Smokie - The Montreux Album (1978)

Het britse Smokie was 1 van de succesvolste bands uit de stal van Chinn/ Chapman . Dit duo was al eerder bekend als hitleveranciers voor oa . Mud en The Sweet .
Smokie moest het vooral van de pakkende hits hebben . Zelf schreven ze beduidend steviger materiaal . Zanger Chris Norman en drummer Chris Norman vormden een schrijfersduo en Bassist Terry Uttely en gitarist Alan Silson schreven afzonderlijk .
The Montreux Album is uit de laatste succesvolle fase , want hierna waren de hits op en werd het kwakkelen geblazen .
Toch staan hier als we de hits gemakshalve even niet meerekenen ; Oh Carol , Mexican Girl en het al wat oudere For A Few Dollars More een aantal sterke nummers op .
The Girl Can't Help It , Liverpool Docks en Light Up My Life zijn minder lichtvoetig dan je aanvankelijk zou verwachten van een pure popband als Smokie . Het overige materiaal mag weggezet worden onder vullertjes / niemendalletjes .
Het album is dan uiteindelijk te weinig boeiend om het helemaal uit te zitten . Afgezien van een paar onbekendere voltreffers was Smokie dus vooral een singlesband .

Smokie, The Sweet, Mud, Rubettes, Cheap Trick, Status Quo waren typische bands uit de prachtige jaren zeventig en daarbij ook meteen mijn favoriete jaren, wat popmuziek betreft.
Ken alleen dit album van Smokie, maar kan mij goed voorstellen, dat het vooral de hits zijn, die tot de verbeelding spreken.
Maar het mag gezegt, op dit Montreux album staan naast de hits ook wel een aantal andere aardige nummers, buiten de Chinn/Chapman om en vaker met een wat ruwer randje dan de C & C composities. Hier en daar komt ook de waardering van de band voor Springsteen om de hoek kijken. Naast de bekende nummers; Mexican Girl/Oh Carol en For a Few Dollars More, zijn de opener The Girl can't help it en vooral Light up my life het vernoemen waard.
Petesey's song is een mislukte Beatlesque nummer, met de daarbij toegevoegde stemmetjes op het eind.
Wat mij betreft toch nog wel een voldoende.

The Montreux Album is wat serieuzer van opzet als de voorgaande albums van Smokie. De groep had een aantal goede jaren achter de rug en de platenmastschappij gaf wat meer budget mee in de hoop dat het een positieve impuls zou geven aan de groep. Dat is niet helemaal uit de verf gekomen. Uiteraard een paar goede singles en een handvol aardige album tracks. Het is de groep gelukt om met een album te komen dat wat meer vlees op de botten had maar het was niet genoeg om de groep los te weken van het singles band imago.

Deze plaat weer eens uit het stof gehaald, sympathieke band uit mijn jeugd. Aanleiding is niet zo leuk, de tragedie die bassist Terry Utley onlangs overkwam is een trieste familie aangelegenheid, in November verloor hij zijn vrouw en een maand later zijn eigen leven.

Het drukt je weer even met de neus op de feiten.

Alhoewel deze plaat eigenlijk niet zoveel voorstelt luister hij toch lekker weg, herkenbaar geluid en toch ook nog drie hitjes. 2.5 punt voor de artistieke prestatie en een vol punt voor het sentiment, van sommige bands kan ik veel hebben , Smokie is daar een van.

Ik las het zojuist. Kort ziekbed en inderdaad heel kort na zijn vrouw. Tragisch. 70 jaar geworden.
Smokie is vooral iets uit mijn jeugd en in de 70's kocht ik regelmatig de singeltjes.
Deze kreeg ik voor Sinterklaas 1978, samen met Jazz van Queen.
Best wel veel gedraaid. Een vrij stevig groepsalbum die de middelmaat inderdaad niet ontstijgt vind ik ook achteraf.
Samenzang is knap (beetje zoals Sweet dat deed) en Chris Norman heeft een prettige rauwe stem.
Al met al een band die het echt van de hitjes moest hebben.
Terry Utley was het enige originele bandlid. Smokie bestond nog steeds en trad nog altijd op.

R.I.P Terry.