Bovendien is de playlist ook bijgewerkt: Top 100 Sunderland on Spotify

Madrugeda en de poetertjesmuziek ??

het wordt spannend!! de top 10 is in zicht....

Zodadelijk volgen de volgende hete 5!

15. Eefje de Visser – Hartslag
Begin 2010 had Kink FM wekelijks op de zondag een interviewshow met een singer-songwriter. Ergens half april van dat jaar spitsten mijn oren zich weer eens bij diverse leuke nummers tijdens zo’n uitzending. Toen ik verder ging luisteren hoorde ik haar nog net zeggen dat ze een week later in Panama in Amsterdam op een klein festivalletje stond van singer-songwriters. Dus daar stond ik een week later tussen 30 andere mensen te kijken naar singer-songwriters van het allerbelabberdste niveau en het festival werd beëindigd met haar optreden; Eefje stak er met kop en schouders bovenuit qua kwaliteit en met haar loopstation. Ze speelde 4 a 5 nummers en de versie van Hartslag was geweldig. Ik kocht een democdtje voor 5 euro bij haar en sprak haar vaderlijk toe dat ze het wel zou redden.

Jammer toch dat dat soort oude filmpjes van het net verdwijnen. Ik had graag een versie met haar loopstation willen laten zien.

Gaaf om haar succes te volgen en ik moet zeggen dat ik de ontwikkeling in haar muziek erg kan waarderen. Ik kan haar ook erg waarderen als persoon en ga naar haar concerten in de buurt als ik kan. Zo ook het laatste concert wat ik van haar zag eind 2017, waar ze als dj haar eigen muziek mixte, om haar veelzijdigheid ook maar aan te tonen.

Haar 4e langspeler volgt binnenkort en ik kijk daar naar uit! Het concert in 2020 in Paradiso staat al in mijn agenda genoteerd. Haar laatste single Zwarte Zon klinkt iig weer prima!!

14. We Were Promised Jetpacks – Quiet Little Voices
Het concert waar ik Mazes zag, het festival van Fat Cat Records in 2011 in Paradiso, was voor mij in zijn geheel gericht op We Were Promised Jetpacks. Ik was helemaal verrukt van het nummer Quiet Little Voices en eigenlijk hun hele eerste album These Four Walls (2009) smaakt prima. Ik moet nog lichtelijk mijn excuses maken naar Adam Thompson; ik had hem die avond aangezien voor roadie toen hij het podium inrichtte, want ik had een type als hem niet verwacht als frontman van zo’n geweldige back herrie. Vooroordelen…

Wat een tempo, wat een energie, en wat een meezinger…. Rustige stukken, uitbraken… enfin, ik heb het eerder gezegd hierover; i like!

De albums daarna waren nog steeds prima maar uitschieters als dit nummer of It's Thunder And It's Lightning hoorde je nog maar weinig. Pear Tree van In the Pit of the Stomach (2011) is nog een topper op zijn gehele eigen wijze; geweldig hoe Adam bij de zang 5 stappen afstand doet van de mic en zijn zang zachter overkomt terwijl hij de longen uit zijn lijf zingt.. Daarna bouwt het nummer geweldig op naar een uitbraak.

Vorig jaar dropten zij hun 4e langspeler en op mijn reis door de USA zag ik dat zij mijn weg kruisten in Washington DC. In een interview vooraf las ik al wel dat ze wat ouder zijn geworden, sommigen al getrouwd zijn ondertussen en er zelfs vaderschap in zicht was…. Toen voelde ik het al een beetje aankomen want de stevigere nummers als Quiet Little Voices en Pear Tree werden niet meer live gespeeld bij dat optreden en bij volgende optredens, naar ik weet. Vlak erna speelden ze in Amsterdam, maar ik heb besloten niet weer te gaan. Of iemand anders moet daar zijn geweest en goed nieuws daarover hebben?! Want in oktober staan ze weer in de buurt en kan het maar zo weer zijn dat ik vooraan sta.

Edoch, een band om te blijven volgen en vaak zal ik Quiet Little Voices blijven luisteren.

