Arch Enemy - War Eternal (2014)

De nieuwe Arch Enemy met een nieuwe zangeres. Angela Gossow is vertrokken en de nieuwe plaat is al opgenomen met de nieuwe zangeres genaamd Alissa White Gluz.

De eerste videoclip is inmiddels te bekijken:
YouTube - ARCH ENEMY - War Eternal (OFFICIAL VIDEO)

Klinkt op zich wel lekker, maar moet toch even wennen aan dit nieuwe vrouwtje... Als je haar zo ziet dan verwacht je echt niet dat ze zo kan brullen. Ben benieuwd naar de gehele plaat

Een nieuwe zangeres, Alissa White-Gluz, die me beter bevalt dan Angela Gossow, nu de manager van de band. White-Gluz, voorheen oa bekend van The Agonist, heeft meer bereik en power en sowieso een betere stem. Jammer dat het songmateriaal soms wat aan de luie kant is, waardoor het album net geen knaller is geworden. Halverwege de plaat halen een paar vrij nietszeggende songs (zoals het Accept-achtige You Will Know My Name) het niveau danig naar beneden. Verder blijft het natuurlijk wel weer smullen van het spetterende gitaarwerk en een flinke reeks fijne krakers.

War Eternal is een degelijke Arch Enemy-plaat die niets nieuws laat horen wat ik al niet eerder heb gehoord van de band. Alhoewel, nieuw op deze plaat zijn gitarist Nick Cordle, die in 2012 Christopher Amott verving én natuurlijk nieuwe grom- en screambabe Alissa White-Gluz, die Angela Gossow niet doet vergeten, maar wel zeer verdienstelijk vervangt. Ze lijkt op het eerste gehoor enigszins in het verlengde van Angela te klinken, alleen dan wat minder lomp en gruizig, maar haar verder krachtige stemgeluid past wel prima binnen de sound van de band. Daarnaast is deze stoere duivelin met het blauwe haar ook nog eens een heel erg prettige verschijning voor het oog. Overigens heeft Angela zelf Alissa als haar vervangster aangewezen, nadat zij na grondig overwegen het besluit nam om zich als zangeres terug te trekken om de verantwoordelijkheid als manager van de band op zich te nemen.

De veranderingen binnen de band hebben aan de ene kant gezorgd voor een frisse en lekkere plaat, maar is aan de andere kant nergens verrassend en niet per se beter dan de voorgangers. Er staan absoluut erg toffe knallers op, maar ook zeker een aantal vullers.
Het gitaarwerk is zoals altijd natuurlijk weer van een akelig hoog niveau. Wat dat betreft is niet te merken dat er nu een andere gitarist meedoet, aangezien Nick al net zo goed is als Michael's broertje, die de band overigens alweer voor de tweede keer verlaten heeft.

War Eternal is verder gewoon oerdegelijke metal van een band die nog jaren mee kan. En ook in de huidige bezetting met mevrouw White-Gluz, heeft de band reeds bewezen dat ze aan populariteit zeker niet ingeboet hebben.

Opnieuw een goed en degelijk album van Arch enemy.Toch knap dat de band ondanks alle bezettingswisselingen door de jaren heen zo sterk voor de dag blijft komen.Songmateriaal op War eternal is weer dik in orde met Avalanche,As the pages turn en het titelnummer op het eerste gehoor als (lichte) uitschieters maar de rest doet daar dus nauwelijks voor onder.Ook de nieuwe zangers voldoet prima.Dit is (melodieuze death) metal zoals ik 'em graag hoor.

De aandacht voor Arch Enemy hier lijkt bij iedere nieuwe worp wat af te nemen. Ik kan me ook wel voorstellen dat je op een gegeven moment niks nieuws meer verwacht. De band zit erg degelijk in een eigen aangemeten keurslijf. De nieuwe frontvrouw kan daar verandering in brengen maar zo op het eerste gehoor past ook zij zich aan aan de uitgestippelde weg van Dean Signature gitarist Michael Ammot en dat doet ze prima. Het album klinkt toch wel wat frisser doordat ze wat meer melodie legt in de uitgebraakte teksten maar verwacht geen koerswijziging als in cleane zangpartijen
Aldus, War Eternal staat voor fantastisch gitaarwerk in uptempo thrashy powermetal met een vleugje orchestratie zo her en der (time is black !), vette productie en een stoer gruntwijf.
4 pegels, nog steeds.

Het refrein van No more Regrets lijkt wel wat afgekeken van die gitaarriedel in Nothing is Everything van Death, merkte ik op toen ik de laatste afspeelde en de zanglijn van de eerste begon te neuriën.

Arch Enemy blijft tot de top van de melodeath behoren. Deze vind ik wel net iets minder dan ik van ze gewend ben. Het niveau is iets minder constant, nummers als No More Regrets en On and On doen me niet zo gek veel. Maar de goede songs zijn meteen wel écht goed met als hoogtepunt You Will Know My Name (en Avalanche als goede tweede). Die combinatie van rauwe agressie en melodie, soms melancholiek, ongeëvenaard.