Kasabian - 48:13 (2014)

Nog wat meer elektronisch is de dancerock van Kasabian geworden op 48:13. Veel vette geluidseffecten vliegen je om de oren op dit album. Maar desondanks blijven het de lekkere herkenbare songs van Kasabian. Een wat bijgestelde sound, maar toch typisch Kasabian dus.

Het album knalt er gelijk heerlijk in, met het fantastische Bumblebee. Eerst die pittige synthesizer, maar verderop gitaar en een mooi gezongen tussenstuk. Dan... strijkers en blazers, het erg mooie begin van het geweldige Stevie. De fijne beat doet me denken aan New Order. Doomsday is wat gewoontjes, maar heeft wel een grappige tekst en lekker refrein. Maar Treat dan: dat is het inderdaad. Weer die vette synthesizer en een heerlijke beat vormen de basis van een song die loopt als een trein. Glass begint wat zeurderig, maar ontwikkelt zich tot een mooi nummer. Vooral het 'Save Me' refrein mag er wezen en de gesproken tekst op het einde is heel aardig.

On and on it goes, 'till my head Explodes. En dat benadrukken de stevig aangezette synthesizers op dit nummer. Goed vormgegeven dus. Met Clouds volgt één van de lekkerste nummers van deze plaat. Een licht dreigende start wordt gevolgd door een catchy refrein. Op het einde komt Daft Punk even langs. Over catchy gesproken: easy, oh sorry eez-eh loopt ook zo lekker op een prima beat. En dan hebben we nog één van de hoogtepunten van deze plaat te gaan: het geweldige Bow. Wat een lekker refrein zeg! En dan volgt nog het mooie slotnummer S.P.S.: dan toch wat meer rust, zelfs een steel-guitar.

48:13 heeft een heerlijke nog wat meer dansbare sound, die iets pittiger is dan het vorige album. Je kan eerder een vergelijking trekken met hun debuut en dat is natuurlijk niet verkeerd. Voor mij is dit nu al een mogelijke top 10 plaat voor 2014.

Ben het toch wel eens met alexxrm. Had toch, na hun geweldige optreden in Paradiso en het hele sterke Velociraptor! echt veel beter verwacht. Ik kan hier echt heel weinig mee. Het begint wel met pit en het laatste nummer vind ik nog wel okee, maar buiten dat, nee sorry.

Het uitermate teleurstellende en naar zelfverheerlijking riekende eez-eh had mijn anticipatie voor deze plaat flink getemperd. Waar ik normaal elk nieuwtje van kasabian gretig absorbeer bracht elk bericht rondom 48:13 mij dichter bij de angst van een tegenvaller. Het singeltje, de interviews, de cover en de quasi hippe playtime opzet van de voorkant hielpen daar zeker niet bij.
Na het liveoptreden van Kasabian bij Jools Holland op de BBC en de vertolking van Bumblebee begon ik enigszins warm te raken voor 48:13. Jammer genoeg heeft elk nummer een productie-laag die niet aan mij is besteed en voor mij het kasabian gevoel wegneemt, vanwege het schrikbarend hoge aantal aan 4 sterren beoordelingen vond ik het tijd om voor de eerste keer na jaren lezen, een keer te reageren.

Albumopener (Shiva) fungeert als korte intro, jammer dat hij amper aansluit op bumblebee en een nietszeggende opbouw verzorgd. Zelfde categorie vallen (Mortis) gare Rome rip-off en (Levitation) tja.. Dan Bumblebee, aardige kasabian song die zichzelf in de vorm van productie en met name Sergio overschreeuwt. Stevie lekkere opener, goede opbouw. Helaas vervalt dit te snel in een uitermate slecht offspring-achtig refrein en gare Lyrics.
Lyrics die overigens over de hele plaat van lage kwaliteit zijn met als dieptepunt “Everyone's on bugle. Now we're being watched by Google, Being watched by Google” Het beeld van twee zelfingenomen euforische bandleden die net de heilige graal onder de strijdkreten gevoelsmatig ontdekt hebben doemt op. In de studio, spiegelzingen, poeder in de neus en een hoop schouderklopjes. Nu zijn de lyrics nooit echt sterk geweest en redelijk ondergeschikt aan de muziek, de muziek die ik hier dus mis.

