Kansas - Vinyl Confessions (1982)

De meeste nummers werden ook met Steve Walsh opgenomen, maar nooit uitgebracht.

Redelijk album nog, nog boven het gemiddelde. Op vinyl.

Nog een vrij aardige Kansasplaat met de nieuwe zanger John Elefante aan boord .
Deze talentvolle jongen zingt sterk , maar duwt Kansas merkbaar in een meer toegankelijkere richting .
De single Play The Game Tonight is duidelijk een stap richting hitlijsten . Onvervalste melodieuze rock .
Ook songs als Right Away en Fair Exchange veraden een duidelijk lichtvoetiger geluid , al rockt het wel lekker .
Hoogtepunt is het afwijkende maar wel erg wel prettige Diamonds And Pearls . Mooi refein en een smaakvol verloop , beetje funky .
De afsluiter Crossfire doet wat meer aan de oude stijl denken met soepele overgangen en heerlijk gitaarwerk .
Een evenwichtige plaat zonder echt veel hoogtepunten .
Pas met de terugkomst van Wash en de intreding van gitarist Steve Morse weet Kansas met platen als Power en In The Spirit Of Things weer echt te overtuigen .

Kansas vebleekt hier tot een AOR band. Dan doen ze soms erg zoet en dan springt het glazuur van mijn tanden. Windows vind ik nog een aardig nummer en het openingsnummer is in zijn soort ook zeker meer dan gemiddeld. Maar op de momenten dat die zwoele saxofoon erbij komt, kruip ik even weg.

Redelijke plaat, zonder mijn held Steve Wals, maar wel met Livrgen/Steinhardt/Williams/Ehart/Hope.

John Elefante neemt hier het voortouw als nieuwe frontman, en loodst de band zo de AOR in.

Resultaat is niet teleurstellend, maar Kansas kan gewoon beter.

Ik kan dit gewoon geen slechte plaat vinden.

De sound ligt wat meer richting Survivor/Journey. Best prettig dus en John Elefante heeft echt geen onaardige stem.

Ik ken slechtere platen uit deze tijd.
Overigens is dit goede hardrock zonder al teveel gebruik van synths en elec. drums en andere onzin.

Het is degelijk, maar daarmee minder verrassend wat je gewend bent van een band als Kansas.
Het echte oergeluid heeft plaatsgemaakt voor een soort versimpeling van de muziek , waarbij de symforock veel meer op de achtergrond is komen te staan.
Een geweldige violist als Steinhardt komt ook veel minder aan bod.
Een A.O.R plaat die verder prettig wegluistert, maar minder indruk maakt dan hun beginwerk.

Dat is de crux inderdaad. De plaat verrast niet.

Maar was het geen Kansas plaat, maar een plaat van die vele begin jaren-80 melodieuze rockbandjes dan had ik het misschien een hoger cijfer gegeven.

Maar Livrgen kan gewoon beter dan dit.

Het is ook weer het verhaal van de tijdsverandering, waar buiten Kansas natuurlijk tal van progbands meenden toegankelijker te moeten klinken.
Pluspunt daarintegen, zoals Ozric al aangeeft dat het in ieder geval naturel klinkt, geen opgeblazen sound, echte drums, en geen synth's die te popie klinken. Een vrij authentieke plaat dus eigenlijk. Maar rechtlijniger en meer rock.
Daarom vind ik een song als Diamonds & Pearls plezierig, heeft net even een andere insteek en luistert lekker weg.

Wat een laag gemiddelde zeg !
Ik heb vrijwel alle Kansas CD's en dat ze op een gegeven moment van stijl gingen veranderen was onontkoombaar.
De formule Kansas oude stijl was op, het maximale was eruit gehaalt.

Ook al is de muziek minder complex, je hoort toch wel dat het hele goede muzikanten zijn.
Een standaard rockbandje had dit niet zo kunnen laten klinken.

Ik noem het ook geen standaard rock.

Het is hier en daar wat zoetjes en ik mis toch een beetje Steve Walsh (orgel en zang).

John Elefante is een prima vervanger, maar in het oeuvre van Kansas moet ik deze toch lager waarderen dan andere platen.

Neemt niet weg, dat ik het ook een laag gemiddelde vind.

In vergelijking met de opvolger Drastic Measures is deze nog heilig. Die plaat is echt glad en klinkt nauwelijks meer als Kansas.

Drastic Measures is bedroevend inderdaad.

Wat vind je van de comeback Freaks of Nature?

Vind ik een redelijk oprechte plaat, al heb ik veel meer met In The Spirit Of Things.
Freaks Of Nature wordt nogal ontsiert door de stem van Steve Walsh, die is daarop echt helemaal naar de klote.
Schijnt ook in een periode opgenomen te zijn dat hij zelf fysiek ook niet in beste doen was door alcohol en drugs perikelen.

