Kansas - Audio-Visions (1980)

het symfonische geluid was aardig verdwenen, de viool lag aardig dik onder het stof maar voor AOR plaat toch een zeer aardige

Langzaam raakt Kansas over het hoogtepunt van hun carriere. Er staan nog steeds goede nummers op dit album, maar de symfo gaat langzaam naar de achtergrond, en er komen meer AOR invloeden in nde muziek. Toch nog een goed album. Op vinyl.

Met No One Together blikt de band nog even terug, maar het vizier is al gericht op een meer AOR koers. Hold On vind ik als ballad ook geslaagd. Hoewel het unieke geluid dus wat wordt losgelaten is deze nog best de moeite waard, maar zeker geen uitschieter.

Prima, stevige en lekker melodieuze hardrock van deze ex-symfonische rockers.
Het geluid van de band lijkt hier erg op Toto, Foreigner, Boston en meer van dat fijns.
Absoluut niks mis mee dus.

De openingstrack rockt lekker en Loner heeft wat metal-invloeden.

Laatste plaat in de originele en klassieke line-up.
Erg christelijk...

De dalende lijn zet zich inderdaad voort. Helaas! Ook Audio-Visions moet het doen zonder epics. Het geluid is een stuk (radio)vriendelijker geworden. Op Wikipedia lees ik dat Livgren in de tussentijd zich bekeerd had tot het christendom en zoals gewoonlijk wordt de muziek er dan niet spannender op. De scherpe kantjes zijn bijna allemaal weggeveild. Op Loner vind je ze nog. Soms zijn de nummers nog wel heel redelijk, zoals bij No Room For A Stranger, maar het raakt me nergens. Livgren zet je met Relentless nog even op het verkeerde been: een stevige riff en vervolgens een slap couplet. Dit album krijgt nog wel het voordeel van de twijfel.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions

No One Together is nog een verdienstelijke poging. Eentje die voor mij niet werkt, maar toch een nummer dat ervoor zorgt dat de landing in de jaren '80 iets zachter is.

Toch voelde die voor mij niet aan als een epic eigenlijk.

Voor mij begon het Kansas-avontuur lang geleden met deze verzamelaar (en het bleef daar ook lang bij). Lang voordat ik mezelf progliefhebber noemde cq. er enige kaas van gegeten had, voelde die verzamelaar toch als 8 tamelijk reguliere AOR-nummers en 2 vreemde lange nummers: Song for America en deze.

Op dit album ben ik onvoldoende titelvast om No One Together tegenover alle 9 andere nummers te plaatsen, maar ik blijf toch zitten met de indruk dat het hier ook wel een beetje een vreemde eend in de bijt is.

Nou, dat laatste klopt wel een beetje, in de zin dat er een mooi lang uitgespannen middenstuk op staat. Maar zoals RuudC al meldt: ondanks de lange speelduur is No one together geen epic. Het is gewoon een opgerekt nummer dat qua compactheid en melodie eigen best goed aansluit bij de overige nummers van deze plaat.

Want dit is per saldo het eerste album waar Kansas kiest voor een behoudender koers: melodieuze Amerikaans klinkende rock, die het in die jaren erg goed deed op de Amerikaanse radio. Ze wilden daarmee het succes dat met de vorige platen was opgebouwd, vasthouden, maar de band slaagde daar niet in. Enerzijds omdat de schare trouwe fans meer verknocht was aan het symfo-geluid (hoewel dat rond 1980 sterk uit de mode raakte door punk, new wave, disco en AOR) en anderzijds omdat de muziek kwalitatief niet hetzelfde peil haalde als de beste AOR-bands uit die tijd, zoals Journey.

Toch is het, afgezien van de knieval voor de commercie, geen slechte plaat. Relentless is een melodieuze, maar stevig rockende binnenkomer, en Hold on is - ondanks het nogal voorspelbare refrein - een aardige poging tot een commerciele rockballad die het op de radio best goed kon doen. Maar voor het overige is de oogst te mager, zeker voor Kansas-begrippen. Ik heb deze plaat redelijk vaak gedraaid, maar de meeste nummers blijven te weinig hangen. En het eigen karakter uit de muziek van Kansas - de vioolsound en de jazzy/proggy elementen - verdwijnen hier al behoorlijk uit beeld.

