The Cure - Standing on a Beach (1986)

STANDING ON A BEACH / STARING AT THE SEA - THE SINGLES 1985

Weinig new wave bands kunnen naast een reeks ijzersterke albums
een volledig compilatie overzicht met briljante singles voorleggen.
The Cure deed het in 1985 met zijn eerste, echte verzamelaar.

Je haalt zeven (van de dertien) singles in huis die niet op een regulier album verschenen.
En ja, dan rekenen we Boys Don't Cry (1980) en Japanese Whispers (1983) eventjes niet mee.

Het begint al met Killing an Arab waarvan de eerste verzen de titels schonken
aan zowel de vinyl als compact disc versie van deze collectie. De cassette editie had
op de b-kant een selectie single b-kantjes en werd daarom lang gekoesterd door fans.

Killing an Arab is notabene de enige Cure single die tot dusver nooit geremasterd werd.
De song valt zelfs nergens te bespeuren op de deluxe box van Three Imaginary Boys (1979).
Naar het schijnt maakt Robert Smith zelf problemen over zijn eersteling naar aanleiding van 9/11.

Dan is er Boys Don't Cry dat ook opnieuw op single verscheen met een nieuwe vocal take.
Voor mij nog steeds één van de allerbeste Cure singles met een erg treffende tekst..

De derde single die verscheen in de oude stijl was Jumping Someone Elses Train
waarin Smith de vele bandjes hekelde die anno 1979 op de ska trein sprongen.

Dan heb je A Forest dat in zijn oorspronkelijk single versie een fade out had.
Gelukkig eindigt deze klassieker hier wel zoals het hoort, al had ik ook in de intro
toch liever die aanzwellende akkoorden gehoord van de 17 Seconds (1980) versie.

Primary van Faith (1981) klinkt als een opgejaagd broertje van A Forest.
Misschien toevallig, maar minder toevallig was de single keuze zelf wellicht.
Het broeierige Charlotte Sometimes uit dezelfde periode blijft na al die jaren
beter overeind als single release. Alweer een klassieker op het repertoire.

The Hanging Garden vertegenwoordigt Pornography (1982).
Misschien het minst zware nummer van de set en daarom de single.
Toch denk ik dat One Hundred Years een beter idee was geweest.

Let's Go to Bed markeert de koerswijziging richting popmuziek.
Met The Walk laat Smith zich hoorbaar beïnvloeden door zijn helden van New Order.
En met The Lovecats heeft The Cure eindelijk zijn eerste UK top 10 hit te pakken.

Dat jazzy uitstapje doet Robert nog eens dunnetjes over met The Caterpillar.
Met die aandoenlijke viool en die fladderende vocalen de single van The Top (1984).

Deze Cure verzamelaar kwam op de markt omdat de groep
met The Head on the Door (1985) was komen aankloppen bij een groter publiek.
De klassiekers Inbetween Days en Close to Me haalden de hitparades buiten de UK.

De CD editie voegt een viertal bonustracks. Men koos drie keer voor een track
uit een album dat niet zo sterk vertegenwoordigd was door de aanwezige singles.
10:15 Saturday Night (b-kant van Killing an Arab) stond wel op Three Imaginary Boys.
Play for Today voegde een nummer van 17 Seconds toe en Other Voices kwam van Faith.
Merkwaardig is de toevoeging van A Night Like This als 3de track van The Head on the Door.

Als men die laatste had vervangen door One Hundred Years en Shake Dog Shake
dan telde de CD versie 18 nummers die evenwichtig uit zes reguliere albums citeerden.

Toen ik rond 2001 van mijn zus deze verzamelaar kreeg, ben ik begonnen met het verzamelen van de overige albums.
Hun muziek leende ik twee decennia eerder uit de fonotheek op elpee, die ik op cassette opnam. Maar cassette en vinyl waren inmiddels hopeloos verouderd (dus niet, weten we nu...) en daarom richtte ik me op cd, waarop bovendien soms leuke extra's stonden in vergelijking met de elpee.

Het was fantastisch om al die leuke liedjes eens op een rij te beluisteren, al dekt de vlag Standing on a Beach - The Singles niet helemaal de lading, omdat louter singleversies klinken. Maar dat weet ik ook pas sinds ik het artikel over het album op Wikipedia las, aan de luisterervaring doet dit niets af.
Met non-albumsingles The Walk, The Lovecats en The Caterpillar maakte de groep de overstap naar luchtiger werk. Voor het eerst hoorde ik die níet vanaf de radio. Ik heb de versie met zeventien tracks, dus tot en met A Night Like This en werkelijk, het is zeventien nummers lang genieten.

Mooi is ook de hoes met de gegroefde kop van een visser, die in het groot op vinyl nog mooier is dan op mijn cd-versie. Prachtige foto. Het album dat mij terugbracht bij een bandje dat ik weliswaar niet was vergeten, maar bij herontdekking nog beter en interessanter bleek dan ik dacht.
Cijfers geven aan verzamelaars geven is een beetje onzinnig, maar met deze compilatie is het eenvoudigweg genieten van kop tot staart.