Leo Sayer - Just a Boy (1974)

Op deze sobere plaat van Leo Sayer is hij nog niet verworden tot zanger van overgeproduceerde, gladde ballads, maar hij zet hier een prima popplaat neer, of beter ; een plaat van een singer-songwriter, met prima nummers.
Train, Long Tall Glasses en het later aan Roger Daltrey cadeau gedane Giving it All Away zijn juweeltjes !
prima plaat ! ****1/2

Dikke vette aanrader, prachtplaat van een singer- songwriter die zijn hart nog niet aan de commercie verloren had, en nog niet toegaf aan het maken van mierzoete en spuuglelijke grootwarenhuizenballads.
Hier was daar absoluut nog geen sprake van, dit is een sprankelend en immer fris album, vol moois met Long Tall Glasses, Train, Another Time en zeker ook afsluiter Giving It All Away, bekender nog door Roger Daltrey, maar prima versie hier van mede-auteur Sayer.

Dit album van Leo Sayer (het enige reguliere album dat ik van hem bezit) mag er nog steeds zijn. Heel wat prima en tijdloze songs van een prima en veelzijdige zanger zoals "Train ", "One Man Band" en "Long Tall Glasses".
Op mij CD-versie staan er nog 2 (niet onaardige) bonustracks nl. "Reasons" en "Praise the Land".

Gelukzak!

Natuurlijk heb ik ook allang een hitcompilatie van Leo.

Totally agree: man verdient (nog steeds) meer credits: geweldig stem/geluidkunstenaar met gevoel voor understatement...
Chech You tube, o.a. voor zijn optredens in de Muppet Shows.....

Sympathieke man, leuke plaat, maar soms is het wel even doorbijten wanneer hij zijn verder mooie stem gaat "afknijpen" (bijvoorbeeld tegen het einde van het openingsnummer).

Een van zijn eerste albums en al bijna gelijk een "Greatest Hits". Met Train, Long Tall glasses, One man band en Giving it all away.

Een wat bizarre artiest, was hij ook niet bekend van zijn wat rare beweging in de videoclip van Long tall glasses?
Sympatiek, een romanticus ook. Het valt mij op hoe akoestisch er op dit album wordt gewerkt. Geen kleffe ballads, wel singer/songwriter materiaal.

Echt 1974. Sayer is als zanger/componist zeker getalenteerd, wist gezien zijn hoge noteringen ook veel mensen aan te spreken.

Antoine de Saint-Exupéry.

Leo Sayer, het is jammer dat hij na zijn eerste platen zo ver is afgedwaald. Ik heb deze plaat in mijn jeugd gekocht en enkel het bijgeleverde boekwerk was al prachtig. Mooi uitgevoerd met teksten en tekeningen. Long tall glasses is natuurlijk het bekende nummer, maar deze hele plaat is echt goed. Begint al met 'Telepath' waar Leo Sayer dit nummer zeer specifiek neerzet en zingt. Gelijk een prima binnenkomer. Wat volgt zijn stuk voor stuk prima nummers. 'Giving it all aways" is een pracht nummer maar Roger Daltrey van de Who heeft hier mooie sier mee gemaakt. Zowel tekstueel als muzikaal staat Sayer hier zijn mannetje. Zijn Pierrot imago hoefde van mij niet en had Sayer ook niet nodig. De eerste plaat heb ik later ook nog aangeschaft, maar alles wat er na deze plaat uitkwam was niet veel soeps. En aan het gemiddelde te zien bij veel van deze platen ben ik niet de enige die daar zo over denk.

Èèèèèh... toen ik deze plaat in 1978 in Londen als cut-out kocht zat er niks geen boekwerk (meer) bij... Bah...

Weinig belangstelling voor dit album wat waarschijnlijk als het beste van Leo Sayer beschouwd kan worden. Fijne composities; alleen de opener vind ik niet echt geweldig.De rest is aabgenaam luisteren en bij 'Long Tall Glasses' zie ik weer het filmpje uit TopPop voor mijn ogen. Ook op Spotify staan de twee extra nummers in de playlist. Leuke toevoeging.
Conclusie: Het album verdient zijn 48e palats in de jaarlijst van Oor over 1974.