Terugluisterend vind ik Steve Walsh hier als zanger overigens nog wel prima in vorm klinken, maar het zou zijn laatste album worden tot zijn terugkeer medio jaren tachtig.

Toch beduidend beter dan ik had verwacht, maar op zich is dit ook niet gek zolang Steinhardt en Walsh nog steeds aanwezig zijn. Ik ben ook geen arena-rock/AOR-hater, dus mits goed uitgevoerd zul je mij ook niet horen protesteren. Het kenmerkende vioolspel en hun prachtige zang zorgen er in ieder geval voor dat de Kansas-sound niet compleet verloren is. Hold On vind ik eigenlijk best een mooie track zelfs. Ja, het is mierzoet, maar de uitvoering (Walsh' uithalen vooral) is helemaal in orde. Dit nummer zou in Nederland in al die toplijsten best wel eens wat meer aandacht mogen krijgen. Op een song als Curtain Of Iron hoor ik zelfs de jaren '70 sound met gemak terugkomen. Heerlijke gitaarsolo, vioolpartijen en toetsenriedeltjes.

Ehart's drumwerk is over de gehele linie trouwens ook een earcatcher. Heerlijke fills, het zorgt echt voor een energieke sound waar andere bands doods zouden klinken. Hij en Hope zijn een fundering waar menig band jaloers op mag zijn. No One Together heeft musicalaspiraties en klinkt gewoon erg tof in al zijn bombast. Geen proggeweld, maar alsnog wel erg toegankelijke symforock. Zo vind ik het album wonderbaarlijk genoeg nog beter dan zijn voorganger. Ik mis de sterke teksten van de eerdere albums, maar muzikaal kan ik er echt niets op aanmerken. Ik vrees nu wel voor de komende Walsh-loze albums...

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith

In het kader van een spoedcursus Kansas 1980-1983 heb ik Audio-Visions nu zes maal gedraaid en vind het eerst wel mooi geweest. Album kent met Hold On, Loner en Curtain of Iron een aantal zeer behoorlijke songs en ook No One Together voldoet goed. De rest bevat hier en daar wel leuke riffs en melodieën, maar Got to Rock On, Open Your Eyes en vooral Back Door springen er uit als beduidend minder en het album duurt me uiteindelijk te lang. Toch mogelijk iets beter dan Monolith en m.i. kan er gezegd worden dat de eerste mainstream-invloeden reeds op Leftoverture te bespeuren waren in What's on My Mind en dat de epics na dat album werden afgebouwd.

Ik had vroeger alles van Kansas maar deze niet. Deze was op één of andere manier nooit in mijn zichtsveld gekomen, terwijl ik wel Vinyl Confessions en Schemer Dreamer had.

Misschien had ik deze niet zo leuk gevonden als symfo-enthousiast, maar nu ik zachter ben geworden voor met name poprock/arenarock, en alles er gewoon mag zijn, zolang het gewoon lekker klinkt, valt mij op dat deze gewoon erg fijn is, al is Vinyl Confessions wel wat beter, vind ik.

Ik vind de gitaarpartijen erg goed, ook al zit er een fade-out in bijvoorbeeld Anything for You. Het drumwerk en de (samen-)zang is ook sterk.

Maar ligt het aan mij of klinkt de snaredrum wel erg prominent in de mix, vooral bij de roffels?

Vreemd toch. Rond 1980 hadden makers van progressieve/symfonische rock geen keus dan hun muziek te vereenvoudigen en hun nummers korter te laten duren. Was het de invloed van new wave? Van dalende verkoopcijfers? Van veranderende smaak? Van muziekformules die uitgeput raakten? Van muziekmanagers die dit opmerkten en vervolgens eenvoudiger muziek wensten te horen? Van de musici zelf die een nieuwe koers ambieerden, nadat ze hun kunstje te vaak hadden herhaald?

