Miles Davis - Tutu (1986)

Wat een mooie hoes...de muziek is wel wat minder. Omdat ik het nummer 'Portia' had gehoord op een verzamelaar, en doordat ik dit nummer een uniek, eigen geluid vond hebben, wou ik absoluut dit album eens beluisteren. Heerlijke fijne pop-jazz onder die kitchy jaren '80 beats, dat sprak me wel aan. Ook de mysterieuze hoes intrigeerde mij erg.

Uitschieter en hoogtepunt voor mij is en blijft 'Portia'. Misschien komt dat wel doordat ik dit nummer het eerst kende. Ook afsluiter 'Full Nelson' is zeer fijn, funk met jazz invloeden, zeer aangenaam nummer. Het titelnummer is dat zeker ook. Vooral de lekkere funky basslijnen zijn een groot pluspunt op dit album, vind ik. De typische jaren '80 drums met z'n blikken geluid op 'Backyard Ritual' mag ik ook graag horen, en is daarmee mijn vierde favoriet op dit album.

Maar...als geheel gaat deze plaat me minder boeien en gaat hij na een tijdje zelfs vervelen. Deze LP kan ik dan ook niet meer geven dan drie sterren. Wel is dit een ambitieus project geworden met een uniek geluid en toch wel een dikke aanrader voor jazzliefhebbers die iets uniek zoeken in het genre. En misschien zullen liefhebbers van de betere jaren '80 pop dit ook wel wat vinden, en zich zo gaan verdiepen in de jazz, wie weet?

Niet echt mijn smaak, maar genietbaarder dan Davis' vorige twee platen. Op Tutu (genoemd naar de Zuid-Afrikaanse bisschop en niet naar het balletrokje) wordt elke pretentie om te klinken als een jazzband losgelaten, en domineren geprogrammeerde synths en drums, waarover een half-aanwezige Davis, als een soort godfather, soms een wijsje komt blazen.

Ex-bandlid Marcus Miller componeert de meeste muziek, zit achter de knoppen, en speelt een keur aan instrumenten. Het levert een coherente maar ook wel wat vlakke plaat op, die lekker wegluistert en verder weinig aandacht trekt, maar de momenten dat ik het voor elkaar krijg aandachtig te luisteren vallen bij vlagen wel interessante details op.