Casualties of Cool - Casualties of Cool (2014)

Misschien komt het omdat de muziek precies paste bij de sfeer van deze dag, maar ik vind dit echt een fantastisch album! Het is heerlijk rustgevende "lounge muziek" die het beste omschreven kan worden als blues/country met wat ambient/electronic invloeden. Vooral dit laatste lijkt aan de hand van meneer Townsend. De vocalen van Dorval sluiten mooi en haast naadloos aan op de muziek. Echt een album voor zij die even lekker willen ontspannen. Het luistert echt lekker weg en het sluit allemaal mooi op elkaar aan, waardoor er een fijn vloeiend geheel ontstaat waar je als luisteraar rustig door kan komen. Zalig!

De eerste keer dat ik het album hoorde was midden in de nacht, toen ik in een nogal melancholische bui was. Een betere timing kon ik me niet wensen. Bij de eerste luisterbeurt had Townsend me al te pakken. Verrassend, want dat gebeurt niet vaak. Lekkere ritmes, warm, rustig maar toch die typische Townsend-touch. Fijne melodieën, vooral op Moon en Ether. Een plaat waar ik de afgelopen week onbewust regelmatig naar heb terug gegrepen - Townsend mag dit wat mij betreft nog vaak blijven doen. (Desondanks kan ik dan ook weer niet wachten op het tweede Ziltoid-album, ginds aan het andere einde van 's mans muzikale spectrum.)

Allemachtig wat heb ik hier van genoten (en nog steeds). Afgelopen weken wat rondgereden in Midden-Europa en dit schijfje heeft daar echt een extra dimensie aan gegeven. Hoe flikt deze ondoorgrondelijke mafkees nou toch elke keer weer mijn lastig te vinden snaartje te raken? Ik snap er niets van.

Nou ja toch wel een beetje:

Cleane gitaar met een overkill aan reverb is wel aan mij besteed. En Dorval schopt deze plaat echt een kilometer de hoogte in. Wat een combinatie! Ik vond haar op Ki ook al echt een geweldige aanvulling, maar wat ze hier op bijv. "The Field" laat horen is echt bruut en subtiel tegelijk. Dat nummer, simpel van opzet, is zo mooi ingezongen dat zelfs Devin nederig een stapje terug doet met zijn solo.
Grappig genoeg hoor je hem in het laatste refrein wel weer zachtjes meezingen, details die wederom her en der te horen zijn.


De ogenschijnlijk lompe, voorheen idiote metal boer die dan weer zoiets meesterlijk subtiels uit zijn mouw schudt...

Ik buig.

Devin Townsend is zo'n beetje de Stephen King van de muziekwereld aan het worden. Net als King is Townsend zeer productief en heeft hij sporadisch een pseudoniem nodig om de markt niet te overspoelen met zijn werk. En, net als King, is hij bijzonder veelzijdig en doet hij feitelijk waar hij zin in heeft. Dit project is lastig in een hokje te plaatsen. Het is een ambient mix van folk, blues en country, voorzien van het altijd herkenbare Townsend-geluid, mooi vol en helder. Ik kan er wat minder mee dan met zijn meer heavy werk, maar toch heeft het wel wat. Zangeres Ché Aimee Dorva voegt een mooie zweverige dimensie toe aan de songs en bijna 2 1/2 uur lang is het prettig vertoeven in de dromerige wereld van meesterbrein meneer Townsend.