Kansas - Freaks of Nature (1995)

erg sterke cd van kansas na moeilijke periode..zeker aanrader!
goed zang en sterke nummers

Hier staat inderdaad een aantal zeer sterke songs op.
Weinig symfonische rock van weleer, maar wel stevige en overtuigende AOR, met lekker gitaarsolo's en viool.

Het is alleen soms pijnlijk to horen hoe Steve Walsh zn stem zo heeft vernaggeld.

Volgens mij kloppen de song-tijden niet helemaal.
Ik zal het eens opzoeken.

Met Under The Knife staat op deze CD een goede Kansas song. Verder lijkt het vooral op een poging de oude tijden te doen herleven. Qua zang lukt dat echt niet meer en het songmateriaal klinkt toch te geforceerd.

Jammer inderdaad van Walsh zijn stem hier . Geluukig werd dat later wel weer wat beter , maar ik word niet erg gelukkig als ik 'm hier hoor kraaien .

Ik vind het nogal knap van Steve Walsh. Je hoort hem worstelen, en toch lukt het hem aardig om de songs kracht bij te zetten.

Verder is het lekker geproduceert en zijn de solisten Rich Williams en David Ragsdale lekker op dreef.
Ook het riffwerk is uitstekend en Walsh en co. bewijzen goede songs te kunnen schrijven zonder Livgren.
Al is het schitterende Cold Grey Morning wel weer van Kerry Livgren. Hoe die op de plaat is beland, is mij een raadsel.

Moet ook nog even zeggen dat het drumwerk van Ehart (met name op Need) mij erg heeft geïnspireerd...

Het is meer even schrikken . Als Walsh begint met zingen in I Can Fly , moet ik toch met weemoed terugdenken aan vroegere Kansasplaten voor zijn vertrek .
Hij was wat mij betreft 1 van de betere rockzangers in die periode .
Op Power en In The Spirit Of Things heeft hij ook al een rauw randje , maar daar luistert het wel lekker weg .
Ik vind het hier in negatieve zin worstelen . De man lijkt echt helemaal door zijn stem heen .
Tegenwoordig zingt hij gelukkig weer beter , al zal het nooit meer zo zijn als het was .
Als ik me niet vergis was Steve Walsh tijdens dit album nog verslaafd aan drugs .

Ergens in de zomer van 1995 in Kroese Nijmegen beluisterd. Ik schrok van het openingsnummer en heb niet verder geluisterd. Toch bleef dat "I CAN FLY" in mijn kop zitten. Uiteindelijk naar de plaatselijke platenboer in mijn woonplaats gegaan en het hele album fragmentarisch beluisterd en gekocht. Toch gewoon een goede plaat die echter niet kan wedijveren met de toppers uit de seventies.

Ja, mijn eerste reactie was er destijds bij aanschaf vooral ook een van teleurstelling. Vooral, zoals anderen hierboven aangeven, omdat de stem van Steve Walsh geen schim meer is van wat-ie ooit was. Op het vijf jaar later verschenen Somewhere to Elsewhere had zowel hijzelf als de band de zaken weer een stuk beter voor elkaar.
Ik sluit me aan bij bikkel2: een zanger horen worstelen om toch een goede prestatie neer te zetten is een ding, maar hier is het resultaat toch wel een beetje ontluisterend. Het maakt dat ik enige moeite heb om dit album uit te luisteren, ook al zitten er best een paar aardige nummers tussen. En hoewel het verheugend is dat ze na hun meer mainstream-gerichte albums uit de jaren tachtig hier weer terugkeren naar de progrock, vind ik het resultaat niet geweldig. Want ook compositorisch haalt Kansas hier niet het peil van hun hoogtijdagen. Alleen Hope once again komt een beetje in de buurt. Ik ben een groot fan van de band, maar ik kan hier net geen voldoende aan toekennen.

Dat schrikken van de zang is wel herkenbaar en went maar moeilijk, heeft er echter wel toe geleid dat ik Steve Walsh' performance op Device - Voice - Drum nu beter te pruimen vind. Freaks of Nature heeft zo zijn momenten, maar is verder niet opzienbarend. Wie weet hoor ik het over een aantal maanden / jaren ooit eens weer.

Een krappe vier sterren om mijn waardering te uiten voor Kansas anno 1995. Teruggaan naar je roots in een periode waarbij je volgens mij niet op heel veel waardering hoefde te rekenen. Althans, ik geloof niet dat de jaren negentig een vruchtbare periode was voor progrock. Dat er een violist bij de groep gehaald is, is een gouden zet. Ik geloof ook niet dat Steinhardt ooit zo'n prominente rol heeft gehad als Ragsdale hier. Er zit weer een hoop spanning en drang naar avontuur in dit album. Ik was zelfs verbaasd over het uitgebreide karakter van veel songs en vaak wordt er heel behoorlijk gemusiceerd. Black Fathom 4, Under The Knife, Cold Grey Morning en de titeltrack zijn behoorlijk goede songs. Zelfs het country-gehalte (ik haat het genre) staat me niet tegen. Het is wel pijnlijk om te horen hoezeer de stem van Walsh achteruit gegaan is. Hij houdt zich nog wel staande, maar het verschil met de vorige plaat is erg duidelijk.

Ik ben best verrast door dit album. Behoorlijk aangenaam, want eigenlijk beschouwde ik alle goede platen na Point Of Know Return als pure winst en dit is dan toch de tweede 4* die ik mag geven.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Freaks Of Nature
8. Monolith
9. In The Spirit Of Things
10. Audio-Visions
11. Vinyl Confessions
12. Drastic Measures

Dit is een album die echt compleet onder mijn radar is gebleven. In de jaren '90 progrock maken blijft sowieso altijd tricky, maar Kansas komt er hier heel goed mee weg. De terugkeer van de viool (Ragsdale in dit geval dan) zorgt weer voor een stukje dynamiek en het drumwerk op tracks als I Can Fly en Desperate Times is om van te smullen! Tegen het einde komt er met Peaceful And Warm zelfs een throwback naar de klassieke sound. Tegen verwachting in is Freaks Of Nature zodoende een erg tof album geworden. Nergens de echte hoogstandjes van de jaren '70, maar alsnog veel kwaliteit. Dat Walsh' stem dan minder is gaan klinken valt me nergens echt op. Ja, hij klinkt ouder, maar alsnog vind ik dat hij zich zeer goed staande houdt.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Freaks Of Nature
7. Power
8. Audio-Vision
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. Vinyl Confessions
12. Drastic Measures

Ik had deze gekocht toen het uitkwam, en kan er zo van genieten. Het gitaarwerk, het drumspel, het vioolspel. Wat maakt het uit dat er andere leden in de band zitten intussen?

Zo'n beest als Black Fathom 4 is alleen al genoeg reden voor een ruime voldoende. Zelfde geldt voor het titelnummer, met die bijna-blastbeats. Verder ook geen enkel slecht nummer op de plaat.

Kansas was eind jaren '80 hun platencontract kwijtgeraakt en niemand die de groep nog wilde tekenen. Als in '91 grunge doorbreekt, behoren ze dubbel tot de categorie "ouwelullen moeten weg", zeker in hun thuisland. Live at the Whisky (1992) slaagt er niet in deze patstelling te veranderen. Winst is echter dat het onafhankelijke label Intersound, dat dat album uitbracht, vertrouwen heeft in de groep.

Amerikaanse media zaten twee jaar later nog niet te wachten op nieuw werk van de groep, Intersound bleef vertrouwen houden in Kansas. Met oudgediende producer Jeff Glixman werd de band naar een compound in Trinidad gestuurd. In die afgesloten studio, aldus drummer Ehart, was er alle focus om het nieuwe materiaal op te nemen. Qua productie gingen groep en producer voor een rauwer geluid, geheel in de tijdgeest met minder prominente toetsen in de mix.
Opvallendste kenmerk is de terugkeer van de viool, nu ook bij nieuw materiaal. Deze klonk voor het laatst in 1982 op een studioplaat en als David Ragsdale na enkele seconden in het intro van I Can Fly zijn kunnen laat horen, is het de fan van vroeger duidelijk dat "Kansas weer klinkt als Kansas". Bovendien klinkt halverwege het nummer een compleet orkest, waarover de beknopte cd-hoes niets meldt. [edit: simpelweg door de groep zelf gedaan met veel toetsen en het dubbelen van instrumenten].
Met de jaren '90-mix is minder opvallend dat de bezetting ook een nieuwe toetsenist bevat: Greg Robert. Geen aor-bombasme met volle toetsenpartijen meer, maar scheurende progrock met bescheiden ruimte voor Roberts klavieren.

Hierboven en elders las ik consequent veel kritiek op de stem van Steve Walsh, die versleten zou zijn, naar verluidt door consumptie van genotstroep. In de openingstrack is het inderdaad even wennen, maar wellicht is die gruizigheid in dat harde, soms pseudo-chaotische nummer wel zo bedoeld. Twee nummers verder bijvoorbeeld, in powerballad Hope Once Again (met tegenstem van de mij onbekende gastzangeres Renée Castle) is het weer als voorheen, inclusief het rauwe randje dat ten tijde van zijn albums met de groep Streets klonk.
De nummers werden geschreven door Walsh (vier maal), Walsh met Ragsdale (drie maal) en éénmaal door Walsh, Ragsdale en Ehart. Hun schrijfstijl is anders dan die van voorheen Livgren, Elefante en Morse, maar Walsh liet zijn voorkeur voor eenvoudiger, aor-materiaal zoals hij in de jaren '80 zoveel schreef, voor wat het was. Hier is het aanzienlijk steviger en ingewikkelder. Progrock zoals het inmiddels werd genoemd. Black Fathom 4 is met de opener het meest knallende voorbeeld hiervan. Maar ook melodieus sterk, neem bijvoorbeeld het instrumentale slot van Peaceful and Warm.
.
Eénmaal hoor je echter de oude stijl helemáál terug: Cold Grey Morning is dan ook door ex-bandlid Kerry Livgren geschreven. In tegenstelling tot wat sommigen denken, hebben alle oud-leden een goede relatie onderhouden met de huidige. De zakelijke touwtjes die hen nog steeds verbinden, staan dit niet in de weg, zo blijkt uit interviews door de decennia heen, die ik de voorbije maanden tegenkwam. Zoals met Phil Ehart in 2002 en ook deze uit 2022.

Het album haalde net als Whisky niet de Billboard (album) 200, maar had toch positief effect. De boekings- en platenbazen gingen beseffen dat er meer groepen waren die grote aantallen fans hadden gehad in de jaren '70 en '80, maar waren uitgesloten van mainstream. In het geval van Kansas betekende dit dat er tournees gingen ontstaan met andere "vergeten" namen, zoals Foreigner.
Terugblikkend vraag ik me af waarom een nieuwe stroming als grunge zo absoluut werd omarmd, dat kwaliteitsrock van daarvoor compleet werd genegeerd. Deze groepen en genres kunnen immers prima naast elkaar bestaan. Alsof de oude fans plotseling waren gestopt met muziek luisteren en concerten bezoeken. Het laat ook iets zien van de invloed van MTV in die dagen, zeker in de Verenigde Staten.

Tegenwoordig speel ik de drukke opener als laatste af. Met Desperate Times als opener komen zowel album als climaxlied I Can Fly nog beter binnen: sterke voorbeelden van een onderschat album zonder enig matig/minder/zwak nummer.