13. INXS – Mystify
De enige band uit de vorige eeuw die ik nog regelmatig draai is INXS vanwege enige vorm van tijdloosheid. Ik draai dit al 30 jaar lang regelmatig zonder daar ook maar zwartwit beelden bij te vormen. Het begon met Kick (1987), X (1990) werd evenzo geweldig bevonden en Welcome to Wherever You Are (1992) is anders, maar zeker niet veel minder. Deze drieluik is onlosmakelijk aan elkaar verbonden voor mij waar ik hun oudere werk niet eens zo heel fantastisch vind.

Voor elk nummer van die albums valt wat te zeggen om deze hier nu af te spelen maar Mystify heeft altijd iets geweldigs gehad voor mij door het swingende intro. Bovendien heb ik wat mogen reizen in mijn leven en viel het mij op hoe geregeld je dit nummer in diverse uithoeken van de wereld uit luidsprekers van elk bedenkelijk niveau hoort schallen. Ook deze liefde hield op een onfortuinlijke manier op, maar in tegenstelling tot Queen of Nirvana, luister ik dit nog heel graag, zonder dat ik daarvoor een bepaalde mood hoef te hebben.

12. Alamo Race Track – The Open Sea
Verbaasd was ik toen ik na het horen van Black Cat John Brown hoorde, dat deze americanasound uit Nederland kwam. Een liefde was geboren en sindsdien heb ik Alamo Race Track in alle hoeken en gaten van Amsterdam e.o. bezocht; van de kelder in De Nieuwe Anita tot aan Lowlands en van een Radio 2-studio aan het Rembrandtplein tot aan theaters waar ze optraden als muzikanten in toneelstukken van Jakop Ahlbom (erg leuke stukken, btw). Dit album staat al jarenlang op 5 sterren en dat hebben ze niet meer kunnen evenaren met het vervolg Unicorn Loves Deer (2011). Het volgende album was nog okay, maar met Hawks (2015) sloegen ze wat mij betreft de plank flink mis. Sindsdien heb ik ook nog maar weinig van de band vernomen.

In 2012 heb ik ze nog zien optreden in De Kleine Komedie waar ze veel nieuw werk speelde dat nooit op album is verschenen. Erg jammer want dit lag heel erg in het verlengde van hun 2e en 3e album. Hoewel vele favorieten op Black Cat John Brown kies ik voor The Open Sea vanwege dat optreden in de Kleine Komedie; naast de 5-koppige band zongen oud bandleden als Djurre de Haan (Awkward I), Jelte van Andel en David Corel het refrein mee. Stuk voor stuk klinken deze 8 niet als Pavarotti, maar de samenzang kwam tot een geweldig mooi geluid. Toch hoop ik op een mooi comeback van hen, sooner or later.

11. Radiohead – Jigsaw Falling Into Place
In 2000 zat ik bij een maatje te hartenjagen, toen hij, bekend van hem als Radiohead liefhebber, OK Computer en The Bends opzette. Voor mij was Radiohead een band die ik nog moest ontdekken maar die avond werd het begin van een lange liefde, al ging die ook wel eens door diepe dalen. Toen mijn interesse die avond gewekt was keek ik uit naar de eerste release. Maar met Kid A en Amnesiac was op dat moment de teleurstelling groot. Later ben ik die albums uiteraard wel heel goed gaan waarderen.

Maar de liefde bloeide pas echt op toen ik in 2007 een appartement kocht in Amsterdam-West (de laatste onderhandelingen deed ik telefonisch op Camping 5 van Lowlands op de eerste dag van het festival), en 6 weken later bekend werd dat Radiohead in 2008 in het Westerpark op zou treden, op kruipafstand van mijn huis en liefdevol mijn voortuin genoemd. Met het geweldige In Rainbows (2007) als reden van de tour werd die avond in Westerpark een geweldige concert onder geweldige omstandigheden. De rode lucht van de onderzakkende zon maakte de avond compleet. Van dit album heb ik daarom een favoriet gekozen, al is dat niet makkelijk tussen al die topnummers, maar het nerveuze opjagende tempo van Jigsaw Falling Into Place vind ik geweldig. Helaas is dit album wel het laatste geweldige album dat ze hebben afgeleverd…

Jigsaw zéér waarschijnlijk ook in mijn top 100 te vinden.

