Kansas - Vinyl Confessions (1982)
mijn stem
45 stemmen
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 23 juli 2016, 11:28 uur
De middelste van het infame drietal Audio-Visions / Vinyl Confessions / Drastic Measures. In de uptempo nummers wil het nog wel, maar waar gas teruggenomen wordt, duikt de viool weer op en waar dat in vroegere Kansastijden een stoer beeldbepalend instrument was, dient hij nu als glazuurbedreigend pastelinstrument.
Na een teleurstellende eerste helft wordt het met Face It, Windows en Borderline weer wat beter. Drie krappe sterren blijven gehandhaafd.
Na een teleurstellende eerste helft wordt het met Face It, Windows en Borderline weer wat beter. Drie krappe sterren blijven gehandhaafd.
0
geplaatst: 11 december 2018, 16:12 uur
Hier kan ik weinig meer doen dan Steve Walsh groot gelijk geven. Kansas is vervallen tot gladde AOR en de bekering van Livgren en Hope in het achterhoofd gaan de teksten ook tegenstaan. Waar de band eerst spannend en best stoer klonk, is het hier zoetsappig en zou ik soms het liefst een teiltje willen pakken. De muziek is erg braaf, maar echt slecht wordt het ook nergens. Even de ideologie buiten beschouwing gelaten, is Vinyl Confessions (vreselijke titel, dat wel) een behoorlijk veilige plaat. Livgren en Elefante zijn prima zangers en daar wordt wat blind op gevaren.Ik hoop dat met Drastic Measures het dieptepunt echt bereikt is en dat het daarna weer flink beter wordt.
Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions
Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions
0
geplaatst: 11 december 2018, 20:40 uur
bikkel2 schreef:
Nog een vrij aardige Kansasplaat met de nieuwe zanger John Elefante aan boord .
Deze talentvolle jongen zingt sterk , maar duwt Kansas merkbaar in een meer toegankelijkere richting .
De single Play The Game Tonight is duidelijk een stap richting hitlijsten . Onvervalste melodieuze rock .
Ook songs als Right Away en Fair Exchange veraden een duidelijk lichtvoetiger geluid , al rockt het wel lekker .
Hoogtepunt is het afwijkende maar wel erg wel prettige Diamonds And Pearls . Mooi refein en een smaakvol verloop , beetje funky .
De afsluiter Crossfire doet wat meer aan de oude stijl denken met soepele overgangen en heerlijk gitaarwerk .
Een evenwichtige plaat zonder echt veel hoogtepunten .
Pas met de terugkomst van Wash en de intreding van gitarist Steve Morse weet Kansas met platen als Power en In The Spirit Of Things weer echt te overtuigen .
Nog een vrij aardige Kansasplaat met de nieuwe zanger John Elefante aan boord .
Deze talentvolle jongen zingt sterk , maar duwt Kansas merkbaar in een meer toegankelijkere richting .
De single Play The Game Tonight is duidelijk een stap richting hitlijsten . Onvervalste melodieuze rock .
Ook songs als Right Away en Fair Exchange veraden een duidelijk lichtvoetiger geluid , al rockt het wel lekker .
Hoogtepunt is het afwijkende maar wel erg wel prettige Diamonds And Pearls . Mooi refein en een smaakvol verloop , beetje funky .
De afsluiter Crossfire doet wat meer aan de oude stijl denken met soepele overgangen en heerlijk gitaarwerk .
Een evenwichtige plaat zonder echt veel hoogtepunten .
Pas met de terugkomst van Wash en de intreding van gitarist Steve Morse weet Kansas met platen als Power en In The Spirit Of Things weer echt te overtuigen .
Met die laatste alinea ben ik het 100% mee eens
0
geplaatst: 13 december 2018, 16:28 uur
Ik moet toegeven dat ik Play That Game Tonight altijd best lekker heb gevonden. Simpele AOR met een catchy refrein en mooie zanglijnen, gaat er zodoende prima in. Grappig genoeg vind ik zo'n ballad als Chasing Shadows ook erg mooi. Niet briljant zoals voorheen, maar in al zijn gezapigheid goed te doen. Afsluiter Crossfire is het enige lied dat een beetje in de buurt komt van de technische krachtpatserij van vroeger, maar dan is het ook wel echt een heel klein beetje.
Geen slecht album, gewoon goedgeproduceerde AOR. Wel bij vlagen veilig en uitzonderlijk mak. De nieuwe zangers doen het prima, maar het mist een eigen gezicht en uitschieters. Kan nog steeds erger, maar dit wordt er niet een die ik nog graag vaker ga luisteren.
Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith
8. Vinyl Confessions
Geen slecht album, gewoon goedgeproduceerde AOR. Wel bij vlagen veilig en uitzonderlijk mak. De nieuwe zangers doen het prima, maar het mist een eigen gezicht en uitschieters. Kan nog steeds erger, maar dit wordt er niet een die ik nog graag vaker ga luisteren.
Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith
8. Vinyl Confessions
1
geplaatst: 7 januari 2023, 11:44 uur
Waarschijnlijk was Vinyl Confessions de tweede van Kansas die ik in zijn geheel hoorde, kort na zijn verschijnen in 1982. Leve de dorpsbieb! Even daarvoor had ik kennisgemaakt met hun grootste succes Point of Know Return, wat ik als liefhebber van rechttoe distortiongitaren aanvankelijk een hele kluif vond. Dan was de nieuwe Kansas makkelijker te behappen, al was het minder luid dan ik van Britse heavy metal en Amerikaanse hardrock kende.
De plaat begint met het ingetogen intro van Play the Game Tonight, dat echter spoedig robuust wordt. Hierna volgt soms hardrock (het zware intro van Fair Exchange bijvoorbeeld) en vaker adult oriented rock, zoals de opener deed. Dit met altijd pakkende melodieën en een enkele keer een spetterende gitaarsolo. Daarnaast was Chasing Shadows een mooie ballade met alweer een sterke melodie. Alle nummers nam ik op, behalve Diamonds and Pearls, dat te pop was met teveel blazers om mijn cassettebandje aan te verspillen.
Met een compliment voor de afbeelding op de binnenhoes die de buitencover nog eens verduidelijkte: qua teksten klonken bekentenissen als bij een politieverhoor in een film. Eigenlijk had dat de cover van het album moeten zijn, vond ik.
Op de achterzijde van de buitenhoes stond de babyface van nieuwe zanger John Elefante wat groentjes bij de snorren en baarden van de vier overigen, maar zijn kenmerkende stem met een eigen kleur, zonder rauw randje of vibrato, was best lekker; ook bij herhaaldelijk luisteren. De doorwrochte teksten gaan over de schijn van roem, de ijdelheid van bezit of het maken van de juiste keuzes op je levenspad, thema's die Livgren al sinds het debuut hadden beziggehouden en nu ook door Elefante worden beschreven.
Met het tekstvel viel meer op: voormalig zanger Steve Walsh werd bedankt “for the ten years”; drie nummers waren geschreven door Elefante met diens broer Dino en één door hoofdcomponist Kerry Livgren met Elefante, waarnaast de veteraan vijf nummers in zijn eentje neerpende.
Daarbij was frequent gebruik gemaakt van de diensten van meer niet-bandleden. Dit op diverse gebieden: meer externe liedschrijvers zag ik bij Play the Game Tonight, geschreven door de oudgedienden Livgren, Ehart en Williams met twee onbekende namen. Externe muzikanten klinken her en der met de blazers van de Heartattack Horns; ene Warren Ham (later bij post-Kansasband AD) speelde mondharmonica op Fair Exchange. Twee anderen deden achtergrondzang, waarbij David Pack die ik later op Livgrens soloplaat Seeds of Change (1980) als leadzanger zou tegenkomen.
De talrijke gastbijdragen waren ongebruikelijk voor Kansas, met al het talent in de groep dat normaliter alles zelf componeerde en inspeelde – al zou ik jaren later ontdekken dat er op Masque (1975) ook blazers hadden geklonken en dat er op het debuut zelfs een cover stond.
In de jaren '90 verdween mijn cassettedeck en zo ook deze muziek. Met de komst van internet volgde een herontdekking en inmiddels heb ik ‘m op cd en vinyl. De muziek bleek in mijn genen te zijn gekropen, tot en met details toe.
Sommige zaken blijken nog sterker te zijn dan ik toen vond: de composities, de melodieën en de beschouwende teksten, die soms verrassend actueel zijn zoals in Fair Exchange over de rol van computers en privacy. Diamonds and Pearls pakt me nu wel: een sterk poplied met in de piano- en en blazerspartijen invloeden van soul en jazz. Het had zomaar van Steely Dan kunnen zijn.
Toch blijft de B-kant mijn favoriete: Face It en nog meer de uptempo nummers Windows, Borderline, Play On en al helemaal Crossfire dansen op de grens van symfonische en hardrock. Ze bevatten diverse laagjes, waarbij het laatste lied het hoogtepunt van de plaat blijft.
Twee nadelen van dit vernieuwde Kansas zijn dat de rol van violist/zanger Robbie Steinhardt minder prominent is en dat de klankkleur van Elefante het contrast ontbeert met de stem van Steinhardt. Dat was met de heldere strot van Walsh anders.
Fans van het Kansas van de jaren ’70 mopperen hier graag en luid. Plaats het echter in de tijd: in vergelijking met wat genregenoten als Yes, Genesis en Jethro Tull deden, bleef Kansas een stevige band. Voeg daarbij composities en melodieën op hoog niveau, waarbij de eenvoudiger rock bedrieglijk goed de vele fraaie details verhult. Zoals de breaks die drummer Phil Ehart in Diamonds speelt en die je in de standaardpop/-rock niet hoort. Dan heb je me!
