Kansas - The Best Of (1984)

Er is een versie met bonustracks, o.a. Closet Chronicles. Perfect Lover was destijds een nieuw nummer.

O ja, dit album was mijn kennismaking met Kansas. Nu houd ik het op 3*. Het lijkt erop dat de plaat wat veel nadruk legt op het indertijd recente werk en daarmee toch diverse relevante albumtracks uit de hoogtijdagen overslaat.

"The best of" is daarmee een twijfelachtige titel. Wie op zoek is naar de geschikte kennismaking met Kansas kan toch beter een van de albums Leftoverture of Point of know return proberen.

Och, ik vind het een redelijk geslaagde dwarsdoorsnee van Kansas, de "beste" nummers staan er wel op: The Wall, Song for America, en inderdaad wat nieuwere nummers. The Best of is inderdaad geen goede titel. Voor een goede kennismaking had ik de nummers trouwens in chronologische volgorde gezet, dan kan degene die kennismaakt beter kiezen welke Kansas hem beter ligt, die van Song for America, of die van Hold On. Ik kies trouwens voor de eerste.

Prima verzamelaar met mooie muziekstukken en wat singles.

Nooit echt veel opgehad met deze band. Dust in the Wind blijf ik veruit hun beste song vinden, voor de rest vind ik veel van hun muziek nogal zeurderig en weinig relevant...

Nou de nummers The wall ed. zijn toch prima nummers.
Ook ik vind niet allles van ze mooi maar vooral die lange nummers en dan met die snerpende viool is voor mij toch om te likkebaarden.

Dust in the wind hoort eigenlijk niet bij hun want ze maken toch heel andere muziek normaal.

Ik sluit me aan bij Casartelli; Best Of is mijns inziens een twijfelachtige titel. Ook ik begon met dit album aan Kansas en had na beluistering eigenlijk besloten om het ook daarbij te laten. Een live-optreden bracht me gelukkig op andere gedachten.
Deze cd geeft geen goede indruk van de muziek van Kansas. Daar waar met name de albums 'Leftoverture' en 'Point of Know Return' een heel dynamisch geluid laten horen heb ik deze cd altijd wat mat gevonden.

Geen verkeerde verzamelaar maar inmiddels zijn er echt veel betere Kansas verzamelaars te vinden. Mocht je Kansas niet goed kennen en toch iets van ze willen hebben dan zou ik beginnen met de live CD Two For The Show.

De remaster van deze bevat trouwens extra tracks die hier niet zijn genoemd.

Dit is een Kansas onwaardige verzamelaar. Het gebodene dekt bij lange na niet de lading. Je zou dit alleen als een leuke kennismakings-CD kunnen beschouwen, maar als naslagwerk wordt deze het niet.

Carry On Wayward Son is en blijft een geweldige song en was voor mij de belangrijkste reden om deze verzamelaar te kopen; er kon immers nog wel meer moois op staan. Maar wat een tegenvaller. Zelden zo'n onevenwichtige verzamelaar gehoord. Prullen als Fight fire with Fire en Play the game tonight had ik echt niet verwacht.

Two for the show is ook een hele goede maar wel live.
Er is voor weinig geld een box met 5 reguliere remasters uitgebracht.

Deze is voor mij overbodig dar ik bijna alles heb van ze.

Karig ... is het eerste wat me te binnen schiet . Anderzijds het is een compilatie uit 1984 ...er is nadien verder niets meer mee gedaan qua toevoeging . Voor een leuk prijsje meenemen is dan een optie .
Het is een tweeslachtig geval want je hoort het oude Kansas in volle glorie , dus pittige symforock en de ballad Dust In The Wind , maar ook het gladdere veel meer naar A.O.R neigende latere Kansas ( de 80er jaren .)
Kan dus leuk zijn voor een kennismaking , maar erg onevenwichtig is het natuurlijk wel . En Kansas was op zijn best in de 70er jaren , dus ik zou het wel weten . Met bijv. Left Overture en Point Of No Return heb je 2 klassebakken in huis . En Two For The Show is een perfecte liveaanvulling ten tijde van bovengenoemde albums .

De remaster van deze verzamelaar is even interessant geweest omdat men hier Closet Chronicles van Two For The Show heeft opgezet. Dit nummer is destijds voor de 1 CD release van Two For The Show geschrapt. Met de release vorig jaar van de 2 CD versie van Two For The Show is deze Kansas verzamelaar eigenlijk een beetje overbodig geworden en hij was ook al verre van compleet. Leuk om af en toe eens op te zetten.

Mijn kennismaking met de studioversie van de songs van Kansas, nadat ik als eerste het live album "TWO FOR THE SHOW" had gekocht. Heerlijk vond ik het destijds en sindsdien heb ik alles wat Kansas heeft uitgebracht, studio albums, gekocht. Misschien niet compleet e.d., maar voor mij wel een belangrijk album.

The best of van Kansas was indertijd een populaire verzamelaar van een groep die gedurende 1984-1985 ter ziele leek. Na het vertrek van oorspronkelijke zanger/toetsenist Steve Walsh in 1981 en violist Robby Steinhardt in 1982, hadden eind 1983 namelijk gitarist/toetsenist/hoofdcomponist Kerry Livgren en bassist Dave Hope de groep verlaten.
De achterblijvers, gitarist Rich Williams en drummer Phil Ehart, gooiden de handdoek nog niet in de ring. Met zanger John Elefante, sinds 1982 bij de groep, werd voor deze verzamelaar zelfs nog nieuw werk opgenomen: het door Elefante met diens broer Dino geschreven Perfect Lover bevatte de kenmerkende en sterke aor als op de laatste twee albums van Kansas. Met dit "'afscheid" voldeed de groep tevens aan de eisen voor platenmaatschappij CBS.

Het was mijn jongere zus die de cd kocht: mijn Kansasvirus was op haar overgeslagen. Daarop (de cd, niet het virus) staan steeds twee nummers uit de periode Walsh, gevolgd door één nummer met Elefante. Pas bij het beluisteren van haar cd drong tot mij door dat Hold on een ijzersterke ballade was. Het nieuwe Perfect Lover verrijkte de toch al degelijke verzamelaar. Mooie hoes ook trouwens, met verwijzingen naar Kansas’ discografie, een tekening die op vinylformaat beter uitkomt.
In 1999 verscheen een nieuwe editie met drie extra nummers uit het tijdperk Walsh, inclusief Closet Chronicles van livedubbelelpee Two for the Show (1978), dat de cd-versie van '89 niet had gehaald wegens ruimtegebrek.
In 2014 in Duitsland verschenen in een goedkope versie als All Time Best met andere hoes en de originele tien tracks.

In 1984 nam ik aan dat dit het afscheidsalbum van de groep was. Met Elefante in de groep slaagde de groep er immers niet in een nieuw platencontract te krijgen, waarop deze terugkeerde naar Californië en als producer, platenbaas en zanger van Mastedon en vervolgens solo een boeiend vervolg aan zijn carrière gaf.
In 1986 slaagden Williams en Ehart erin om zanger Steve Walsh terug te halen, nadat diens carrière met de groep Streets niet tot het beoogde succes had geleid. Hij nam bassist Billy Greer mee. Als bovendien gitarist Steve Morse toetreedt, volgt de voor mij onverwachte comeback met het sterke Power.

Deze CD van 't zomer een keer tweedehands aangeschaft als aanvulling op Another Fork in the Road, waar Fight Fire with Fire niet op staat en Dust in the Wind en The Wall in alternatieve versies, alsmede een live-edit van Carry On Wayward Son, die ik op deze The Best Of net zo lief oversla en met track twee begin.