Audio-Visions is anders dan ik ‘m tussen mijn oren had zitten en ik hierboven lees. Nadat ik een tijdje veel adult oriented rock had gehoord, heb ik de voorbije drie weken dit album (op cd) vaak gedraaid. Dan valt op dat Kansas’ eerste album uit de jaren tachtig geen aor-plaat is en al helemaal niet van mindere kwaliteit.
De critici hebben desondanks een punt: geen lange composities en meer recht-door-zee. Wat gebeurde hier?

Het was de tweede Kansasplaat die ik begin jaren ’80 hoorde, na via Point of Know Return te zijn ingewijd in deze unieke muziek. Maar deze puber hoorde nog liever Saxon, Black Sabbath, Iron Maiden, Tygers of Pan Tang en het steeds hardere Thin Lizzy: muziek met gitaarmuren, het liefst op hoge snelheid met dubbele basdrums.
Toch zette ik drie nummers van Audio-Visions op cassette: Relentless van gitarist Kerry Livgren, plus twee nummers van zanger/toetsenist Steve Walsh: Got to Rock On en Loner lagen dicht genoeg bij mijn voorkeur voor Britse heavy metal. Loner is tot op de dag van vandaag met zijn stuwende dubbele basdrum het meest "metalen" lied dat de groep opnam. Twee jaar later zou ik ballade Hold On herontdekken via deze verzamelaar.

Wat viel me de voorbije weken op? Vooral dat het drumspel van Phil Ehart veel te complex en onrustig is voor aor. Wat dat betreft is hij wellicht zelfs een grondlegger voor het werk van progressieve (metal)drummers als Mike Portnoy. Rock en jazz worden door Ehart ingenieus verweven tot complexe patronen, veelal op hoge tempo’s met veel, héél veel noten. Enthousiast en briljant timmert hij om zich heen in de progressieve nummers Curtain of Iron (van Livgren), Don’t Open Your Eyes (geschreven door de band minus Steinhardt) en No One Together (Livgren).
Dan zijn er twee nummers die weliswaar rustiger zijn, maar waarin ingewikkelder passages zitten: Relentless en No Room for a Stranger, de laatste met een titel en intro als uit een detectiveserie, geschreven door gitarist Rich Williams met Walsh.
Als puber kon ik in tegenstelling tot nu niets met de twee popachtige songs: Anything for You van Walsh, dat in eerste instantie als een lied van pianoman Billy Joel klinkt en afsluiter Back Door, eveneens van Walsh. Een sterke ballade die ik vandaag continu heb lopen neuriën.

De veronderstelling dat de muziek minder complex werd omdat Livgren christen was geworden, is onlogisch. Het zijn immers niet zijn composities die “radiovriendelijk” zijn, maar die van Walsh.
Nee, de reden dat Kansas het eenvoudiger hield, is omdat gecompliceerde (symfo)rock oubollig was geworden. Alle andere grote namen (Genesis, Yes en Jethro Tull bijvoorbeeld) verruilden die stijl voor toegankelijker pop/rock met veelal meer ruimte voor de nieuwste generatie synthesizers. Daarbij zouden nieuwe prognamen als Saga, Marillion en IQ hun muziek compacter houden dan in de jaren ’70 de trend was.

Over de hoes deelt Phil Ehart op goldminemag.com een interessante observatie (even scrollen).
Op streaming vind ik het nooit fysiek verschenen livealbum Beyond the Illusion (The 1980 New York Broadcast), waarop naast ouder werk ook zeven nummers van Audio-Visions en solowerk van zowel Livgren als Walsh klinken: Mask of the Great Deceiver, waar Walsh de oorspronkelijke zangpartij van Ronnie James Dio overneemt en You Think You’ve Got It Made. Heerlijk concert!

Walsh verliet de groep in oktober 1981 vanwege Livgrens teksten voor het volgende album. Zijn nieuwe band Streets zou onvervalste aor spelen, waarbij “aardse” teksten klonken. Hapklare muziek, maar van niveau. De oorspronkelijke bezetting van Kansas zou nog één keer bij elkaar komen: in 2000 op Somewhere to Elsewhere.