Na Stevie door met Treat. Goede intro, goede vocals, eerste echt goede nummer van de plaat. Glass. Hou op met me, bah pretentieuze troep. Geef mij maar Man of simple pleasures. Nummer bouwt ergens naartoe om je vervolgens af te serveren met het corny en bovenal zeurderige save me riedeltje, hoofdpijn. Doomsday, overal overschreeuwt elektronica de drums, dit geeft een gestript kasabian gevoel. Zet er de stille dreiging van days are forgotten en minder popie-jopie klinkende Tom tegenover en het lijkt ergens op. Wel fijn rifje in het midden.
Explodes. Nog zo’n ongeïnspireerd nummer met vreemd overslaande drums. Einde klinkt op de gare synthesyser na nog redelijk.

Clouds opent als een klap in het gezicht van the Verve. Gelukkig herpakt de band zich enigszins en ontvouwt het nummer zich positief, helaas neemt het nergens afscheid van de overstuurde productie die op treat na, het hele album in z'n greep houdt. Ook doet Bow aan the Verve denken. Bij S.P.S gaat kasabian meer leunen op instrumenten komt de muziek een stuk beter over. Goede oasis hommage leuk nummer.
Uitgekleed moest het album zijn. Helaas hebben ze hem vervolgens in een carnavalesk pakje gestoken in de overtuiging, dat het geniaal is. Ben zeker niet vies van een flinke dosis elektronica maar dit is geen geslaagd huwelijk.

Gelukkig hebben we de nieuwe Jack White en Parquet Courts deze dagen te beluisteren.

Vandaag is bekend gemaakt dat ze op 6 november in de HMH staan. Vrijdag 13-06 begint de voorverkoop. Ik ben wel van plan hier naar toe te gaan! Recensie:

Dit Engelse Kasabian heb ik altijd een fijne band gevonden. Een goede live-performance (op basis van die ene keer dat ik ze zag op Lowlands) en natuurlijk een geniaal debuut, waarbij rock en dance muziek heerlijk gemixt werden. Ook de albums daarna waren leuk, maar konden toch niet aan het debuut tippen in mijn ogen. Maar toch begon het weer te kriebelen toen ik zag dat er weer een nieuw album uit kwam.

En dat begint meteen goed zeg. Na de intro van (Shiva) knalt Bumblebee er even heerlijk in zeg! Die eerste 16 seconde beloven alvast vele goeds, en dat wordt nog even heerlijk herhaald gedurende de rest van het nummer. Ook Stevie is een fijn nummer. Een rustig begin met strijkers en blazers, waarna langzaam het tempo steeds verder opgevoerd wordt en eindigt op grootse wijze. Ik kijk er nu al naar uit om dit live eens los te zien gaan! Ook het vervolg van het album blijft van hoog niveau. Het is allemaal meer dance-georiënteerd dan de voorgaande albums, maar de nummers blijven lekker catchy. Ook zit er genoeg afwisseling in het album qua tempo, waardoor het hele album lekker fris blijft klinken. Treat heeft zelfs een Engelse jaren 90 house-vibe aan het eind van het nummer. Maar hoogtepunt van het album is voor mij toch Eez-Eh. Een heerlijke stuwende drum door het hele nummer die continue voor bewegende voeten (en de rest van het lichaam trouwens) zorgt. In combinatie met dat catchy refrein misschien wel het beste wat Kasabian heeft voortgebracht.

Ja, ik word hier weer eens ouderwets enthousiast van. Het is allemaal een stuk meer dance dan de voorgaande albums, wat mij bijzonder goed bevalt. Dansbaar, catchy en super verslavend. Misschien wel hun beste album zelfs.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds