Genesis - Abacab (1981)

Onlangs ben ik in de gelukkige positie gevaren dat deze plaat ook in originele staat huize Casartelli binnengekomen is. Naast een aureool van legale goedheid krijg je daar nog een extra goody bij: het feit dat je eens op je gemak de credits bij alle tracks na kunt lezen. Welnu, bij zes van de negen nummers staan drie namen, terwijl de andere drie elk een solocompositie zijn: eentje van Tony Banks (Me And Sarah Jane), eentje van Phil Collins (Man On The Corner) en eentje van Mike Rutherford (Like It Or Not).

Eerstgenoemde is nog nipt het beste. MOTC (waarover ook vaak gezegd wordt dat het een typisch PC-solonummer is) kan er ook mee door, al heeft deze wel dat trekje wat veel PC-solonummers ook hebben: in het begin even leuk, maar dan te weinig ontwikkeling om er echt wat van te maken. LION blinkt uit in nietszeggendheid.

Van de andere nummers is Dodo/Lurker redelijk interessant te noemen. Het titelnummer is duidelijk het beste wat op de plaat staat, vooral door de laatste drie minuten die op de radio doorgaans weggedraaid worden.

Dat het album verder vooral uit middelmaat en rommel bestaat, is hier al uitentreuren besproken. Ik blijf wat moeite met die constatering hebben, aangezien de plaat in ontwikkelingsopzicht wel interessanter is dan de latere platen van dit drietal, maar ja, ontwikkeling is ook weer geen op zichzelf staande voldoende voorwaarde voor kwaliteit. De noviteiten zijn vaak zo ver doorgevoerd dat het geforceerd overkomt.

2*, waarbij verlaging een waarschijnlijker toekomstperspectief lijkt dan verhoging...

Ah, het laatst overgebleven albums met Collins op zang dat ik nog nooit had gehoord. Ik kende Abacab wel al van de verzamelaar die al een tijdje in mijn cd-kast staat (altijd een leuk nummer gevonden), maar voor de rest was het ook allemaal nog onbekend terrein.

Laat ik voorop stellen dat ik compleet begrijp dat mensen deze overgang niets vinden. No Reply At All vind ik ook een verschrikkelijke song om maar een voorbeeld te geven. Ik was dan ook bang dat het hele album zo zou klinken, maar dit blijkt gelukkig niet waar te zijn. Tegelijkertijd vind ik niet dat de band het prog-concept compleet heeft laten vallen. Keep It Dark heeft een vreemd ritme en experimentele keyboards die ik nog best spannend vind over komen. Het is geen symfo, maar alsnog geen standaard popmuziek. Dodo/Lurker vind ik een fantastische track zelfs in al zijn afwisselende ritmes en stijlen. Het reggae-achtige middenstuk is fantastisch. Collins' zang is hier eveneens weergaloos!

Who Dunnit? is me dan weer te experimenteel en te weinig echt lied. Man On The Corner lijkt inderdaad nog het meeste op een Phil Collins solonummer, al vind ik de zang en atmosfeer wel erg goed. Sowieso komt Collins vanaf de jaren '80 echt helemaal los als het aankomt op kracht en een eigen geluid. Like It Or Not vind ik dan weer net te standaard, terwijl Another Record als popsong dan weer geen probleem is.

Het scheelt waarschijnlijk dat ik eerst ben ingestapt bij de jaren '80-stijl, maar Abacab valt me alsnog behoorlijk mee. Genesis en Invisible Touch herinner ik me vooral als beter, maar ik kan er alsnog wel degelijk een flink aantal nummers uithalen waar ik totaal geen probleem mee heb. Zulke standaard popmuziek is dit echt niet en vooral de zang van Collins is erg goed.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Trespass
9. Duke
10. Abacab
11. From Genesis To Revelation

Ik moest hier nog wel even denken aan Queen's Hot Space. Maar waar ik op Hot Space heel veel plezier hoor, vind ik Abacab maar mak en veilig. De opener vind ik nog best goed. Ik vind het zelfs leuk hoe Genesis hier in het diepe (eighties pop pooltje) springt. Helaas gaat het daarna verder met het erbarmelijke No Reply At All. Wat je verder voorbij hoort komen op dit album is vooral wat simpel en saai. Who Dunnit mag dan wel experimenteel zijn, maar ik vind het een ongelooflijk irritant nummer. Ik heb eigenlijk niks tegen de jaren tachtig sound, maar de songs komen nog niet eens in de buurt van de klassiekers.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. From Genesis To Revelation
10. Duke
11. Abacab

Zeg niets over de plannen, Keep It Dark! Eerst Gabriel toen Hackett, en alleen Me and (echtgenote) Sarah Jane in de late 70 nog uit de weg ruimen.