Audio-Visions verdient mijns inziens herwaardering, ook bij de band zelf. In hun docu Miracles Out of Nowhere (2015) wordt het net als voorganger Monolith zelfs niet genoemd.
De plaat is wellicht verwarrend: van rechttoe rock via meezingbare pianonummers naar complexe progrock. Het label aor komt dan weliswaar het dichtst bij, maar is misleidend: zowel variatie als complexiteit zijn hier (nog) te groot. De nummers mogen gemiddeld korter zijn, ze getuigen van veel creativiteit. En je hebt zo meer composities op één album: heerlijk!
Het enige wat ik vandaag betreur, is de kleinere rol voor de viool van Robbie Steinhardt. Die had ik vaker willen horen, al zijn de dwarsfluit (?) in Anything for You en de digitale doedelzak in Back Door wel leuk als variatie!

Mooie uiteenzetting weer, RonaldjK. En herkenbaar voor mij. Na Point of know return en Leftoverture was dit mijn derde Kansas-album, en hoewel ik inzie dat de magie van de voorgaande platen een beetje verdwenen was, blijf ik dit toch een sterk album vinden.

De gestroomlijnder aanpak paste natuurlijk in het tijdsbeeld van 1980, waarin alle muziek korter en simpeler moest als je nog enige kans wilde maken op radio-airplay (lees: overleven met je bedrijf met tientallen personeelsleden, want dat was wat de meeste grotere rockbands inmiddels geworden waren).

Het is inderdaad geen all-out AOR-album, daarvoor zitten er met name in nummers als No one together nog teveel prog-invloeden. En je hebt gelijk: het is met name het drukke, technisch zeer vaardige drumwerk van Phil Ehart dat dit album boven de AOR-middelmaat doet uitstijgen. Ehart is een fantastische drummer, ik vind het altijd een beetje vreemd dat hij nooit voorkomt in lijstjes van 'beste drummers'. Waarschijnlijk is de beste man niet 'prolific' genoeg.

Intrigerende hoes ook, al vind ik 'm in tegenstelling tot enkele van de voorgaande albums niet per se mooi of iconisch. Maar het ziet er wel strak uit en sprak als tiener wel tot mijn verbeelding. Ook door de custom labels die Kansas sinds Point of know return had.
Dank voor die link naar de uitleg over de albumhoezen, die voor mij - zeker bij Kansas - echt 'part of the package' zijn. Jammer dan ze de lijn niet doortrekken naar latere albums als Power, In the spirit of things en Freaks of nature. Hoewel de cover van de laatste waarschijnlijk weer een gevalletje 'What were we thinking?' zou zijn geweest...

Ik wist dat die albumhoes van Two for the show gebaseerd was op een bestaand schilderij, maar heb tot dusver nooit de moeite genomen om te achterhalen welke dat precies was. Dankzij die link weet ik nu dat het gaat om Charwomen in Theater van Norman Rockwell.

Een opgepoetste versie van een concert van de Audio Visions Tour staat sinds twee jaar op YouTube > zie hier. De muziek bij aanvang is van Lohengrin van Wagner, ongetwijfeld een ideetje van Kerry Livgren. Die compositie wordt met de groep elektrisch voortzet, waarna de volgende overgang klinkt: die naar Point of Know Return. Bijna honderd minuten genieten in redelijke audio- en beeldkwaliteit.

Heb dit album sinds kort ook op elpee, kwam 'm tegen in een zaak met tweedehands plaatjes in Rotterdam.
Qua binnen- en buitenhoes een plus ten opzichte van mijn cd-exemplaar en bovendien is dit exemplaar bijna tikkenvrij.

Overgangsalbum tussen de progrock van de jaren '70 en de aor van de jaren '80 en de laatste in de originele bezetting (al speelt die op Somewhere to Elsewhere (2000) nog eenmaal samen, maar dat was slechts in de studio).

Draaide gisteren tijdens twee lange autoritten Leftoverture: Live & Beyond (2017). Sterk album, maar ik miste de stemmen van Walsh en Steinhardt! Die "schade" wordt terwijl ik dit typ ingehaald.

No one together ,loner en hold on zijn prima songs en behoorlijk symfonisch
Gewoon beluisteren en zelf oordelen