Mooie beschrijvingen weer ?

OMG, de nummers 10 t/m 6 komen eraan!!!!!

Ik zit klaar

10. Midlake – Young Bride
Geweldig mooi nummer, ontdekt via de MuMeladder lang geleden. Het kwartje viel tijdens het zien van de clip (dat was dus nog voordat we met Spotify gingen werken in de ladder). Roscoe en Head Home waren mij al bekend maar o.a. de viool in Young Bride maakt dit nummer geweldig. Het album The Trials of Van Occupanther (2006) waar deze 3 nummers vanaf komen is in zijn geheel trouwens een geweldig album!

Ik ben ze kort na deze ontdekking gaan zien na het uitbrengen van Antiphon (2013). Helaas was toen net Tim Smith uit de band gestapt. Ze openden het concert in het Muziekgebouw aan het IJ, zoals gebruikelijk met Young Bride. In deze periode ben ik mijn muzieksmaak gaan verleggen naar bands met een folksound. Shields (2012) van Grizzly Bear is ook zo n album dat ik helemaal heb grijsgedraaid.

Ik zie nu dat het alweer 6 jaar stil is rond de band…

09. Pearl Jam – Just Breathe
Begin jaren ’90 brak Pearl Jam door en je vond het wat, of je vond het niet wat. Ik vond het wat zonder nu heel erg enthousiast ervan te worden, maar Alive was zeker een nummer wat ik geweldig vond. Ik heb Ten nu ruim 25 jaar in de kast staan en het is het beste album in bezit, wat ik zelden draai. Ik weet niet waarom, maar zal hem binnenkort nog eens een ererondje laten draaien.

Pearl Jam raakte ik kwijt na VS en pikte ik weer op bij het album Pearl Jam in 2006 op een gave manier: Geweldig was het nieuws toen ik in 2006 hoorde dat ze met een nieuw album zouden komen. Ik hoorde dit in mijn huurautootje op het noorder eiland van Nieuw Zeeland, waar ik een lange reis aan het afleggen was richting Tongariro. En zoals vaker versprong de radio elk uur op een andere zender. Geweldig was het dat ik juist dit nieuws helder mocht ontvangen en ondertussen moest de nieuwe single World Wide Suicide de strijd aangaan in een telefoonspelletje met een andere nieuwe release, om uit te maken welke de beste was. De strijd werd aangaan met… jawel, onze eigen Junkie XL met Today. Erg leuk om Junkie XL aan de andere kant van de wereld op de radio te mogen horen.

Afijn, sinds 2006 volg ik de band weer op de voet en heb ik menig concert gezien. Altijd geweldig omdat ze elke keer een andere set spelen en daarom zag ik ze in 2014 2 avonden achter elkaar (en een week later weer op Rock Werchter). Vorig jaar was het concert te snel uitverkocht in Amsterdam en besloot ik mijn traditie, gestart in 2017 door te zetten, om jaarlijks een concert in het buitenland te bezoeken. De concerten in Italie waren bij lange na nog niet uitverkocht en zo zag ik een ruim 3 uur durend concert van hen in het prachtige Olympisch Stadion van Rome. Geweldige ervaring!

Het is lastig om een favoriet aan te geven van Pearl Jam, maar Just Breathe is voor mij de link met het soloalbum van Eddie voor de film Into the Wild (2007). Geweldige film met geweldige songs, en Just Breathe had daartussen gepast en was wellicht ook wel bedoeld voor die film.

08. Eaux – New Peaks
Hoe zou het toch met Sian zijn?

Dat het zeker wel nut heeft om voorprogramma’s mee te pikken bij concerten is wel gebleken uit het feit dat ik al een keer van mijn sokkel geblazen ben door Broken Hands en in 2012 deed Eaux mij verbazen voordat Django Django in De Melkweg ging spelen. Lichte electronic met een mooie ijzige stem van Sian Ahern met een fijn hoog tempo. New Peaks komt van hun eerste EP i (2012), waarvan ook i en Snow erg fijn zijn.

