Mo-dettes - The Story So Far (1980)

Staan nu in de belangstelling op dit topic

White Mouse Disco aka White Mice is een geweldige wave-single

rest is in dezelfde stijl
Masochistic Opposite is ook erg leuk

White Mice is echt fantastisch inderdaad. Als ik nu een top 5 van uptempo wave-nummers zou moeten maken, staat 'ie er zeker in, samen met Hungry So Angry (Medium Medium), Stretch (Maximum Joy), Contort Yourself (James White) en nog iets van A Certain Ratio ofzo.

De Mo-dettes So What 1 1981 - bacteria.nl p. 12 waren heel erg goed. Wij en de Miami Beach Girls waren hun voorprogramma in Nederland. White Mice, oorspronkelijke versie, was hun beste song. Maar bassiste Jane vertelde later dat de door de platenmaatschappij opgedrongen discoversie de ondergang van de band werd. Decca wilde de Mo-dettes de Blitz/New Romantic/disco kant opsturen. De hele band was tegen. Maar de helft was bereid als compromis dat ene nummer discomix te accepteren om de rest van de LP uit te kunnen btengen. De andere helft wilde het compromis niet. En de band ging uit elkaar.

Hadden de Mo-dettes maar net zo'n platencontract gehad als Siouxsie and the Banshees, met 200% vastgespijkerde alleenrechten van de band over inhoud van muziek, hoesontwerpen, tekstvel, enz.

1979 was een gouden jaar voor new wave. Zangeres Jane Crockford zat bij The Slits en The Raincoats, groepen die ik vorig jaar tegenkwam tijdens mijn reis door new wave. Aan het einde van dat jaar zit ze inmiddels bij Mo-dettes. Op de vermaarde,in eigen beheer uitgegeven, via Rough Trade gedistribueerde en nooit een hit geworden debuutsingle White Mice uit december '79, klinkt wave in de stijl van Siouxsie and the Banshees. Een heerlijk knallend nummer!
Toch gaan ze de boeken in als 'all female punk band', een stickertje dat ik qua genre niet zo vind passen. Wellicht omdat die benaming meer opviel? Het nummer belandde niet op het album van de groep uit dat het jaar erop verscheen, welke ik bij de maand juli 1980 oftewel de hitsingle Paint It Black uit juli 1980 hoop te bespreken.

In 2008 verscheen via Cherry Red een heruitgave van de langspeler op cd, welke de single bij de bonustracks heeft opgenomen. In 2019 verscheen een vinyl-heruitgave vanwege Record Store Day, zie hier.
Het zijn tekenen dat de groep nimmer is vergeten, wat ook al bleek uit het feit dat je White Mice op verzamelaars als The Last Stiff Compilation (1980), DIY: Starry Eyes - UK Pop II (1978-79) (1993), To The Outside Of Everything (A Story Of UK Post Punk 1977-1981) (2017) en Revenge Of The She-Punks - A Feminist Music History (2022) kunt tegenkomen.

Als het goed is, was deze single mijn laatste station in 1979. Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van de derde van Throbbing Gristle en vervolgt bij de debuut-lp van A Certain Ratio uit januari 1980 - al houdt MuMe het als jaar van verschijning op 1979...

Inmiddels ben ik aanbeland bij de new wave van juli 1980, reizend van het vierde album van Pere Ubu.

Op de 13e van die maand piekt Paint It Black op #42 in de Britse hitlijst. Inderdaad een cover van de Rolling Stones en eigenlijk hebben de dames van Mo-dettes weinig daaraan veranderd - en tegelijkertijd veel. Alleen al de onweerstaanbaar vrolijke zang van Ramona Carlier en hoe het lied in een jasje van punk-rammelgitaar wordt gehesen, feiten die genoeg zijn om te grijnzen.

Geopend wordt met Fandango met een Franstalige tekst, een nummer dat meteen de toon zet. Tweede hoogtepunt is Dark Park Creeping en de derde het slotlied van kant 1, White Mouse Disco mijn favoriet van dit album.
Kant 2 opent sterk met Bedtime Stories dat een versnelde reggaebeat heeft, of is het gewoon ska? De gitaarpartijen bestaan echter uit lange, in flangereffect gedrenkte noten, waarbij drumster June Miles-Kingston energiek rondmept.
Masochistic Opposite is punkachtig, maar opnieuw is het de zang die het liever lijkt te maken. 'Lijkt', want de dames zijn strijdbaar. Meer reggae in de percussie in Milord, een Franstalig nummer dat ik ken van Corry Brokken en (het origineel) van Édith Piaf; een hit in resp. 1960 en '59.
The Story So Far miste de Britse albumlijst. Maar wél een zeer aangenaam plaatje, een glimlach op de lippen toverend.

Het bleef hun enige album. Wel werd er twaalf maanden later nog uiterst bescheiden gescoord met single Tonight, die #68 haalde. De groep viel in '82 uit elkaar, Miles-Kingston dook later op bij Fun Boy Three en The Communards.

Volgende halte: het debuut van Robin Lane & The Chartbusters.