Dat is volgens mij net de enige plaat van Kansas die ik niet goed ken.
Die is dan weer met Steve Morse toch?

Power en In The Spirit Of Things zijn met Steve Morse. Die laatste is een must. Hele goeie plaat.
Niet zozeer heel symfonisch, maar prima melodieuze rock, sterke songs.

De middelste van het infame drietal Audio-Visions / Vinyl Confessions / Drastic Measures. In de uptempo nummers wil het nog wel, maar waar gas teruggenomen wordt, duikt de viool weer op en waar dat in vroegere Kansastijden een stoer beeldbepalend instrument was, dient hij nu als glazuurbedreigend pastelinstrument.

Na een teleurstellende eerste helft wordt het met Face It, Windows en Borderline weer wat beter. Drie krappe sterren blijven gehandhaafd.

Hier kan ik weinig meer doen dan Steve Walsh groot gelijk geven. Kansas is vervallen tot gladde AOR en de bekering van Livgren en Hope in het achterhoofd gaan de teksten ook tegenstaan. Waar de band eerst spannend en best stoer klonk, is het hier zoetsappig en zou ik soms het liefst een teiltje willen pakken. De muziek is erg braaf, maar echt slecht wordt het ook nergens. Even de ideologie buiten beschouwing gelaten, is Vinyl Confessions (vreselijke titel, dat wel) een behoorlijk veilige plaat. Livgren en Elefante zijn prima zangers en daar wordt wat blind op gevaren.Ik hoop dat met Drastic Measures het dieptepunt echt bereikt is en dat het daarna weer flink beter wordt.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions

Ik heb de neiging dit album als AOR-plaat heel behoorlijk te vinden. Maar binnen het repertoire van Kansas is het natuurlijk een tegenvaller van de eerste orde. Juist de aspecten die Kansas zo bijzonder maken, zijn sterk naar de achtergrond verdwenen. De viool hoor je nog, maar ik ben het met Casartelli eens dat-ie hier meer wordt ingezet als een muzikaal suikerlaagje in plaats van het krachtige, virtuoze jazzy/proggy solo-instrument dat het op de eerste vijf platen was.

Het aantrekken van John Elefante was natuurlijk een noodgreep, maar die pakt per saldo helemaal niet slecht uit, want ik vind hem een prima zanger voor dit soort AOR-achtige muziek. En het leek ook comeercieel aardig uit te pakken, want Play the game werd nog een behoorlijke Amerikaanse hit. Als er een andere bandnaam op de hoes had gestaan, had ik dit waarschijnlijk een heel behoorlijke plaat gevonden. Eigenlijk nog steeds wel, maar hij steekt natuurlijk schril af tegen de eerste vijf van Kansas.

Ik geef er trouwens nog wel een half puntje bij voor de uitstekende afsluiter Crossfire. Daar laait het oude Kansas-vuur tenminste nog even op. Verder vind ik een nummer als Diamonds and Pearls eigenlijk heel aardig, met dat stotende, jazzy ritme. Maar het klinkt wel heel erg NIET als Kansas...

Ik ben simpelweg geen liefhebber van AOR. Wil niet zeggen dat ik het per definitie slecht vind. Hier is het simpelweg niet uitdagend genoeg en dat in combinatie met de andere thematiek.

Met die laatste alinea ben ik het 100% mee eens

Ik moet toegeven dat ik Play That Game Tonight altijd best lekker heb gevonden. Simpele AOR met een catchy refrein en mooie zanglijnen, gaat er zodoende prima in. Grappig genoeg vind ik zo'n ballad als Chasing Shadows ook erg mooi. Niet briljant zoals voorheen, maar in al zijn gezapigheid goed te doen. Afsluiter Crossfire is het enige lied dat een beetje in de buurt komt van de technische krachtpatserij van vroeger, maar dan is het ook wel echt een heel klein beetje.

Geen slecht album, gewoon goedgeproduceerde AOR. Wel bij vlagen veilig en uitzonderlijk mak. De nieuwe zangers doen het prima, maar het mist een eigen gezicht en uitschieters. Kan nog steeds erger, maar dit wordt er niet een die ik nog graag vaker ga luisteren.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Audio-Vision
7. Monolith
8. Vinyl Confessions

Voor Kansas-begrippen misschien niet zo'n bijzondere plaat, maar het past precies in het rijtje Toto, Foreigner, Boston. Overigens waren meer 70's rockbands op deze tour gegaan (Rainbow, Uriah Heep, Wishbone Ash) en het is altijd beter dan op de disco-tour gaan.

