Don McLean - American Pie (1971)

American Pie is voor mij een all-time favorite dus wat dat betreft kon het album al niet meer stuk voor mij. Het was echter wel raar opkijken toen American Pie zo'n beetje het enige snelle nummer bleek. De rest is een stuk rustiger. Het enige andere nummer wat ik een beetje kende was Vincent, maar verder dan starry, starry night kwam ik ook niet. Don McLean heeft een fluwelen stem en is zeer aangenaam om naar te luisteren. De geniale tekst uit American Pie blijkt geen eendagsvlieg te zijn, want alle nummers hebben prachtige teksten. Welk nummer mij in het bijzonder opgevallen is, was Till Tomorrow. Het zal altijd het nummer na American Pie blijven, maar het is toch wel een waardig vervolg.

Laat ik dan maar afsluiten met één van de mooiste coupletten die ik ken:
Helter skelter in a summer swelter.
The birds flew off with a fallout shelter,
Eight miles high and falling fast.
It landed foul on the grass.
The players tried for a forward pass,
With the jester on the sidelines in a cast.

Now the half-time air was sweet perfume
While the sergeants played a marching tune.
We all got up to dance,
Oh, but we never got the chance!
`cause the players tried to take the field;
The marching band refused to yield.
Do you recall what was revealed
The day the music died?

Ik heb inmiddels de geremasterde versie aangeschaft, en ik kan er erg tevreden mee zijn: mooi boekje, aardig essaytje, leuk dat ze de moeite hebben genomen om McLeans eigen licht over de teksten te laten schijnen, en de muziek klinkt helder en warm. Maar toch... als ik mijn favoriete nummer Crossroads met de koptelefoon op beluister valt er na het allereerste pianoakkoord onmiddellijk een dot ruis waar ik niet blij van word. Kennelijk is dat bij sommige oude muziek toch niet mooi "uit te vegen", bij het gitaarintro van The weight op Music from Big Pink van The Band heb je dat bijvoorbeeld ook.

Maar goed, ik zal er mee leren leven, gewoon maar niet met de koptelefoon beluisteren deze plaat. En waar het uiteindelijk om gaat: de muziek blijft onsterfelijk. Al van jongs af aan vind ik dit een "9-1"-plaat, met negen sterke nummers en één belabberde, maar ja, als een op zich toch ook al leuk nummer als Everybody loves me baby nota bene als slechtste nummer geldt hebben we toch niks te klagen, nietwaar. Vinylkant 2 (nummers 5 t/m 10) is inderdaad zwakker dan vinylkant 1, maar dat komt eigenlijk alleen maar omdat de eerste vier nummers zo ijzersterk zijn; op hun eigen merites beoordeeld zijn de overige nummers toch ook erg fraai.

Jammer dat in het boekje nergens wordt gememoreerd dat McLean al vele malen miljonair had kunnen zijn: zodra het titelnummer succes kreeg stonden de taartenbakkers op de stoep om te vragen of ze (uiteraard tegen ruime vergoeding) een lekkernij met de naam "American Pie" op de markt mochten gaan brengen en meteen bij de reclame zijn nummer mochten gebruiken...