Miles Davis - Tutu (1986)

Deze plaat vind ik minder. Het gaat meer de lounge-achtige kant op. Dat merkte ik aan de drums die er nu in komen. In combinatie met Davis vind ik dit niet zo geslaagd. Ik hou meer van zijn traditionele platen.
De kaft daarentegen vind ik dan wel weer heel geslaagd.

De Cd start met het lome titelnummer en kan wat mij betreft al niet meer stuk. Mooie plaat. Goede nummers.
Wellicht dat sommigen zich laten afschrikken door de hoeveel electronica die te horen is (voor zover ik kan horen is er geen trommel echt), maar daar moet je wat betreft 'doorheen' luisteren. De nummers zijn er sterk. Zitten goed in elkaar.

Nicci, je hebt groot gelijk

Mooie plaat, geen klassieker, maar best te pruimen.

3.5

***1/2

Na een tijd luisteren begin je toch die plaat te appreciëren vind ik. De nummers begin je uit het hoofd te kennen en je begint je helemaal in te leven in de muziek. Nu durf ik mijn eerste mening wel herzien. Toffe plaat. Op deze plaat hoor ik een Davis die ik op geen enkele andere plaat kon horen. Misschien toch een kleine link naar Bitches Brew.

met bitches brew heeft het volgens mij weinig van doen: dat was 1 grote jamsessie die op de band is gezet. Tutu is een redelijk doordacht geheel. korte composities die van begin tot eind uitgewerkt zijn.

O, dat vind ik wel. De manier waarop met elektronische nieuwigheden licht geëxperimenteerd wordt vind ik een grote gelijkenis. Maar het is waar dat er met Bitches Brew eerder geimproviseerd werd.

Tsja het is maar hoe je het bekijkt. I.i.g. een elektronischere plaat van Miles. Staan een aantal sterke nummers op.
*****

Voor mijn persoonlijk is dit de laatse plaat van Miles Davis die nog echt goed is. De paar albums die hij hierna nog heeft gemaakt zijn stukken minder.
Niet dat alles voor 1986 heel goed was hij heeft ook zo zijn mindere periodes gehad maar over het algemeen gezien kan je wel stellen dat het na Tutu niet meer is geworden wat het ooit geweest is.

Ik vind Amandla en Aura ook nog vrij sterk.

Volgens mij staan er naast de trompet en de bas van Marcus Miller geen akoestische instrumenten op - of eigenlijk geen door mensen bespeelde instrumenten, de plaat is volgens mij door Miller op de computer in elkaar gezet. Wel behoorlijk netjes trouwens, electronisch maar wel jazzy. Miles blaast heel ingetogen.

Zo 'erg' is het niet, maar voor een belangrijk deel heb je gelijk.

Ik bedoelde niet dat het erg is, want het is een hele goeie plaat, maar het is goed om in het achterhoofd te houden. Om zulke jazz uit de computer te toveren, dat is een kunst op zich. Vanuit dat punt gezien vind ik het best een klassieker, want de meeste nummers zijn echt goed. Misschien alleen wat commercieel.

Dat had ik in de smiezen. Daarom stond 'erg' tussen aanhalingstekens. Ik denk dat er minder uit de computer komt dan je denkt. Ik vermoed dat vooral de percussie (en ook niet allemaal) midi gestuurd is.

Miles heeft vaker jazz gemixt met eigentijdse invloeden. Op zich is deze combinatie tussen eigthiesbeats, miller's funkende bas en de welbekende Davistrompetjes dan ook wel geslaagd. Toch klinkt dit album erg verouderd en zelfs een beetje cheesy op momenten. De composities zijn echter nooit slecht en portia en Tutu horen bij de betere Miles Davis nummers. Concluderend een zeer aangename middenmoter.

De sound is inmiddels inderdaad wel wat gedateerd. Toch is dit nog altijd een erg fijne plaat - dan weer sfeervol en relaxed, dan weer onweerstaanbaar funky (dwars door de starre eightiesklank heen). Mijn favoriet is Tomaas, dat door de meesterlijk getimede trompet en de duistere beat een fantastische spanning vasthoudt.

Dit is geen jazz meer maar meer en soort fusion en je zou het ook lounge of ambient kunnen noemen. Hoe dan ook wordt hier door Marcus Miller en Miles Davis een sfeervolle plaat gepresenteert met pakkende stukken. Marcus Miller legt hier met andere muzikanten een modern tapijtje neer waar Miles Davis zijn klanken mag neerstrooien, En dat doet hij op een prachtige herkenbare manier met zijn onnavolgbare partijen . (vrijwel alles met dat typische gedempte trompetsoundje). Verwacht je een Kind of blue achtige jazz dan valt het vast tegen. Deze plaat is echter een moderne plaat ;uit 86 meen ik met ook wat typische jarentachtigrandjes, die je gerust op een zwoele avond anno 2013 kunt opzetten..

Ik vind de eerste nummers nog wel lekker klinken. Grote stadsjunglemuziek. Verderop wordt het geluid steeds meer plastic disco, en is het echt Miles die de nummers nog overeind houdt.

Misschien niet de meest legendarisch plaat van Davis, maar ik vind de combinatie met Miller wel erg lekker.