Het hoeft niet altijd progressief/episch te zijn met nummers van minimaal acht minuten. Eén van de beste aor-albums die ik ken.
De plaat begint met het ingetogen intro van Play the Game Tonight, dat echter spoedig robuust wordt. Hierna volgt soms hardrock (het zware intro van Fair Exchange bijvoorbeeld) en vaker adult oriented rock, zoals de opener deed. Dit met altijd pakkende melodieën en een enkele keer een spetterende gitaarsolo. Daarnaast was Chasing Shadows een mooie ballade met alweer een sterke melodie. Alle nummers nam ik op, behalve Diamonds and Pearls, dat te pop was met teveel blazers om mijn cassettebandje aan te verspillen.
Met een compliment voor de afbeelding op de binnenhoes die de buitencover nog eens verduidelijkte: qua teksten klonken bekentenissen als bij een politieverhoor in een film. Eigenlijk had dat de cover van het album moeten zijn, vond ik.
Op de achterzijde van de buitenhoes stond de babyface van nieuwe zanger John Elefante wat groentjes bij de snorren en baarden van de vier overigen, maar zijn kenmerkende stem met een eigen kleur, zonder rauw randje of vibrato, was best lekker; ook bij herhaaldelijk luisteren. De doorwrochte teksten gaan over de schijn van roem, de ijdelheid van bezit of het maken van de juiste keuzes op je levenspad, thema's die Livgren al sinds het debuut hadden beziggehouden en nu ook door Elefante worden beschreven.
Met het tekstvel viel meer op: voormalig zanger Steve Walsh werd bedankt “for the ten years”; drie nummers waren geschreven door Elefante met diens broer Dino en één door hoofdcomponist Kerry Livgren met Elefante, waarnaast de veteraan vijf nummers in zijn eentje neerpende.
Daarbij was frequent gebruik gemaakt van de diensten van meer niet-bandleden. Dit op diverse gebieden: meer externe liedschrijvers zag ik bij Play the Game Tonight, geschreven door de oudgedienden Livgren, Ehart en Williams met twee onbekende namen. Externe muzikanten klinken her en der met de blazers van de Heartattack Horns; ene Warren Ham (later bij post-Kansasband AD) speelde mondharmonica op Fair Exchange. Twee anderen deden achtergrondzang, waarbij David Pack die ik later op Livgrens soloplaat Seeds of Change (1980) als leadzanger zou tegenkomen.
De talrijke gastbijdragen waren ongebruikelijk voor Kansas, met al het talent in de groep dat normaliter alles zelf componeerde en inspeelde – al zou ik jaren later ontdekken dat er op Masque (1975) ook blazers hadden geklonken en dat er op het debuut zelfs een cover stond.
In de jaren '90 verdween mijn cassettedeck en zo ook deze muziek. Met de komst van internet volgde een herontdekking en inmiddels heb ik ‘m op cd en vinyl. De muziek bleek in mijn genen te zijn gekropen, tot en met details toe.
Sommige zaken blijken nog sterker te zijn dan ik toen vond: de composities, de melodieën en de beschouwende teksten, die soms verrassend actueel zijn zoals in Fair Exchange over de rol van computers en privacy. Diamonds and Pearls pakt me nu wel: een sterk poplied met in de piano- en en blazerspartijen invloeden van soul en jazz. Het had zomaar van Steely Dan kunnen zijn.
Toch blijft de B-kant mijn favoriete: Face It en nog meer de uptempo nummers Windows, Borderline, Play On en al helemaal Crossfire dansen op de grens van symfonische en hardrock. Ze bevatten diverse laagjes, waarbij het laatste lied het hoogtepunt van de plaat blijft.
Twee nadelen van dit vernieuwde Kansas zijn dat de rol van violist/zanger Robbie Steinhardt minder prominent is en dat de klankkleur van Elefante het contrast ontbeert met de stem van Steinhardt. Dat was met de heldere strot van Walsh anders.
Fans van het Kansas van de jaren ’70 mopperen hier graag en luid. Plaats het echter in de tijd: in vergelijking met wat genregenoten als Yes, Genesis en Jethro Tull deden, bleef Kansas een stevige band. Voeg daarbij composities en melodieën op hoog niveau, waarbij de eenvoudiger rock bedrieglijk goed de vele fraaie details verhult. Zoals de breaks die drummer Phil Ehart in Diamonds speelt en die je in de standaardpop/-rock niet hoort. Dan heb je me!
Het hoeft niet altijd progressief/episch te zijn met nummers van minimaal acht minuten. Eén van de beste aor-albums die ik ken.
* denotes required fields.