In 2014 nadat hun debuut Plastics (2014) uitkwam, ben ik ze gaan opzoeken in Gouda in de So What! waar de kwaliteit van hun muziek niet echt mooi tot uiting kwam vergeleken met dat concert in De Melkweg. Na dat concert heb ik een tijdje met Sian staan praten en vraag ik me nog steeds af waarom ze me vroeg of ik de volgende ochtend ook op de kaasmarkt zou zijn?! Onhandig als ik ben met vrouwen vertelde ik haar dat ik uit Amsterdam kwam, wat blijkbaar meer indruk op haar maakte, want ze haalde de hele band erbij om te vertellen dat er een toeschouwer he-le-maal uit Amsterdam voor hun kwam.

Afijn, ik heb al hun werk bij hun gekocht en moet verdrietig constateren dat het erg stil is rond de band sinds het debuut. Ben Crook heeft nog wel mooie ambient muziek gemaakt. Vooral de EP's One en Two zijn prima. En ik zie net dat Sian nog heeft samengewerkt met haar oude bandgenoot van de Sian Alice Group, Rupert Clervaux.

Ik zal hun binnenkort eens benaderen via Facebook, want ik maak me echt zorgen. ?

07. Poni Hoax – There's Nothing Left for You Here
In 2005 werd Budapest gelanceerd en mijn aandacht was getrokken. Een heel fijn electronic nummertje gezongen door een dame. Veel meer deed ik niet met die info totdat er in 2010 een nieuw album verscheen van de band en ik voor het eerst kennis maakte met de geweldige stem van Nicolas Ker; Antibodies en The Paper Bride zijn geweldige nummers van het geweldige album Images of Sigrid (2008). De muziek smaakt naar iets van foute disco. Lekker dansbaar en de zang maakt het heel erg kenmerkend voor wat de band verder nog uitbrengt.

Want in 2013 brengen ze A State of War (2013) uit met naast deze topper geweldige nummers als Down on Serpent Street. Het album klinkt net iets anders dan Images of Sigrid en in 2015 volgde dan nog Tropical Suite (2017) wat een beetje doorging op het geluid van State of War.

Omdat ik ze nog nooit live had gezien en zij zelden een stap over de grens van Frankrijk zetten, besloot ik onlangs maar een vakantie te plannen in La France met een bezoekje aan een concert van hen… Maar hun facebooksite geeft in een bericht van 1,5 jaar geleden wel een erg cryptische omschrijving dat ze voor het laatst in hun favoriete club in Parijs hebben gespeeld. Maar of dat betekent dat ze ook definitief hun laatste concert hebben gespeeld, zijn ook de internationale muziekmedia niet over uit….

06. Placebo – Infra-Red
Placebo heb ik leren kennen via mijn schoonzusje in de tijd dat Meds (2006)uitkwam. Sindsdien hebben we al dan niet samen meerdere concerten van hen gezien. Kenmerkend voor het geluid van Placebo is uiteraard de stem van Brian Molko.

Ik ben hun oudere werk gaan waarderen en het is moeilijk echt een favoriet aan te duiden. Mijn voorkeuren gaan uit naar Pure Morning, Every You, Every Me, Special K. Special Needs en Song to Say Goodbye. Maar nogmaals, de rest zit hier heel dichtbij.

In 2016 startte hun tour ter viering van hun 20-jarig bestaan. Ik vond de prijs voor hun concert in de Ziggo vrij duur en besloot niet te gaan. Daar kreeg ik al snel spijt van na goede recensies en toen ik in 2017 een reisje naar Portugal had gepland, bleek Placebo in die periode in Porto en Lissabon te staan. Ik heb ze zien optreden in Coliseo dos Recreios in Lissabon wat een geweldig mooi oud theater is met 3 balkons, waarvan er 2 alleen maar loges zijn, zoals hier getoond. Dit werd een bijzonder gave avond waar ik goede herinneringen aan over heb gehouden. En hoewel Infra-Red niet het allerbeste nummer is heeft het wel een enorm fijn refreintje dat nog dagenlang naspookte in mijn hoofd tijdens mijn vakantie in het geweldig mooie Portugal.

Je gaat als een speer, Sunderland! Veel onbekend spul voor mij, maar de nummers die ik ken (Midlake !) zijn zeker goed. Benieuwd naar de top-5! Placebo knalt nu door mijn koptelefoon, lekker nummer zeg.

