Ought - More Than Any Other Day (2014)

Het debuutalbum van Ought, More Than Any Other Day, is alweer een paar maanden uit. Maar we hadden deze nog niet gerecenseerd, en dat is toch zonde. More Than Any Other Day is namelijk een heerlijke catchy indie-post-punk plaat met knallende gitaarriffs! Ought is een nieuwe band uit Montreal, Canada, die al sinds 2011 aan de weg timmert en al een EP uitbracht.

More Than Any Other Day is in elkaar gezet met 9 nummers, die eigenlijk stuk voor stuk verschillend klinken. Zo hebben we het hele catchy The Weather Song; een bijna poppy nummer met een opzwepend en vrolijk ritme en de kortste speelduur van de hele plaat (4.37). Heerlijk zoals het nummer halverwege punky openbarst, en in tempo keihard toeneemt. Je kan hier niet stil blijven zitten, en het lijkt wel alsof we een herboren Pavement, of de swingende The Feelies horen. Hoe anders is het nummer dat hiervoor afgespeeld wordt: Habit. Een down-tempo nummer dat een paar keer onderbroken wordt ("There It Comes Again!") door een heerlijk refrein, met sfeervolle zang, keyboard en gitaar. Zo verrast de plaat telkens opnieuw. Een spannende rauwe attitude, af en toe zwoele intermezzo's, dan toch weer die felle gitaren. Ook op Clarity!, een stoer nummer, soms fluisterend en soms volstrekt uitbundig gezongen, horen we de kwaliteit van Ought. Maar de echte knallers zijn mijns inziens de opener en de afsluiter van het album. Opener My Pleasant Heart knalt er keihard in; heerlijke drums, hysterische zang en prikkelende melodie. En de afsluiter is Ought op hun meest psychedelisch; op Gemini horen we bijna een soort krautrock, met herhalende en hypnotiserende instrumentatie die langzaam wordt opgebouwd naar een album-climax (doet die denken aan Wilco's Misunderstood, of niet?). Zijn er dan ook minpunten? Jazeker. De plaat luistert goed weg, en is een punk-klassieker in spé. Maar voor een post-punk plaat zijn een aantal nummers toch wel wat te lang en weet het niet de hele speelduur te boeien. Ook horen we wel heel veel verschillende stijlen; het had deze punkplaat gesierd als het wellicht wat coherenter was geweest. En die stem van leadzanger Tim Beeler he, je moet er maar van houden. Ook ik vind die soms een beetje teveel van het goede.

More Than Any Other Day is nu al dé post-punk plaat van 2014. En wat een punk plaat hoort te doen, doet deze plaat zeker. Het rammelt, het beukt, het ontregelt je gehoor en het laat je mee-swingen op je stoel. Bij vlagen wellicht wat te langdradig, en té afwisselend, maar ze laten door al die afwisseling zeer duidelijk horen dat we ze de komende tijd uitvoerig in de gaten moeten houden!
Pat-sounds: Album Ought - More Than Any Other Day (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Eens in de zoveel tijd hoor je een nieuw geluid langskomen, maar zelden is er een cd van een nieuwkomer die mij zo heeft weggeblazen als deze knaller van Ought.

Ieder nummer is bovengemiddeld goed. Zanger Tim Beeler heeft daadwerkelijk iets te vertellen, de instrumentatie is rijk en heerlijk chaotisch, het schreeuwerige stemgeluid kruipt onder de huid en de liedstructuur wijkt op een unieke wijze net wat af van vergelijkbare bands binnen het genre.

Ought is wat mij betreft niet eens meer een belofte. Ze hebben een 5 sterren album afgeleverd en ik kan niet wachten tot ik getuigen mag zijn van het vuurwerk die ze ongetwijfeld zullen overbrengen op het podium.

Geniaal optreden in een uitpuilende EKKO! Mijn hoogtepunt van Le Guess Who? en misschien wel mijn hoogtepunt van concertjaar 2014.