Had dit geen Kansas geheten maar The Elefante Band dan had er een hogere score in gezeten. Zoals ook de Streets-platen best hoog scoren uiteindelijk.

Jammer voor Elefante dat hij wordt afgerekend op deze plaat, terwijl hij wel degelijk kan zingen en componeren. En kom op: zo'n song als Right Away knalt best lekker, een beetje op een Chicago-manier. En dat is als compliment bedoeld.

Voor KANSAS begrippen ( Leftouverture) is dit bagger

Gaan we weer.

Neal bepaalt weer wat goed is en wat niet. Hoed je maar als je iets anders vindt.

En bovendien heet de plaat Leftoverture.

Wat heerlijk om deze lekker uit de speakers te laten knallen.
Lekker stevig gitaarwerk en goede zang. Je zal toch maar John Elefante zijn. Hij doet zo zijn best, en wat stemgeluid betreft doet hij echt niet onder voor Steve Walsh.

Ik heb nog even gekeken op discogs of hij ook andere muzikale projecten heeft. Met name productiewerk voor christelijke rock (waaronder A.D. van Livgren, dus die maar in de wantlist gezet), en een band die Mastedon heet.

Hoe dan ook; ik vind dit meer dan een uitstekende rockplaat waar eigenlijk gewoon niets mee mis is. Ja, het is geen symfonische rock, maar voor wat het is, is het zeker goed. Een knaller van een Arenarock-album, die beter verdient dan een onvoldoende.

De broertjes John en Dino Elefante (je zou de naam van die laatste maar moeten dragen... ) zijn in de christelijke muzieksector uitgegroeid tot ware grootheden op productiegebied. Ik ben niet zo heel erg thuis in die sector, maar sommige albums van de band Petra - een van de bekendste en succesvolste acts in deze niche - die zij hebben geproduceerd, klinken fantastisch. Ik heb ook twee albums van de verder volstrekt onbekend gebleven band Halo uit begin jaren negentig, die bevatten ook een vette productie van de broers.

Ik heb het spoor van John Elefante vanuit dit Kansas-album gevolgd en ben ook zeer te spreken over zijn solo-albums, met name Window of heaven en de laatste, On my way to the sun, alsmede die soloplaat waarop hij wordt begeleid door zijn oude band Mastedon. Die liggen lijnrecht in het verlengde van deze plaat: Window of heaven is net wat softer en To the sun heeft meer prog-invloeden. Maar als je Vinyl Confessions een goede plaat vindt, zijn dit zeker aanraders. Wel met teksten vanuit een christelijke levensovertuiging, maar naar mijn idee niet heel storend. Bij Petra en Halo ligt het er, hoewel muzikaal overtuigend, een stuk dikker bovenop

Die albums van Mastedon ken ik dan weer niet. Zo te lezen een stuk steviger. Moest ik me misschien eens in gaan verdiepen...

Een hoop in de hoek van de Christelijke AOR dus.
Ik richt me nu eerst even op: Streets, A.D. en City Boy. Die laatste is met Slamer op gitaar.

Petra, daar sprak een oude, dierbare collega (god hebbe zijn ziel) goede woorden over. Dus ik zal daar toch echt eens wat gaan verzamelen.

Mastedon is te gek! Geen slecht album gemaakt. Zeer sterke melodic rock. Ik heb zo'n vermoeden dat jullie dat wel kunnen waarderen. Petra is een pak minder vind ik. Enkel On fire! en This means war zijn écht de moeite waard (want steviger). Maar als je westcoast en softe AOR kunt waarderen dan vind je hun overige albums wellicht ook best te pruimen.

Nou, ik zou aan die 'stevige' albums van Petra op zijn minst nog Beyond belief, Unseen power en - in iets mindere mate - Wake up call willen toevoegen. Beyond belief is zelfs hun beste album, vind ik. Dus zeg maar de periode '87-'93. Alles wat daarvoor zit is met een andere zanger en inderdaad een stuk softer, en soms met teveel keyboards en synths. En alles was daarna komt - voorzover ik kan overzien - blijft wel melodic rock, maar heeft toch ook een beetje dat droge 'grungy' gitaargeluid uit de jaren negentig, waar ik een hekel aan heb.

En ik word nu wel heel nieuwsgierig naar Mastedon. Ga ik zeker checken. En op-topic: John Elefante schrijft op Vinyl confessions al mee aan flink wat nummers en hier en daar hoor je zijn geloofsovertuiging al doorklinken, vind ik - met name in Chasing shadows en Crossfire. Maar alleen als je erop let; het wordt nergens storend, vind ik.