Blonde Redhead - 23 op één?

hmmm.... may be, may be.... ?

Meer suggesties? ?

Een gevoelige ballad van Phil Collins verwacht ik toch zeker nog.

Anna Calvi verwacht ik nog wel

Verrassende PJ keus.

Ik hoopte al stilletjes dat Eaux nog zou langskomen. Lang niet gehoord, deze New Peaks. Dromerig, bezwerend en toch met een lekker vlot tempo. En zo lekker gelaagd dat je nooit uitgeluisterd raakt.

Heel goed initiatief! Bedankt namens mij.

Iets met een ? en een ?

Beezzy? Owl Of The Moon?

Ook namens mij! We hebben het er vast ook al over gehad dat ik eveneens aanwezig was toen ze het voorprogramma van Django Django deden. Was een erg fijne band!

Ahaha, lol! Wat zitten jullie er flink naast zeg!!!!

De ontknoping volgt rap!

Woot woot!!

05. Anna Aaron – King of the Dogs
In hetzelfde programmaboekje als dat ik Dan Mangan leerde kennen, stond er een omschrijving van deze dame en ook haar heb ik opgezocht op Spotify. Ik werd spoorslags verliefd op de stem van deze Zwitserse en het wonder wilde dat zij spoedig in de kleine zaal van Paradiso in 2012 op zou treden.

Dit werd een memorabel concert omdat er maar een mannetje of 50 aanwezig waren en halverwege ook nog eens de helft wegliep omdat het concert in de hoofdzaal begon. Maar Anna deerde het niet en bezwerend ging zij helemaal op in haar eigen muziek. Gelukkig kon het de rest van de bezoekers goed bevallen en kreeg zij meer en meer applaus.

Zij speelde o.a. veel samen met Erik Truffaz Quartet en ik dacht ergens gelezen dat zij ook een relatie met hem heeft gehad. Hier een samenwerking met Eric Truffaz. King of the Dogs komt van haar debuutalbum Dogs in Spirit (2011) die helaas niet meer op Spotify te beluisteren is. Maar gelukkig wel haar geniale EP I'll Dry Your Tears Little Murderer (2009) met daarop een voorbode wat er zou gaan komen op haar debuutalbum. Nummers als Mary Ruth en A Song for Cheerups zijn 2 voorbeelden van geweldige nummers van dit minialbum. Ook Dogs of Spirit staat vol met geweldige nummers, die, zoals gezegd, dit geluid doorzet. Op youtube zijn daar nog van te vinden Sea Monsters en The Drainout [feat. Erik Truffaz], maar ook een mooie liveversie van Queen Of Sound.

Helaas werd het vervolg wat minder en heeft Cécile Meyer last gekregen van depressies voordat haar 3e langspeler begin dit jaar werd uitgebracht.

Uiteraard haar stem en de variatie in geluid van instrumentatie maakt haar eerste 2 worpen tot 2 geniale albums die ik zeer koester.

04. Interpol – Evil
Eigenlijk had ik mij een jaar geleden voorgenomen dat dit mijn nummer 1 zou worden, tot aan gisteravond, toen ik mij bedacht dat het toch meer terecht zou zijn om die positie over te laten aan een artiest waar ik alle albums van kan waarderen. Dit in tegenstelling tot Interpol waar ik maar een paar enkele nummers geweldig van vind.

Want Evil vind ik al jarenlang zo een enorm goed nummer! Het is haast alsof er 3 verschillende nummers in elkaar verweven zijn. De verschillende tempowisselingen en uiteraard het basloopje zijn lekker, maar wat voor mij echt er bovenuit steeks zijn de drums, het ritme, wat ik vaak probeer mee te tikken op de tafel maar al snel de weg kwijt raak. Als het intro al wordt ingezet met Rosemary, dan jump ik op mijn afstandsbediening om het volume een tandje op te hogen. Geweldig!

De band heb ik meerdere keren live gezien en naast Evil vind ik vooral nummers als Slow Hands en C'mere erg fijn. Dan zal het ook niet verbazen dat ik één van de weinige ben die Antics (2004) net iets lekkerder vind dan Turn on the Bright Lights (2002).

Een band die ik altijd met veel interesse blijf volgen!