Slecht is het zeker niet, maar de gefabriceerde muziek en sound staan mij enorm tegen, zeker in het achterhoofd hebbende wat voor een geweldig gevoelige en authentiek klinkende platen Miles Davids heeft gemaakt.

Wat een mooie hoes...de muziek is wel wat minder. Omdat ik het nummer 'Portia' had gehoord op een verzamelaar, en doordat ik dit nummer een uniek, eigen geluid vond hebben, wou ik absoluut dit album eens beluisteren. Heerlijke fijne pop-jazz onder die kitchy jaren '80 beats, dat sprak me wel aan. Ook de mysterieuze hoes intrigeerde mij erg.

Uitschieter en hoogtepunt voor mij is en blijft 'Portia'. Misschien komt dat wel doordat ik dit nummer het eerst kende. Ook afsluiter 'Full Nelson' is zeer fijn, funk met jazz invloeden, zeer aangenaam nummer. Het titelnummer is dat zeker ook. Vooral de lekkere funky basslijnen zijn een groot pluspunt op dit album, vind ik. De typische jaren '80 drums met z'n blikken geluid op 'Backyard Ritual' mag ik ook graag horen, en is daarmee mijn vierde favoriet op dit album.

Maar...als geheel gaat deze plaat me minder boeien en gaat hij na een tijdje zelfs vervelen. Deze LP kan ik dan ook niet meer geven dan drie sterren. Wel is dit een ambitieus project geworden met een uniek geluid en toch wel een dikke aanrader voor jazzliefhebbers die iets uniek zoeken in het genre. En misschien zullen liefhebbers van de betere jaren '80 pop dit ook wel wat vinden, en zich zo gaan verdiepen in de jazz, wie weet?

Een heerlijk relaxt album. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna niets van deze "toeteraar" (niet oneerbiedig bedoeld) ken, en dit album zal zeker niet de referentie zijn van wat hij gemiddeld gedaan heeft, maar het klinkt heerlijk. Het heeft weliswaar een nogal jaren 80 geluid (drummachine? keyboards), maar toch...relax & enjoy!

Voor mij is de jaren 80 periode van Miles Davis mijn favoriet. Ik ben niet zo'n klassieke jazz-liefhebber en ook de eindeloze jams van begin jaren 70 spreken me niet zo aan. Tutu is toch wel het hoogtepunt uit zijn laatste periode (al zijn de twee albums hiervoor en hierna ook uitstekend).

Miller's muziek is tot in de puntjes verzorgd en vormt de perfecte achtergrond voor Davis die in zeer goede vorm is en de ene melodie aan de andere rijgt. Klinkt het gedateerd? Ja. Is dat erg? Nee, absoluut niet. De muziek van de jaren 50 tot 70 van Davis klinkt ook gedateerd, oftewel ze zijn van die tijd en dat geldt ook voor het jaren 80 werk. Het is dus een kwestie van smaak of je het jaren 80 geluid een probleem vind of juist niet, maar het doet absoluut niet af aan de kwaliteit van composities en solo's. Het is te veel makkelijk om Miles laatste 10 jaar af te doen als slechter dan wat daarvoor gemaakt.

Het boek The Last Miles van George Cole is een uitstekende beschrijving van die periode die dit laatste decennium in de juiste waarde beschrijft (met al zijn sterke en zwakke kanten) en een aanrader voor iedereen die meer over deze periode wil weten.

Het is beslist: dit album heeft de mooiste hoes ooit. Verder wil ik ook wat terugkomen op mijn eerdere mening, dit is een ietwat vergeten parel van de jaren '80 en heb m'n stem dan ook verhoogd met 0,5*.

Tutu klinkt en voelt als die ene Miami Vice-aflevering waar Miles Davis aan meedeed.

Het is bewonderenswaardig om te horen hoe Davis de sound van de diverse decennia wist te koppelen aam zijn karakteristieke spel. Desondanks is Tutu geen favoriet van mij. Wel oke maar dat is het dan ook wel.

Dit album viel mij wat tegen. De elektronica is mij net teveel en de rol van Davis zelf iets te klein. Ik heb wel het idee dat Prince hiernaar heeft geluisterd voor zijn Madhouse project. Dat is wat funkier en minder klinisch, maar heeft dezelfde vibe.

Ik heb hier wel een zwak voor. Waarschijnlijk omdat ik puber was in de jaren 80. Dan is die drumsound nostalgisch leuk.

Niet echt mijn smaak, maar genietbaarder dan Davis' vorige twee platen. Op Tutu (genoemd naar de Zuid-Afrikaanse bisschop en niet naar het balletrokje) wordt elke pretentie om te klinken als een jazzband losgelaten, en domineren geprogrammeerde synths en drums, waarover een half-aanwezige Davis, als een soort godfather, soms een wijsje komt blazen.

Ex-bandlid Marcus Miller componeert de meeste muziek, zit achter de knoppen, en speelt een keur aan instrumenten. Het levert een coherente maar ook wel wat vlakke plaat op, die lekker wegluistert en verder weinig aandacht trekt, maar de momenten dat ik het voor elkaar krijg aandachtig te luisteren vallen bij vlagen wel interessante details op.