Pere Ubu - The Art of Walking (1980)

Ook wel een leuk Pere Ubu album maar niet echt een van de beste. Er zitten wel een paar goede nummers op maar voor het echte werk moet je nog altijd bij song of the bailding man en dub housing enz zijn.

3

Deze is minstens net zo goed wat mij betreft.

Je hebt gelijk. had hem laatst nog een keer beluisterd.

Stem verhoogd naar 3,5

Ik sluit me bij jou aan. Verhoging naar 4.5* is dichtbij!

Nooit van gekomen, I guess?!

Onderweg door de gevarieerde wereld van new wave in de zomer van 1980. Van de somberheid van Joy Divisions afscheidssingle Love Will Tear Us Apart naar de gekte op The Art of Walking, de vierde elpee van Pere Ubu. Nieuw in die groep was gitarist Mayo Thompson.

In hun avant-garderock werd voorheen nogal wat jazz gesmeed. Zou ik dat hier weer tegenkomen? Het begint echter met de (weliswaar eigenwijze) funkrock van Go, waarna het op twee akkoorden leunende Rhapsody in Pink, waar zanger David Thomas vertelt hoe hij hij als paarse bal in het water verdween waar de vissen hem aankeken op de bodem van de zee. Dankzij de pianopartij klinkt hier voor het eerst jazz.

Dan volgt muziek met rare toetsenpartijen van Thompson, Thomas, soms bassist Tony Maimone maar vooral Allen Ravenstine, zoals het instrumentale Arabia. Met de daarop volgende nummers wordt geprobeerd om muziek te laten versmelten met hoorspelen, de audiospeelfilm die zo populair was in de radiodagen vóór televisie. Voorbeelden hiervan zijn Tribute to Miles, nadien Young Miles in the Basement genoemd en Loop, de opener van kant 2. Met in beide nummers die vervreemdende zang en eigenzinnige percussiepatronen.

Tussendoor staat Misery Goats, een soort postrock met Thomas' kenmerkende fladderzang. Met alle mallotigheden zou je gaan denken dat deze heren niet konden spelen, maar met Rounder staat er opeens een groove om u tegen te zeggen. En in Horses zingt Thompson en wordt het plotseling melodieus-vrolijk tot en met fluiten toe. Niet-passend in deze context en juist daarom extra leuk.
Slotlied Crush This Horn is alsof je op een ouderwetse radio tussen twee stations zit met irritant gepiep tot gevolg. Ach ja, als alles kan, waarom dat niet?

Kortom: onvoorspelbaarheid troef. Doen waar je ZIN in hebt. Volgende halte in het land van new wave: het vrolijke The Story So Far van de Londense Mo-dettes, een album dat ik al eerder tegenkwam.

Post Scriptum et In Memoriam

Mijn vorige halte op reis door new wave was Love Will Tear Us Apart van Joy Division. Het overlijden van frontman Ian Curtis gaf dat nummer destijds extra kracht. Op compilatie Permanent : Joy Division 1995 is het lied zelfs tweemaal aanwezig.

Elf dagen nadat ik Pere Ubu's The Art of Walking besprak, was daar het plotselinge nieuws dat frontman David Thomas op 71-jarige leeftijd is overleden.
Toen ik vorig jaar juli de eerste twee langspelers van de groep beluisterde, was het wel even wennen. Toch werd vaker luisteren beloond. Vooral Thomas' "fladderzang" met zijn hoge uithalen vereiste enige oefening, maar geleidelijk groeide de gewenning en bovendien bleek het recent op The Art of Walking mee te vallen qua atonale avant-garde. Sterker nog, luisterend naar Rhapsody in Pink verscheen steeds een glimlach op de mond vanwege het malle verhaal dat Thomas daar vertelt. Humor verpakt in rare rock.

Geleidelijk werden Thomas en Pere Ubu als minder buitenissig omarmd. Zo kwam ik op YouTube een filmpje tegen van hem, optredend met David Sanborn en in het achtergrondkoortje Deborah Harry van Blondie.

Gedurende mijn reis door wave zal ik nog meer werk van Pere Ubu tegenkomen. Van tevoren moet ik me er altijd weer toe zetten om naar de groep te luisteren, waarna ik vervolgens geinige vondsten tegenkom. Of opeens een heerlijke groove, zoals hier op Rounder.
Pere Ubu en David Thomas, heerlijk en eigenwijs. In dankbare herinnering en wie weet, komt er van Pere Ubu ook een Permanent.