Don McLean - American Pie (1971)

American Pie is voor mij een all-time favorite dus wat dat betreft kon het album al niet meer stuk voor mij. Het was echter wel raar opkijken toen American Pie zo'n beetje het enige snelle nummer bleek. De rest is een stuk rustiger. Het enige andere nummer wat ik een beetje kende was Vincent, maar verder dan starry, starry night kwam ik ook niet. Don McLean heeft een fluwelen stem en is zeer aangenaam om naar te luisteren. De geniale tekst uit American Pie blijkt geen eendagsvlieg te zijn, want alle nummers hebben prachtige teksten. Welk nummer mij in het bijzonder opgevallen is, was Till Tomorrow. Het zal altijd het nummer na American Pie blijven, maar het is toch wel een waardig vervolg.

Laat ik dan maar afsluiten met één van de mooiste coupletten die ik ken:
Helter skelter in a summer swelter.
The birds flew off with a fallout shelter,
Eight miles high and falling fast.
It landed foul on the grass.
The players tried for a forward pass,
With the jester on the sidelines in a cast.

Now the half-time air was sweet perfume
While the sergeants played a marching tune.
We all got up to dance,
Oh, but we never got the chance!
`cause the players tried to take the field;
The marching band refused to yield.
Do you recall what was revealed
The day the music died?

Ik heb inmiddels de geremasterde versie aangeschaft, en ik kan er erg tevreden mee zijn: mooi boekje, aardig essaytje, leuk dat ze de moeite hebben genomen om McLeans eigen licht over de teksten te laten schijnen, en de muziek klinkt helder en warm. Maar toch... als ik mijn favoriete nummer Crossroads met de koptelefoon op beluister valt er na het allereerste pianoakkoord onmiddellijk een dot ruis waar ik niet blij van word. Kennelijk is dat bij sommige oude muziek toch niet mooi "uit te vegen", bij het gitaarintro van The weight op Music from Big Pink van The Band heb je dat bijvoorbeeld ook.

Maar goed, ik zal er mee leren leven, gewoon maar niet met de koptelefoon beluisteren deze plaat. En waar het uiteindelijk om gaat: de muziek blijft onsterfelijk. Al van jongs af aan vind ik dit een "9-1"-plaat, met negen sterke nummers en één belabberde, maar ja, als een op zich toch ook al leuk nummer als Everybody loves me baby nota bene als slechtste nummer geldt hebben we toch niks te klagen, nietwaar. Vinylkant 2 (nummers 5 t/m 10) is inderdaad zwakker dan vinylkant 1, maar dat komt eigenlijk alleen maar omdat de eerste vier nummers zo ijzersterk zijn; op hun eigen merites beoordeeld zijn de overige nummers toch ook erg fraai.

Jammer dat in het boekje nergens wordt gememoreerd dat McLean al vele malen miljonair had kunnen zijn: zodra het titelnummer succes kreeg stonden de taartenbakkers op de stoep om te vragen of ze (uiteraard tegen ruime vergoeding) een lekkernij met de naam "American Pie" op de markt mochten gaan brengen en meteen bij de reclame zijn nummer mochten gebruiken...

Die twee singles, dat zijn toch de twee nummers waardoor Don McLean de eeuwigheid in zal gaan. De LP heb ik ergens begin jaren 80 gekocht, denk ik, mid price. Behalve de singles deed het mij niet veel en ik merkte van de week dat dat in ruim 40 jaar niet is veranderd.

Wat mij opviel, is hoe oud de man klinkt in een aantal nummers qua muziek. Dit is geen midden 20ger, maar een oude lul, vroeg oud dan. Sommige nummers zijn best mooi, misschien zelfs wel allemaal eigenlijk, maar het is niet aan mij besteed. Dat geldt eigenlijk ook voor 'Vincent', maar dat nummer ken ik al zo lang en de emotie er achter heeft ook mij bereikt Dat zal de reden zijn dat ik dit nummer wel trek.

Het hoogtepunt is natuurlijk het titelnummer. Dit zit zo goed in elkaar. Ook als het nog 10 minuten langer had geduurd, was het nog steeds geweldig geweest. In 'American Pie' zit alles wat Don McLean is samengebald. Verder heb ik niets meer nodig van de man.

3,5 * op basis van die twee nummers en een beetje voor de moeite van de rest.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Don McLean - American Pie (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Don McLean - American Pie (1971)
Don McLean scoorde met de single American Pie met afstand zijn grootste hit, maar ook het gelijknamige album uit 1971 is zeer de moeite waard en klinkt inmiddels als een volstrekt tijdloos singer-songwriter album

Het is bijzonder hoe kleine gebeurtenissen de ervaring met een album positief of juist negatief kunnen kleuren. American Pie leerde ik kennen op een moment dat ik niet zo veel had met het soort singer-songwriter muziek dat Don McLean maakt en dat zorgde ervoor dat ik het album sindsdien altijd heb laten liggen. Kort geleden luisterde ik er nog eens naar en mijn ervaring was nu heel anders dan een aantal decennia geleden. Don McLean beschikt over een mooie stem, heeft zijn album sfeervol ingekleurd en heeft bovendien een serie prima songs geschreven. Vergelijkbare albums uit de vroege jaren 70 heb ik heel lang geleden al omarmd, maar eindelijk weet ik ook American Pie van Don McLean op de juiste waarde te schatten.

Als ik de single American Pie van Don McLean hoor moet ik altijd direct denken aan klassenavonden op de middelbare school. Een van mijn klasgenoten had de gelijknamige LP in zijn of haar bezit en om onduidelijke redenen was dit zo ongeveer de enige muziek die gedraaid werd, al kan mijn herinnering wat vertroebeld zijn.

Ik had zelf niets met de muziek van Don McLean, want ik hield destijds van hardrock en symfonische rock en niet van destijds in mijn ogen wat belegen singer-songwriters. Zo belegen was Don McLean overigens niet, want toen het album American Pie in 1971 verscheen was hij pas 26 jaar oud. Feit is wel dat ik door de paar (overigens verder prima) klassenavonden heel lang echt niets van de muziek van Don McLean moest hebben, ook toen ik ergens in de jaren 90 alsnog geïnteresseerd raakte in de muziek van singer-songwriters uit de jaren 70.

Dat American Pie een prima song is moest ik erkennen toen Madonna in de jaren 90 haar versie van de song uitbracht, maar het album van Don McLean liet ik nog altijd liggen. De laatste paar weken luister ik tijdens het wandelen vaak naar een playlist met vooral Amerikaanse muziek uit de jaren 70 en ook Don McLean komt voorbij en uiteraard met zijn grootste hit American Pie. En zo heb ik, decennia na de klassenavonden, toch nog eens geluisterd naar het tweede en volgens mij ook met afstand beste album van de muzikant uit New York, die nog steeds actief is.

American Pie uit 1971 opent met de titeltrack en bevat met de meer ingetogen ballad Vincent nog een tweede hitsingle. De andere songs op het album kwamen me niet bekend voor, al moet ik ze dus wel meerdere malen gehoord hebben. Het zijn vooral folky en ingetogen songs met een enkele keer een net wat uitbundiger klinkende uitschieter. Het zijn songs die het moeten doen zonder de hitgevoeligheid van American Pie en Vincent, maar ik vind American Pie inmiddels een mooi album.

Het is een album met songs zoals die aan het begin van de jaren 70 door meerdere singer-songwriters werden gemaakt, maar het album van Don McLean heeft wel wat. De muziek op het album is vooral ingetogen met voornamelijk een akoestische gitaar en hier en daar wat aanzwellende strijkers, maar het is muziek die warm en sfeervol klinkt.

De belangrijkste kracht van American Pie zit wat mij betreft in de stem van Don McLean. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uit duizenden herkenbare stem, maar het is ook een mooie stem, die kleur geeft aan de songs op het album. Bij eerste beluistering sprongen voor mij vooral American Pie en Vincent eruit, maar het album bevat meer uitstekende songs en naarmate je het album vaker beluistert, groeit het aantal memorabele songs, waarvan Empty Chairs en de protestsong The Grave mijn favorieten zijn.

Don McLean brak door met het album waarvan er uiteindelijk meer dan twee miljoen werden verkocht (van de single werden er meer dan 6 miljoen verkocht), maar hij wist het succes van American Pie nooit meer te evenaren. Met American Pie maakte de Amerikaanse muzikant wel een album dat niet misstaat tussen de grote singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dat ook goed aansluit op deze albums. Ik moest er heel lang niets van hebben, maar ik ben blij dat ik het beste album van Don McLean toch nog in het hart heb gesloten. Erwin Zijleman