wel een liefhebber geweest van Cray zijn stijl en zijn stemgeluid . Hij wist echt de soul in de blues te vermengen . Goede composities in een mooi open geluid .Een van mijn eerste cd's en nog in prima conditie. Vakwerk en zeker nog een keer of 10 per jaar in mijn speler . 4 sterren

Geniaal album, dat weliswaar even moet groeien. Eerdere vergelijkingen met Stax-soul zijn zeer terecht. Moest het titelnummer vijftien jaar eerder uitgebracht zijn had dat serieuze hintpotentie gehad in de soul hitlijsten.

Wie net zoals ik (en anderen) gefixeerd was op het stereotiepe gladde bluesgeluid van Cray moet deze plaat tóch eens een kans geven. Aanrader!