Ik zie dat ik hier destijds niet eens een voldoende aan heb toegekend. Kan het zijn dat ik me teveel heb laten leiden door het verval van Walsh' stem, en misschien ook door de drukke, ietwat misplaatste opener? Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat Desperate times (dat waren het inderdaad voor bands als Kansas) en Hope once again beter werken als binnenkomers. Soms is het een kwestie van de juiste sequencing.
Ik kan me de meeste songs in elk geval nog wel voor de geest halen, en daar zitten zeker ook sterke composities bij. Ik zal hem dit weekend weer eens opzetten en opnieuw beoordelen.

Deze plaat is volgens mij alleen op cd verkrijgbaar. Dus ik alleen nog maar stemmen op herinnering. Een van Kansas' betere platen. Maar ik ben niet meer zo gek op (hard)rock en jaren 90-producties.

In de jaren 1995-97 wel helemaal stuk gedraaid. Toen deed je nog maanden met 1 plaat.

De kraaienstem van Walsh is en was wel een struikelblok. Maar ik gaf toen totaal niet om zang. Ik denk omdat progressieve rock nooit echt goede zang had.

I Can Fly vond ik vreselijk en skipte ik direct.

Ik vermoed dat dit een plaatje is dat 30 jaar later anders binnenkomt. En met track 2 beginnen vind ik erg effectief.

Ik kan me nu ineens die gave drumstokjes van Phil Ehart op de hoes herinneren. Met slangetjes eromheen. Fantastisch creatieve drummer. Het drumspel op Need is subliem.

De afgelopen dagen heb ik Around the Sun van Steve Watson veel gedraaid, waarop Steve Walsh vijf nummers inzong. Het verscheen slechts twee jaar voor Freaks of Nature en zijn stem klinkt daar prima.

Als je Freaks begint met track 2, Desperate Times, hoor je geen gruizigheid in de stem van Walsh. Het is slechts het openingsnummer I Can Fly , dat sowieso een wat chaotische start kent, waarin je je afvraagt wat er met zijn stem is gebeurd. Ik ben steeds meer geneigd te denken dat hij daar bewust op het randje zingt, passend bij de muziek.

Wat volgens mij wél het geval is, is dat zijn stem lager is geworden, zoals dat gaat bij het ouder worden. Op de albums die hij met Streets in '83 en '85 uitbracht, hoor je opeens een prachtig rauw randje, anders dan in de jaren '70. Ten tijde van Freaks werd Walsh 44 jaar.
Naar verluidt heeft hij gedurende de jaren '80/'90 nogal wat drugs gebruikt, maar of dat waar is? Ik was er niet bij en heb het hem of mensen uit zijn omgeving nooit horen bevestigen (in interviews of elders).
Wat ook een factor kan zijn geweest: tournees putten een mens uit, wat zeker zijn weerslag op de stembanden heeft. Rust en zangoefeningen helpen dan. Op latere albums is zijn stem steeds van grote klasse, zij het lager dan voorheen, wat mijn vermoeden versterkt dat zijn stem weliswaar iets was gezakt, maar niet minder werd.

Niemand die hiermee bezig is behalve ik, neem ik aan, maar ik wilde het toch kwijt

Dit soort zaken houdeb mij ook vaak bezig. Goed voorberld van een zanger waar het slecht mee ging en daarna weer goed en nu weer wat minder: Ian Anderson.

Die Arenarockbands van de 70's en 80's speelden behoorlijk luid rn hadden ook geen in-ear monitors of drummers achter plexiglas.

Hedentendage is het een stuk veiliger voor een zanger op het podium dan vroeger. De stem can Ian was midden jaren '80 helemaal aan gort (geen drank en drugs) en hij moest opnieuw leren zingen.

Ik vind het heel bewonderenswaardig dat zowel Steve als Ian (en nog wat anderen) hebben ingezien dat ze zuinig moeten zijn en amdere (vaak betere) technieken zijn gasn gebruiken door zangcoacjing te nemen.