Cat Stevens - Tea for the Tillerman (1970)

Soms wel ok (opener bv) maar meer diepe dalen met Longer Boats en On the Road to Find Out als meest irritante voorbeelden. Ik trek zijn stem naarmate het album vordert ook steeds slechter, en zo'n lange plaat is het niet. Zoiets als Into White komt op mij over als een slaapliedje uit een Disneyfilm, zo tam en zoet. Ben blijven hangen om Father and Son nog te horen; die zou erg mooi moeten zijn maar ik ben z'n stem dan al zo zat dat ik ook hier niet meer van kan genieten. Gelukkig is de titeltrack snel afgelopen .

Eén van die zeldzame platen zonder één slecht of zelfs maar mínder nummer. Elf geweldige melodieën, smaakvol gearrangeerd, prachtig gezongen en met teksten die uitnodigen tot nadenken zonder dat ze opdringerig worden of een oplossing in een bepaalde richting aandragen, alsof de vragen in deze periode van Cat Stevens' leven nog belangrijker waren dan de antwoorden (en misschien was dat ook wel zo). Een perfecte plaat die tegelijkertijd intiem en toegankelijk is.
        Beluisterd via de geremasterde Deluxe-editie uit 2008, met op de tweede CD elf demo- en live-versies van tien van de elf nummers van het oorspronkelijke album, allemaal aardig en gevarieerd maar niet essentieel. Het fraai verzorgde boekje bevat terugblikken en commentaar van (inmiddels) Yusuf Islam, producer Paul Samwell-Smith en gitarist Alun Davies, plus alle teksten en de credits van de bonustracks. Een mooi verzorgde uitgave, waarbij het dan wel weer onbegrijpelijk is waarom het boekje nèt een paar millimeter te groot is, waardoor het na verloop van tijd enigszins "gekromd" uit het kartonnen hoesje komt, alsof het ooit waterschade heeft opgelopen.
        Grappig toeval: in datzelfde jaar 1970 verscheen er naast Father and son nóg een nummer over het generatieconflict waarin eveneens op het einde de twee generaties door elkaar heen zingen: Teach your children.