Nou zeg, Head is mooi! Het begint ontzettend unheimisch en duister en dan breekt het nummer halverwege helemaal open. Ja, bijna als een zon die doorbreekt.
Lang niet zo kil als ik had verwacht (en misschien ook wel gehoopt), maar wel erg goed!
Het album staat op Spotify en ik heb het net voor de eerste keer geluisterd. In vergelijking met de rest lijkt Head ineens een heel toegankelijk nummer. Ik vind Plastics behoorlijk indrukwekkend. Hier moet ik maar eens goed voor gaan zitten.
Dit debuutalbum van Eaux is erg intrigerend. Dit is drie kwartier aan donkere en mysterieuze elektronica die de luisteraar écht weten mee te slepen. De synthesizers leggen talloze laagjes neer, waardoor er voortdurend meer te horen valt dan waar je oren en brein aandacht aan kunnen schenken.
Daarnaast is er ook nog de stem van zangeres Sian Ahern: Meestal onverstaanbaar, maar altijd sfeervol en melodieus. Haar stem wordt gebruikt als een instrument. De dromerige en warme klanken zijn een waardevolle aanvulling op de overwegend kille elektronica.
Het totaalgeluid heeft iets mechanisch, iets afstandelijks. Dat kan nogal onmenselijk overkomen en dat is misschien het enige nadeel aan dit album. Hoeveel sfeer de nummers ook bevatten, het is haast niet uit te drukken in emoties. Misschien moeten we dat ook wel helemaal niet willen. Juist die afstandelijkheid en kilheid van de muziek maken dit album zo bijzonder en zo indringend.
Plastics eist al je aandacht op, maar dat is het meer dan waard. Dit album bevat een continue spanning en weet de hele speelduur lang te boeien. Offer drie kwartier van je leven op voor dit album en je zult rijkelijk beloond worden.
Ik vraag me af of meer afwisseling iets positiefs is in het geval van Eaux. Juist de 'eentonigheid' van Plastics maakt dit album zo samenhangend en zo goed.
New Peaks ken ik al en dat nummer is de reden dat ik dit album ben gaan luisteren, dus ik zal die ep zeker eens gaan beluisteren.