Joy Division - Permanent : Joy Division 1995 (1995)

Weer eens herbeluisterd , knaller van een plaat, Dead Souls vind ik overigens ook een geweldig nummer van dit indrukwekkende album

Het album van JD wat ik het meest draai, hij heeft zelfs in mijn top10 gestaan

Atmosphere

Dit is zo'n beetje de verzameling van Uknown Pleasures en Closer, dus kan ik niet minder dan 5,0* geven.

Een wat merkwaardige verzamelaar toch ...

Track 1 is niet de originele of meest bekende versie
van Love Will Tear Us Apart, maar de alternatieve versie
die als extra bonus naast These Days op de b-kant
van zowel de originele 7" als 12" single te vinden was.

Deze versie van LWTUA ontbreekt op de Heart & Soul box.
Dus verzamelaars weten waar ze terecht kunnen ...

Die laatste 1995 remix (ook Blue Monday van New Order
werd in 1995 nog maar eens geremixt) hoefde voor mij niet.

Daarnaast vinden we Transmission en zijn b-kant Novelty,
Atmosphere en zijn b-kant Dead Souls en These Days terug.
Ook de Still tracks The Only Mistake en Something Must Break.

Van Unknown Pleasures koos men
voor She's Lost Control en Day of the Lords.
En van Closer mochten zowel Isolation, Passover,
Heart and Soul als Twenty Four Hours meedoen.

Een onevenwichtige selectie dus.
En met het ontbreken van de "echte" versie
van Love Will Tear Us Apart toch eentje die enkel
voor verzamelaars een zekere waarde heeft.

't Is hem alleen om tracks 1 en 16 te doen.

en tracks 13 en 14 dan ?

Die heb ik nog niet eerder gezien.

Die staan op Still.

Die staan op Still, zoals gezegd.

Nee, voor mij is Substance toch de enige, echte JD-verzamelaar. De recente verzamelaar is ook te prefereren vanwege de bbc-sessies.
Uiteraard bevat dit geweldige muziek, maar het heeft weinig meerwaarde vergeleken met de andere verzamelaars.

Heart & Soul is uiteraard de ultieme verzamelaar. Van de 'kleine' verzamelaars is Substance de meest relevantie en in combinatie met Still heb je al bijna alle non-album tracks.

Ik kan geen enkele reden bekenden om deze aan te schaffen. In ieder geval niet voor een alternatieve versie van een naar JD-maatstaven toch al relatief matig nummer.

Ook zo'n JD-album wat ik al zeker 25 jaar niet meer gedraaid heb............

Toch weer eens doen, de eerste 9 tracks zijn erg, erg goed. Het is dat er een live-gedeelte achteraan komt, anders zou ik er 4,5* aan geven.

Je kon het ook al lezen in mijn post, of niet soms?

Sorry Dazzler, ik had jouw post wsch niet volledig gelezen, of te vluchtig........


Voor verzameld werk van JD hou ik het maar bij Substance.

Ik vind het vreemd dat Decades op de verzamelaars ontbreekt.
Op Heart & Soul staat hij dan wel op, maar daar staat zo wat elk nummer van Joy Division op.

Nadeel van Heart & Soul is dan weer dat dat een zooitje is, waar alles door elkaar heen staat.

Unknown pleasures
Closer
Still
Substance

als je deze 4 in bezit heb, zal je niet veel missen van JD.

Hoogstens de Peel Sessions als "bonus"; en dan moet je toch echt tevreden zijn, lijkt mij

Je moet toch maar durven: een best of Joy Division zonder New Dawn Fades en Decades.

Disorder vind ik het grootste gemis hierop, maar die heb ik wel ergens staan. Desalnietemin een heerlijke verzameling nostalgische hits.

Vanmiddag maar weer eens opgezet, en wat een vreselijk goed nummer is Twenty Four Hours toch.

Op reis door de new wave van 1980 kom ik van de relatief onbekende The Only Ones bij een fameuze single, 28 juni 1980 verschenen: Love Will Tear Us Apart van Joy Division. Een dikke maand na de zelfgekozen dood van zanger Ian Curtis uitgebracht.

Ik hoorde het nummer pas in 1984 en dan in de versie van Paul Young: die haalde in maart dat jaar de Nederlandse hitlijst, een versie die ik overigens ook waardeer.
Maar toch liever de uitvoeringen van Joy Division die ik naderhand hoorde. Niet verrassend: ze zijn veel donkerder. Zeker, zo benadrukte Oor in mei 2020 met daarin herdrukte én nieuwe artikelen over Joy Division. Dit naar aanleiding van Curtis’ dood op 18 mei, dan veertig jaar geleden. ”Manchester wás ook zwaar,” wordt ons voorgehouden.

Wie rondkoekelt zal ontdekken dat er diverse versies van Love Will Tear Us Apart zijn en de reden dat ik deze verzamelaar Permanent uit 1995 kocht is dat er daarop twee zijn te vinden. Track 1 was de single B-kant, opgenomen in januari 1980 en track 16 een afwijkende mix speciaal voor dit Permanent. Die wijken dan weer af van de bekende mix, die uit maart 1980 stamt en onder meer is te vinden op verzamelaar Substance (1988). Uitgebreide informatie over de achtergronden van de tekst en diverse opnames vond ik handig bijeen op Wikipedia.
Laat ik echter iets anders delen: veel is geschreven over de psychische toestand, het krakende huwelijk en de epilepsie van zanger Ian Curtis, maar eigenlijk lees ik nooit dat hij simpelweg een goede zanger was met een behoorlijk bereik en een indringende voordracht. Zoals op Love Will Tear Us Apart, nota bene geïnspireerd door Frank Sinatra.

Permanent is een pakkende verzamelaar van een groep die eigenlijk slechts twee officiële platen uitbracht. Voor deze schijf geldt wat ook voor andere albums van de groep geldt, verzameld werk of origineel album: dit komt bínnen.

Mijn volgende halte in het land van new wave verscheen zes dagen na de postume single van Joy Division: The Art of Walking van de avant-gardistische rockgroep Pere Ubu.