Eerlijk en recht voor z'n raap. Dat mag ik wel. Zowel jouw reactie als deze muziek. Voor mij juist een van de leukere ontdekkingen tegen het einde van het jaar. Alleen wel lastig te beoordelen of dat Ought alsnog in mijn top 10 moet eindigen. Want met name het middenstuk met de nummers; 'Today, More Than Any Other Day', 'Habit' en 'The Weather Song' vind ik echt geweldig. Heerlijk stuiterend het jaar uit Dat de uitvoering muzikaal technisch niet briljant/ perfect is beluister ik uiteraard ook. De zang is op het randje. Maar (wat mij betreft) er niet overheen. Het past deze garage/ punk/ rockmuziek. Wat jij beschrijft als 'onvast gekrast' vind ik wel meevallen. Zou het eerder omschrijven als 'karakteristiek' en wat stoepkrijt schrijft 'tegen het irritante aan'. En 'onsamenhangend rommeltje' zoals Co Jackso al terecht omschreef als 'heerlijk chaotisch'. Ik kan dit wel waarderen op z'n tijd.

Albumopener een 'Pleasant Heart' is een tof nummer om mee in de stemming te komen. En dan de opbouw en dynamiek van 'Today, More Than Any Other Day'. De intro, het gesproken stukje en dan gaat het los; 1,2,3,4... En wat later, na de break;
Look into the eyes of the old man on the train and say
'Well everything is going to be ok'
Dadadadadada
Does the radio play
but it's ok because
Today More Than Any Other Day
I am the center of everything is play just for me
Everything is going to be ok

Tijdens de eerste keer luisteren naar 'Habit' was ik al weg van het nummer. Toen ik vervolgens (via MusicMatch) de tekst voorbij zag komen groeide het nummer nog wat meer. Geweldig hoe tekst en muziek samenkomen in dit nummer;
And I give in again.
( en dan die subtiele zucht )
And there it comes again.
My limitation.
en later:
I feel a habit forming.
A habit a habit a habit a habit a habit.
Well I feel a, I feel a habit a habit a habit a habit a ...

'The Weather Song' is bijna een reguliere popsong. Heerlijk up-tempo en vrolijk.
Tell me what the weather's like,
so I don't have to go outside,
and I'll shut up and spend a week inside my head.

'Around again' is zeer oké. Het lekker stevige 'Clarity' ook prima. De nummers 'Forgiveness' en 'Gemini' doen me vooralsnog niet zoveel. 'Gemini' is dan wel weer leuk als afsluiter met het meer psychedelische geluid. Al met al weet ik nog niet of het album in mijn eindlijst blijft staan, maar wel veel gedraaid de afgelopen dagen. Alleen al vanwege het knotsgekke middenstuk. Het staat momenteel nog op de 7e plek binnen mijn top 10. Misschien wat impulsief daar neergezet, maar ik vind het een erg tof album. Toch voelt het ergens niet geheel fear ten opzichte van andere 'kwalitatief betere' 2014 albums die ik dan toch 'degradeer'. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het debuutalbum van Royal Blood die ik momenteel ook nog in mijn top 10 heb staan. Royal Blood ligt enigszins in dezelfde lijn met dit debuut van Ought. Al neigt Royal Blood dan weer meer naar het werk van Jack White. Dus niet een directe tip voor jou DargorDT maar daarmee is de cirkel wel weer rond

n.b.
Grappig ook. Want ik had totaal niet verwacht dat ik bij dit album mijn herintreding zou doen op MuMe. Het leven zit vol mooie verrassingen

Hop, nummer 1 in mijn jaarlijst, na de eerste keer draaien zat ik met de wenkbrauwen gefronst, wat een rommelig album leek dit. Wel weer zo interessant dat hij nog een paar keer opgezet werd en dit was dus de ultieme groeibriljant en verrassing die 2014 nodig had (samen met Kishibashi). Als je van loepzuivere conservatoriumbands houdt: negeren dit album. Als je van passie, gerammel, echtheid en zelfspot houdt kan dit maar zo je ding zijn. In 1 van de comments hierboven staat "onsamenhangend rommeltje". Niet mee eens, je krijgt het alleen niet al te makkelijk kado. Rommelig? Misschien, onsamenhangend echt niet toch?