Like it or Not, de Man on the Corner zat als Nursery Cryme in 1972 als een ware Lurker zat te wachten op zijn kans. Totdat de band plooibaar als een dode Dodo wacht op Another Record.

Whodunnit? Jarenlang hadden we No Reply at All! Maar dan zijn daar de mannen van Musicmeter met de oplossing Abacab(dabra)! Holy Mother of God!

Het is die Collins eindelijk de macht grijpt op dit album met 1 compositie van zijn hand, 6 composities van de hele groep en ook nog een elk van de twee andere bandleden.

Welk argument heb je daarvoor?


Dit album kan mij ook altijd wel smaken. Sowieso ben ik in Genesis gerold via Phil Collins, dus ik heb niet automatisch een afkeer van 1980+ Genesis albums. Wel ben ik inmiddels meer fan van de Peter Gabriel albums.

Dat gezegd hebbende... Ik vind dit album een kwaliteit in zichzelf heeft. Het lijkt natuurlijk niet op een "Selling England By The Pound", "A Trick Of The Tail" of zelfs "Duke". Maar het heeft een charme die ik mis op bijvoorbeeld het titelloze album dat twee jaar later verscheen. Er wordt hier flink geëxperimenteerd.

Zo vind ik Me and Sarah Jane een erg knap nummer, met verschillende 'movements': een rustig begin met een mooie opbouw, wat uiteindelijk uitloopt op een klein sympathiek melodieus toetsensolootje. Vervolgens een (toch wat oenig) reggae ritme en daarna een spacey middenstuk wat resulteert in een uitbarsting. Uiteindelijk eindigt het nummer waar het begint, met die dromerige toetsen en drummachine. In een iets ander arrangement had het misschien wel gepast op een "Wind & Wuthering". Probeer het er maar eens in te horen. Het is niet makkelijk, dat geef ik toe.

Dodo / Lurker vind ik ook fantastisch! Lekker stevig en afgewisseld met (weer) die reggae. Wat een gevarieerd en gedurfd nummer! Vooral het 'Lurker' gedeelte, met die gekke toetsensolo, is erg apart. Prachtig (explosief) einde ook weer. Ik vraag me altijd af hoe dit nummer geklonken zou hebben als het vandaag de dag door een band als Haken ofzo zou zijn gecomponeerd. Met iets zwaardere gitaren enzo. Dat zou ik best wel willen horen!

Naast bovenstaande nummers, vind ik het emotioneel gezongen Man on the Corner ook erg goed.
Abacab is ook wel leuk, maar gaat helaas net iets te lang door naar mijn smaak. Wel leuk hoe na zo'n toch wel zware start van het album het tweede nummer ineens zo vrolijk is.

Tja, en dan nog Who Dunnit?... Daar wil ik het niet over hebben.

Als je een hekel hebt aan reggae, drones en rare synths, dan is dit album misschien wel erg frustrerend. Ik vind het een geslaagd experiment. Hoewel ik het niet vaak luister, vind ik het toch wel weer leuk als ik het weer eens hoor. Het is bij lange na niet het beste album van Genesis, maar ik vind wel dat dit album boven de 3 sterren uit hoort te komen.

Helemaal mee eens! Ik vind het juist erg leuk hoe Genesis op dit album experimenteert met de keyboards, het fenomenale titelnummer is daar absoluut het beste voorbeeld van. Zeker een van de beste nummers van de band. Jammer eigenlijk dat die albumversie nooit in de Top 2000 heeft gestaan.

Niet het hele album is goed, No Reply At All en Who Dunnit? halen de beoordeling van dit album naar beneden. Maar 2,86 sterren voor dit album? Dat vind ik vrij laag. Gewoon een prima album zolang je het niet met het oudere werk vergelijkt.